Br
Брестчина
Производит · Предлагает · Приглашает

Книга третья. Часть 5 из 10: оригинал

Книга третья. Часть 5 из 10. С. 377-396. Польский текст издания 1847 года.

Witold z Łanderem280 mistrzem infianckińa,. który

- — mu _ cu dia: zawarcia pokoju do Litwy przybył, drogę mu zajechali i Witołd do wyższego zamku króla wprowadziwszy, z wielkim przepychem i najgoécinniéj go przyjął; albowiem po kilku dniach spędzonych najweselćj wśród ciągłych uczt i puharów obyczajem krajowym, zaprowadził króla do skarbcu gdzie oprócz - naczyń złotych i srébrnyeh misterućj roboty, darował mu 50,000 czerwonych złotych i 40 drogich szat sobolami podszytych, do tyeh upominków dodał | 100: dzielnych koni. "Taka była wówczas szczodrobliwość Aleksandra Witoklla dla brata swojego Władysława. „Król niedłogo. w Trokach zabawiwszy, mając zamiar zwiedzić Źmudź, naprzód udał się do Kowna, skąd z wodą Niemnem przypłynął do Wielony, zamku niedawno przez Witolda z drzewa zbudowanego; głębazą Źmudź objechawszy zwrócił drogę na Wiłkomierz miasto nad rzeką Świętą położone. Potém Dubiaki, Niemenczyn, Berzdany, Kastery, miejsce łowami uprzyjemnione zwiedził, myśliwstwo bowiem. było najmilszą jego rozrywką. Do Wilna (2) przyjechawszy więcej nad tydzień nie zabawił, lecz na Li.: de, Nowogrodek, Słuck, przeprawiwszy sie przez Prypeć pod Grodkiem, przez Wołyń powrócił do korony w miesiącu wrześniu, i odprawiwszy uroczystość marodzenia najéwietszéj Panny (1) w Sandomierzu, udał się do Wiślicy do królowej Anny s którą do Korczyna i Pryszowa wstąpił, gdzie kilka dni w jéj towarzystwie spędziwszy, ua wschód do województwa Jubelskiego i do Dobrostan przyjechał, gdzie znalazł go Jan s Tuliszkowa kaszlelan kaliski, poseł na sobór konstancjeński i do cesarza Zyg munta, klóry towarzyszów swoich zostawiwszy, z ukladem pokoju od Zygmunta wrócił; ce skoro Wla- - dysław i Witołd przysięgą swoją słwierdzili, natychmiast znowu na sokór odjechał281. Król Rus zwiedziwszy na dzień ś. Marcina (3) do Niepołomic przy był; wkrótce potem do Litwy wyjechawszy, święla Bożego narodzenia w Wilnie spędził. Zaden z krółów, ile czytałem lub słyszałem, z wiekszém upodobaniem i (ak często państw swoich nie objeźdzał, jak

Mbadjslaw Jagfiello. Spedziwszy miesiąc słyczeń w. stolicy litewskiej w Wilnie, na Parczów282 do Lublina wrócił, gdzie -pićrwszego gońca o chorobie królowej Anny utrzymał. W Jedłnie zapusty283 odbył, w piórwszych dniach wielkiego postu klasztor świętokrzyski na Łysejgórze odwiedził, gdzie go drugi goniec znalazl z wiadomością o pogorszonym stanie zdrowia królowej, czćm przerażony z majwiększym pośpiechem do Krakowa pobiegł, lecz tam - królową od lekarzów opuszczoną i konającą już znalazł284. Po jéj zgonie, w głównym kościele. krakowskim odbył się wspaniały pogrzeb, zwłoki. złożono w grobach królewskich. S.Krakowa wyjechał Władysław król do Wielkopolski przez Krzepice, Wieluá i Sieradź; stanąwszy w Kaliszu, święta wielkonocne285 obyczajem chrześcijańskim obchodził, potem ^w ziemi kujawskićj i dobrzyńskićj, przeprawiwszy sie przez Wisłę, nieco zabawił; z równym pośpiechem przez ziemię poznańską do miasta Wschowy, na grahiey niemieckićj, niedaleko od rzeki Odry położonego, pojechał, dokąd przybył do króla Wilhelm margrabia misnijski w licznym orszaku, obyczajem nieinieckim świetną zbroją ozdobnym, którego Władysław gościnnie i wdzięcznie przyjawszy i królewskiemi upo: minkàmi obdarzywszy, do krajn własnego odjrowadzić kazał, Jagiełło zaś udając się do Łęczycy, w pół drogi akoło miasteczka Srzesma, we wsigXaehowa, znalazł garnki rodzime z ziemi'wykopane; züpelsie padobne do taczyń glinianych, które, po wydobycia z ziemi były imiękkie i kruche, lecz na powietrzu twardniały i stawały się sdatnemi do wszelkiego użytku. Dla oglądania tego dziwnego dziela przyrodzenia, Ernest książe austrijacki posła podówczis wyprawił, gdy król na miejscu jeszeze był obecny, ten przeświadczywszy się o istocie rzeczy, kiłka naczyń dla książęcia swego, do- Austrji z sobą zabrał. - Z Łęczycy Władysław udal sie dą Lublina i tam na początku jesieni stanął, gdzie Milka dni zabawiwszy wyjechał. do Litwy na zjazd mający się odbyć w Wielonie (1) z mistrzami pruskim i inflanckim. Znajdowali się w orszaku królewskim biskup krakowski286 i wielu znakamitych panów koronnych, dokąd gdy na dzień umówiony, już w jesieni król i książe Aleksander Witold w licznym i ozdobnym orszaku panów przyjechali, Michał też mistrz zakonu. pru-- skiego z Landerem mistrzem inflanckim (3), Teodorikem arcybiskupem ryzkim287 Bernardem biskupem | dorpackim288 i. wielu komturami i rycerzami na statkach przeciw wodzie Niemnem pedzonych, przybyli. i zarzuciwszy kotwicę na środku rzeki zatrzymali się ze swemi łodziami.. Mistrz na ziemię, w Żaden sposób wysiąść nie chciał, chociaż go król i Witold usilnie zapraszali, czy to uczynił z obawy, czy Z dumy aby nie był zmuszony pokłonić się królowi Władysławowi, niepewna; o.pokáj umawiano się przez po- 'slów, lecz strony zgodzić sie nie mogły; gdy bowiem król Władysław wszelkich praw do ziem pruskich | zrzekał się, mistrz zakonu odstepowal Źmudzi pod ciężkićmi i zdradliwemi warunkami. Malo co przed 'Aém zakon krzyżacki zawarł przymierze i związek z carem falarskim na ten koniec, ażeby, jeśli pokój nie nasląpi, Polskę i Litwę z różnych stron wojną trapil.. Ze zjazdu więc wielońskiego rozjechano się bez skutecznie e) Król do Kowna powrócił, gdzie oko-289

L lo 5000 Zamikkinów do ebrzta 3. doprowadził i i -obwemu, niemniéj skłaniając się do Życzeń najjaśniejszego książęcia pana Zygmunta króla rzymskiego, węgierskiego, dalmackiego, Areackiego i t. d, brita naszego najmilszego i.będąc usilnie wezwam ze strony najświętszego w Chrystusie ojca. i paaa maszegó, przerzeczonego papieża, przez wielebnego w Chrystusie ojca ksiedza Gwillera biskupa lozaüskiego, sprawującego urząd komornika 4 muncjasza pana naszego papiefa s ze strony zaś najjaśniejszego dsiążęcia króla rzymskiego, listownie, oraz przekładając pokój nad klęski wojny, a prócz tego na osobliwym mając względzie, że tylko zachowaniem pokoju właściwą cześć twórcy pokoju składać mo- $na, zaprzestaiśmy wszelkich kroków wojennych między nami, sprzy-, zaerzeńcami, poddanymi i krajami nasrémí z jednej, a bratem Michałem. Kichmeister w. mistrzem sekenu błogosławionej Marji Panny domu teutońskiego w Prusiech, jego zakonem, sprzymierzeńcami 4, poddanymi t ich ziemiami z drugiej strony, i zezwolilismy na ro- 'zejm, który bez żadnej zdrady lub podstępu, wiernie, uczciwie, po chrześciańsku i niezgwałcenie zachowamy, od dnia wydania nidarzywszy ich sukuiami do domów rozejść sig. petecznićj był dochowany, my z Bożej łaski Janusz starszy i Ziemo-. wit książęta mazowieccy, Mikołaj ś. gnieźnieńskiego. kościoła arcybiskup, Andrzej Laskary kleryk poznański, Sędziwoj z Ostroroga pozwolil. Na.sober konstancjeński jeszcze wówczas

$rwający:: petlós i wyprawił;: między,. którymi:.hyli

(Tamśe. str. 209). Oprócz tych wspyskkich pism Voigtawi dosta. teczne nzuanych, ale: których po swojemu,.pa' krzywdę Jagiełły użył, pazywedzi ten -dziejopis liczne listy i umowy krzyżackie, s któvych syraźnie okazuje. sią zła wiara.w. amistrza i zamiar, zerwania pokoju. | Jakoż lubo za staraniem, Zygmunia, który korzystając a. obeoności arcybiskupa gnieźmeńskiego i innych rad. polskich w Paryżu, doprowadził do skutku przez pośrednictwo ksóla fran- - ewzbiejgo Karola VI. przedłużenie rozejmu między Polską i zakonem do 12 lipca 1417. roku, (ob. przytoezony w treści przez Voigtat, | 7 et: 284. list komtura ' toruńskiego Jana von' Selbach: do w. mie — strza s-Porysa d. 16 kwietnia 1416 r.), labo <krzyżacy: vobowiagahisie ubtąpić wsi pbgfaniczne: Murzynów, Orłów i Now4wieś, & do.

bpelniemia tego warunku król rzymski osobna Michała: Kiichmeister s Paryáa.8 kwietnia tego& roku zaćhęcał; (ob. tamże notę:3) lubo "Władysłuw i Witołd ze swojej strony szczerze pokoju ipragneli 4 król pbsłów zakonu, Jana biskupa pomezańskicgo i marszałka Mancima e Kemnate 'najżaszczytnićj: vr Inowrottawiu przyjął, co z-ksta „wielkiego. nristrza - do króla ' 22^ maja 1416 's Torunia: pisanego wyraźnie widziść: moPns, (teme str: 285) lubo nakonieo ' w. Gaiew- "Kówie dnia 31 maja przedłużenie rozejmu za potwierdzeniem: obio- „dwóch: stron stsneló; (str. 286) wszakże ' w. miśtrż bynńajmńiej o pokeju- nie myśląc, watychmiast di '9 czerwca" żawarł s Książętani -olesttickimt,: Konrddein starszym; Konradem Czarnym s Kamui "Konradeńt Blülym kózleńskim, ' przeciw Połsce przymierze żadżepne (d ódporne (str, 289), dis większej: zaś trwałości tego zwiaeku syn Konrada: starszego; także zwany Konrad, został krzyżukiemy: (Ob. "Sommersb; t. 1 sti; 912) Michab- Kéchmeister opatrzywszy w niedwaj -Eibwisi,. (rzeeż Polk (). Prosilt om aby d.

o pokój: apadły, obęstronie powody zatargów wródiły do piérw-: szege stonü, Atoli mister inflancki Siefert Lander jeszcze nadziei pojeduania: oie- aree i razem z Witołdem czynie nad tém pracując, skłonili nakoniec- krála.i w.. mistrza, że: umówieny zjazd pad Wielenq. na Niemnie miał przyjść do skutku. — Narbutt t. '6 str, 345 dokładnie i wierne opisał wszystkie. szczegoły tych posreduiczych starań, jakim,za$ sposobem usiłowania ich siały się plounemi, najlepićj objęści. następujący. list króla polskiego, przez Baczyńskiego w kod, dypl Lr. str. 210 ogłoszony, który tu. w przekładzie umiesacząłny:,Nbjjusniejszemu. książęciu i panu Zygmustowi:z Ba- - że; łaski królowi rzymskiemu, węgierskiemu, „galmackiegra, kronce | kiemu i t.. d. brat naszemu najmilszegu, s Włądysław z. Bożej łaski król: polski, najwyższy książe litewski, dziedzie Rusi. i t. d. zdrowia: i niszęzania. życze. Najjaśniejszy książe, bracie: pasz najmiłszy. Lubo już dawnićj,, o. układach względem. zjasdu,. świeżo z mistrzem i. zakonem krzyżąckim. odbytegn, przez lispy nasze'dostaleczaą otrzymalisoje sprawe. wszpkie w. niepewaesoi czy te.listy dosly, zanuszeni jestemy, ua. newo dagiesitmia nmase powtérsye. &Ghceiejcie przeto. wiedzićć, że miętrz zakonu teutońskiego. w Infleneiooli, Juliakrotnie. oświeconego. książęcia, brata naszege. najmilsżego. Aleksandra: inaezéj Witolda wielkiego książęcia liewakiego i. ruskiego, s. krajów swoich inflanckich w Litwie. ogabiście, odwiedaak.,, ordz Ysiłaje à pokorpie. błagał, abyśmy nasz. majesat dla akłądów e wieczysty. pokój. zmistraepi ząkonu. pruskiego de ziemi pruskiej. lub Amudzkićj przenieść raczyli;. mimo: częstych jednak preśk. i. nale- „gań: rzeczanego brata. nastego, nie, cheieliéexy: pa. zjazd.lub układy „przyzwoelić.; nakoniee. licznświ 'namowmni rad naszych skłónieni, tu- „daież wiedząc jak maagie i. wakae prace, zateudniają, teraz. ma ibrajereka. moss. ekola ii świętej, Sprawy, pojednania tice "

E Długos: ks, 1J sir, 313 wymienia ich: Ser Godigolt, solo - powagą ową zbrenil Woyiakot | dünvdaiświadczyliśmy im ne to wsszę 'sgodę i upowaśniiiśmy do obrania czasu i miejsca + dokąd i sami nieDmieszkałismy przybyć. Gdy tam Bawimy, w. wistrz ze swoine podobaiez stawić. się me zanieciał. A więc ebliżając się do układów, podehśmy sumi w. mistrzowi warunki mogące doprowadzić do zawarcia. pokoju, które en we wszystkich szczegółach odrzucił omi przyjąć ich nie chciał, lecz przeciwnie re własnóm i zakonu inneniu domagał się dzie dzicznego prawa i własności na semi zmudzką, która jest i była w nasówr prawnóm pesiądaniu, orez żądał aby ją rozgraniozyć ' warajae madte, nie wremy jakie zastrzeżenia, na swóję stronę; nes kotkec oświadczył, że odjedzie, jeżeli ile zrzeczemy 9íe sprawy i keóda x mekonema praed wiśsią. brierska mością mamy lab wieć będziewy i hatychneest przyniierza wieczystego pokoju nie dwrzemy., Gorące iprepnac spocsąć w objęciach pakojn, który dia nas Achse miewymowna słodyczą, przyjęliśwy ich żądanie co do 7%emi zmudakiej. lubo ję najsłasznićj,posindamy, zachowojac tylko w tej mierze rozprawę przed waszą braterską mością z edwolłńniem me da wasząga pośrędaictwa i rezalrzygnienik; perynmerre zaś wieczystego pokoju: z mistrzem i zakonem gotowi jesteśmy. postánee nólwy dicio doi wiaty Ukryśtesowijmawnóconych wójną nękać; prócz tego, aby dła:nowó: ochrzczokyćch bisłupa: przeznaezoné,- küiremu: król wst; 1.:niesia, na epatreenie ineapego doekíidw. jui 'obrayślik..:. Sjoheq MWiladjslawowi głośne. dzięki zlabył, że. tak; gotliwie i.s,tak przykładają pobożnością wiarę chrześcijańską krzewi, 'krzyżakam.posłano zakaz. aby' Źasdziiów orężem nje napastowali, Peruczono Janomi Bzestourshiemu- arcybiskupowi lwowshitmu i Píoirqwi biskue powi wileńskiemu założenie hosoiotá głównego na Zu dzi, jak sejstaranniéj do skutku doprowadzić; ciwie ście Miednikach, prawie wisamym środku Źmadzi) pole» idnéqi,. koscipl nakładem hrólewskianzbialowali à upor ba2yli, oraz Macieja Niemen, ale unollzonego wr: XVikt nie i biegłego w języku źmudzkimi; na. pastrza; miar jącego Zanudaihom udzielać. sakramenia: męża głękor kićj maski. i:njewinneści „życia, wydwięcli (4) s 1 s; Ó ad cliania. „nie dawał, bo tylko rzeczy próżne i ubliżające imieniowi naszemu powtdrzać moa," Nakoniee, tía Zak 'szezegbloB] mk yja£ni i poważania. „naszego; pasylams » waszćj: brątorokiśj. zyggaj! dedeegp290

Rok ten stał się pamiętsyne nieszezęśliwóm vni: Szezcmiem niiasta Kijowa, które Ediga cur tatarski, przeprawiwszy się przez Don i Bniepr niespodriznie napadł, petezwic dobywał, opanował, żrahował ispaMŁ Wszystkich zmakomilszych niieszkańców z niezmicraémi skarbami dzili poganiń z sobą aprowudził, zamku brénionego przez silną załogę połską i ruska, miso iajwiększą natarczyweść, rdehyć nie mógł. Od tego najazdu Kijów stołica Husi, miasto na prawym brzegu Dnieprii położone, mogące mierzyć się 6o dé. wspaniałości s kuhlém na świecie, ju? nigdy podnieść się nie mogło; zgliszcze rezlepłością, podebieństwem i obwodem niewiele miało się różnić od miasta Rzymu: "Tak nic pod słańcem wielkiego, potężnego i tewałege niema, coby spubaćj konieczności nie ulegało. Doświadezyła Ruś tćj klęski w roku 1416.

Król Władysław Jagiello,W Litwie część zimy Jrzepędziwszy, w pićrwszych dniach stycznia nasłępnego roku przez Lubomle wrócił do korony, tam z umyslu zajechaly mu drogę Aleksandra siostra króJewska, małżonka Ziemowita książęcia: mazewieclievoz Elżbietą Granowską, tak zwaną pe Wincentym Granowshim kasztelanie nakielskim świeżo zmarłym mężu swoim, którego i dwóch innyele wprzódy maje, Hememi też polegamü wyniszozona, smebotawi zdręczona i przez wiek zwiędła, jednak oczarowawszy hróle, jak powszechna wóweras wieść niosła, rękę i bezpłodną łoinieg oniągnęła. - Ulożywszy ten wi sek i dawszy sobie wzajemnie słowo stwierdzenia: go przed ołtarzem, rozjechali się w różne strony; ond de Łańcała, rodziła się bowiem w znakomitynr i sławaym w Polsce domu Piłeckich, krół do Jedlućj dla przepedzemia według zwyczaju zapust (1). Gdy te przeszły, udał się do: Sandomierza (2). Pad ten czas tak obfite śniegi spadły, iż zastewy zimowe zupełnie zgie nely t ciężki głód koronę nawiedził. Z Sandvmierzę daleko knążąc przybył krół do'Łańcnia, gdzie od - Elżbiety Granowskićj okazałe i gościnnie przyjety, dwa dui u oblubienicy swojej przepędził. De Lwowa na święta wielkonocne zdążył (;). Stemtąd długą. i niejednostajną dregą; wzdłuż: granie we: pierskich, w Sanoku sejejecu wybraném na wesele królewskie stanął dnia 4 maju, gdzie wezwawszy dó siefie kilku „biskupów i senatorów auslopelshieh (4)

(1) Zapusty przypadały w r. 1417 w duiu 2T lutego. |

(2) Według Długosza ke. ll st. 378. król stanął w SundoE mierzu 7 marcą. -:

(3) Kwietnia 11. | E. (4) Długosz w ks. 11 na str, 369 wymienia ich szczegółowie, jako to: Jam Rzeszowskiego arcyb: Iwowskiego, "Wojciecha

Jsuirzghes. kosbowskiego. Jama: (z Cipstawus) chołeskiego biskupów y

Krystyna z Ostrowa kasztelana, Jana z Tarnowa wojewodę, krakowskich', Zbigniewa z Brzezia marszałka kor., Piotra Szafrańca aświadezył.im:swój zamian peślubiema Granawskićj. Ta ^rindomosc wielkim sulkieża. przeraziła radę, która starala się odwieść ad.sak mierównego j niegrzy myoitego: małżeństwa, a.którego nojniniejszéj pociechy..w zpgexoném. potpmetwie i nadziei. następay,ocdzee kiwać. niemożsa:było; lecz uprzędzonego już serca hutólewakiego nie odmienić nie zdołało,.W.królce sier stna; Władysława Jagielły Aleksandra, niewcaesna pośrzedoiczka tego. zwiącku,. z oblubienicą królewską, przybyłą;. Jan Rzeszowski arcybiskup pue ljreceystym, obrzędem. X dzień ś. Zygmunta. (1). ślub peblagotlawil à nowożeńców... dp. Joknicy; królewskicj, iwśród:. wstrelu. i» zdungenia obecnych adprowadził, Skojeązyła się. tę małżeństwo:w głównym kościelę ulasta; Swapokiegę » niebo, byłe wówczas josue, lecz ig.pngode wnqt aa4ómila- ezarna.ehmura, s której désacg eraelioreny przy ciągłyna inząsku:piozunów i (ak tran wisko zadzyyczajne, powiamał, że samo miebo ie Związki: potcpie.: Zdarzyła się druga przygoda? ho gdy małżonka królewska s kościoła do zamku, wspanialym powozem jechała, pękło jedno holo.i tak głęhoko ugrzęzło w. błacie., że. królowa ledwo-przy pomocy dworzan wydobyta s kałuży, resztę drogi dio zamku pieszo odbyć musiała. „Małżeństwo to i Bo. gu i ludziom, było niemile, wszyscy Kkrólawie. i zyeslinsi Lsiężęka: W. "uiechęcią nad niém- mboleali, n nie-291 pivychylui zaś o natrząsania sie mieli powód292. | Po weselu Władysław Jagiello w towarzystwie królowej pojechał z Sanoka do Lwowa, pó£uicj zwie- | dził Ruś wschodnią, Trębowlę, Buczacz, Kamiee niec: i Halicz wróciwázy do Lwowa i zostawiwszy tam Zone, w Dobrotworze nad rzeką Bugiem z Ale-

— ksandrem Witoldem zjazd odbył, po którym znowu do Lwowa wstąpił, skąd s królową wyjechawszy,

Примечания

280 Podług Długosza ks. 14 str. 368, dnia 2 lipca 1415,
Dzis. T, I. A8
— (1) 8 września. |

281 Dogiel w t, 1 str. 49 umieścił zapis Zygmunta wydany w Konstancji. d. 20 kwietnia t415, którym potwierdza. umowę przed - trzema laty w Lubowli zawartą; nadto sobor konstancjeński dnia 16 sierpnia wydał pismo do Władysława, i Witolda poruczając im opieką nad królestwem węgierskićma à wzywając do obrony przeciw wszelkim meprzyjaciołom zewnętrznym, Pismo to poruczonę było mężowi rycerskiemu Sianisławowi, który o szczegó”
(A) 14 listopada. —

282 22 lutego Długosz ks. 11 str. 371,.

283 1 marca. Tamże. |

284 Królowa Anną umarła 21 marca 1416 r. Długosz ks. 1 str, 3T4/

285 Wielkanoc w r. 1416 przypadła na dzień 19 kwiemia.
(I) Zjazd ten był naznaczony na dzień $. Jadwigi t. b na 7 października. Długosz ks. 11 str. 372.

286 Wojciech Jastrzębiec. ^ (3) Sifert Lander von Spanheim od 1415 do 1424, Napierski | Index t. 2 str, 351.

287 Arcybiskupem ryzkim był wówczas Jan von. Wallenrod umarł 1419. Tamie str. 357.

288 Bernerd już nie żył od 1413, następcą jego był Dietrich. Resler, który. wspomina się jeszcze / w dyplomatach w r. 1438. Jamie str. 359, ^ —-

289 (место знака в тексте не установлено) Widzieliśmy wyżćj str. 355, że za wdaniem się stolicy apostolskiej dwuletni rozejm zawarty został między krzyżakami i Polska, Kotzebue w historji dawnych Prus (t. 3 str. 410) ogłosił z rękopismów królewieckich zapis króla Władysła wa postanowiony wtej mierze, Raczyński wydał go powtórnie w kod, dyplom: Litwy. (str. 189.) W tłumaczeniu brzmi jak następuje: „My Władysław - król pólski najwyższy książe litewski, dziedzic Rusi i t. d., tudzież Aleksander, inaczej Witołd s tejże łaski wielki książe litewski, o-' guajmujemy wszem w obec komu wiedzieć należy: iż powodowani bojaźnią Bożą i uszanowaniem ku najświętszemu w Chrystusie ojcu, panu a panu Janowi XXIII. papieżowi, panu naszemu miłościniejszego pisma, aż do przyszłego święta narodzenia błogosławionej Marji Panny (8 września), od tej zaś. uroczystości znowu, do dnia narodzenia tejże najświętszej Panny w roku następnym włącznie (4. j. do 8 wrzesnia.r. 1416), co też ułożywszy, potwierdzi liśmy, postanowiliśmy i potwierdzamy, postanawiamy i umagoniamy brzmieniem niniejszego zapisue Podczas trwania zaś tego rozej ma, który stosownie do obietnicy, wiernie, po chrześcijańsku ma być dochowany, o przymierze więczystego pokoju obiedwie stromy, drogą polubownego pojednania, uchyliwszy wszelkie powody zatargów, przez. rzeczonych: najświętszego w Chrystusie ojca, pans maszego papieża i nojjaśniejszego książęcia Zygmunta króla rzymskiego, lub któregokolwiek z nich, albo też przez ś. sobor, albo makoniec innych jakich książąt duchownych. lub świeckich, na jakiego lub na jakich strony eie zgodzą, którzy na sobor w Konstancji w przyszłym miesiącu kstopadzie. rozpocząć się mający » przybędą, tamże na soborze, lub odrębnie od soboru, starać si i umawiać powinny. Aby zaś wyzéj opisany rozejm trwalej i skuznański, Jan s "Tarnowa krakowski, Mikołaj z Michałowa sandomierski, Maciej z Wąszosza kaliski wojewodowie, Jan s Tuliszkowa kasztelan kaliski i Piotr Szafraniec podkomorzy krakowski, książęta, prałaci i baronowie, rady wyżej wspomnianych. panów kró- | la i w. książęcia, dobrą wiarą, bez zdrady i podstępu przyrzekamy: że niniejszy. rozejm przerzeczeni panowie król i w. książe, oraz ich sprzymierzeńcy we wszystkich jego szczegółach, warun-, kach i zastrzeżeniach stale, niezgwałcenie i wiernie zachowają, za świadectwem niniejazego zapisu, do którego pieczęci wyżej wyra-.£opych panów.nasaych i nasze są zawieszone. Dan w obozie naszym pod Brodnicą; w ziemi, pruskiej dnia siódmego października, r. 1414. Nauka wydana przez. papieża nuncjuszowi znajduje się. w historji kościelnej Rajaalda pod rokiem 1414 liczbą 6. Raczyńaki w kodexie dyplom. lit. str. 191 umieścił warunki przyszłego przymierza, przez nuncjusza stronom przełożone. S pism w ciągu rozejmu wydanych następne znajdują się ogłoszone w tymże kodexie. Król pod bytność swoję we Lwowie r. 1415 marca 24, dozwolił przez czas rozejmu spławiać Polakom i Litwinom strugami po Wiśle i Niemnie drzewo i popioły do portów pruskich, (str. 194) Z miejsca zwanego. Dobrestanie, gdzie się łowaimi bawił, pisał król, 17 września 1415 do w.,mistrza, że list jego w którym, się żali na krzywdy, przez pogranicznych starostów, polskich wyrządzane,. oirzymal, wszakże sam nie wić co o tem sądzić, gdyż zewsząd dochodzą go wieści, że Murzynów, Orłów, i Nowawieś, które we-, dług umowy do rozstrzygaienia soboru, pozostać miały w ręku Po-, laków, dotąd jeszcze przez zakon nie zostały oddane, tudziez iż jeńcy, których zobewiązano się uwolnić, dotąd trzymani są, po więzieniach. krzyżackich; król jednak w. mistrza upewnia,, że zawieszenia broni pregnie dochować... (str. 195). W raku. następnym 1416 stycznia l4. z Nowegodworu Worony, uwiadamia Michała Kichmeister, że żądany glejt dla komtura gdanskiego Henryka Hold, który miał przywieźć odpowiedź na poselstwo ' odbyte przez Jana Sternberga pokojowca królewskiego, udzielit, 1 ze/ komtur £nosjdzie go około Trek, jednak pros: w. mistrza, aby dla grassujacego powietrza w Prusiech, nikt z miejsc zarażonych nie znajdował się w jego orszaku. (Tamże str. 197). Nastepnie będąc w Radziejowie krół Władysław dnia l maja tegoż 1416 róku żąda: aby w. mistrz przypomniał komturowi gdańskiemu obietice uczynioną podczas bytności jego w Litwie, Ze miał. mu przysłać sokołów zdatnych do łowów ptaszych, oraz aby pospieszył z uiszczeniem się w daném słowie. nim pora polowania na ptaki minie, (str. 200) W Inowrocławiu d. 25 maja Władysław Jagiełło i Witołd na nowo upewnili w. mistrza, że rozejmu doirzymają. (Pamże.sir. 202) W tem piśmie prócz papieża i Zygmunta cesarza, wymieniony jest jako pośrednik zawrzeć się mającego pokoju i Karol VI. król francuzki. Dnia 8 czerwca król był już w Gnieźnie i stamtąd posłał w. mistrzowi formę listu rozejmowego, który strony miały wymienić w Złotóryi dnia 12 lipca, ostrzegał przy tm, aby świadków wypisać s témi urzędami które obecnie piastują, gdyż od d. 7 październie ka 1414 wielu z nich podwyższono na znakomitsze miejsca. (Tamże str. 206) W tydzień później 16 czerwca, król znajdował się: w Obornikach, gdzie go wieść doszła, że komtur człuchowski - chciał zdradą ubiedz zamek Drahim, żąda więc objaśniema, dla czego to uczymł? (Tamże str. 205); 20 tegoż miesiqca znowu z Gniezna, ostrzegał Michała Kücbmeister, aby w liście rozejmowym, którego formę w. mistrz przesłał był królowi do przejrzenia, dołożono imie Witołda,' które w nim widział być opuszczonem. (Tamże str. 201). W jesieni 21 października będąc w Litwie, uwiadamia s Kowna w. mistrza, że otrżymał list jego w którym £a li się na pograniczne grabieże Polaków, oświadcza więc gotowość złożenia nowego zjazdu na roztrząśnienie krzywd mieszkańcówobojga narodów.. (Tamże. str. 207) Dnia zaś 2 listo pada z: Wilna, na Howo upewnid w, mistrza, że nieodzownie pregnie utrzymać rozejm, oraz odpowiada na jego zapytanie: £e kupcy prüscy najbezpiecznićj towary swoje w Polsce i Litwie -przedawać 1 mogą, jaki sposób" posiłki: na przyszłą wójnę', wyraźnie począł Wyłamywać się od: spełmenia;: względem Polski priyjetych obowiązków i d 7 lipca odpisał margrabi brandeburskiemu, £e Murzynowa, Orłowa i Nowéj-wsi oddać nie może, chybaby sam margrabia dosta- 'teczną dał mu rękojmię, że późnićj tych posiadłości nie stracie (Ob. Voigta t. 7 su; 290). Tak więc wszystkie uprzednie starania
Jerzy, Bolimin Nadobpwiez i i Mikołaj, Sepitishi,. [^ Um ostatgim. Rize) znajdziemy jeszcze wzmiankę. wić, wojay i mweprzyjaźni. z żadnych inaych pobudek. e ziemie i panstwa nasze przez krzyżaków trzymane, ani o dalsze krzy wdy, o: które „dotąd spór między pami nie rozwiążany, nie podnosić ami wszcaynac, lecz wyrokp waszego. s cierpliwością "oczekiwac 1 z nar lezytém go uszanewaniem wykonać. Lecz krzyżacy' zważywszy, żę s taką. ufnością na waszej braterskiej mości polegamy; pagle T opowiednie, z największym gniewem; precz ze stanowiska swojęgo oa łodziach odpłynęli; w. mistrz nie zachował najmniejszej przy_zwoitości i względu, na nasz majestat, będąc tylko ua rzut strzały od nas oddalonyw, ani nas odwiedził, ani marszałkowi i pięktórym komturom swoim, których wezwaliśmy do siebie na obiad, przy: być nie dozwolił i owszem jakby pragnąc rozerwać wszelkie podebieństwo dó pokoju, kiedy toczyły się umowy o pojednaniu, sam na środku rzeki Niemna, płynącego | mimo miejsca zjazdu, na s statkach do brzegu uwiązanych siedział 1 nadęty pychą, na dad zejść mié faczył,, a przecięż:rozejmem przez. waaza:: braterską.mość między nati postanowionyae h przez: nas detraymanym, listem. na-, szum. glejtowym- ne wlashe jego żądanie udzielenym, ed. wazelkiego uwiesienia, jeśliby: się go ebawiał, zupelnie był ubezpieczony. i e wolność swoję pewny. Nigdy jeszcze, nawet wówczas, kiedyśmy:w- błędzie pogeriskim Zyłi; aż'do tej pory, nie doświadezyliśmy ze strony 'zakonu wiqksaój pychy i zniewagi..Azaliż bracie.nejmilsły, nie zaajdowaliście: nas zawsze powolnymi na wszystkie wasze. przestrogi i. rady, na wszystko ca pokój -utrwalio mogło. i. go. się wam, slussném być rdało z: jakim zaś uporem krzyżacy sprzecie wiają się -waszój braterskicj' mości, łatwo” osądzić potraficie.: "Oto do. posiadania: Murzynowa, Orlevwa. i'Nowdj-wsi, które wasza -bras terska mość,- przeg czas rozejmu, poleciłeś nam oddać, s pegatda! rozkedu waszego, dopuścić: nas nie chcieli, a chocia£ te wsi,. na „mocy wyroku waszego, jako leżące w naszéj ziemi, mimo ich 0< pore, wioglismy zająć, lecz abyśmy waszej braterskidj mości w nujmniejszej rzeczy mie obrazili, dub w wasrém 'obecném; waśnśm przedsięwzięciu, któte:oby najwyższy błogosławić raczył, nejmniejsedj przeszkody 'nie sprawili, wolity' te i inne^ ktsywdy 'w diągu rozejmu nam wyrządzone; a: s'których każda 'byłaby 'doststecznij do pomszczeńia: się: 6rężem;' równym "umysłem przenieść. "Na doś - miar tych i'tym podobnych 'niesprawiedliwości o jakich częśtó do' waszćj braterskiej mości pisaliśmy; ludzie i poddani krzyżaków inflanckich, trzech sług oświeconego książęcia Aleksandra 'inaezéj Witołda, ńajmilszego brata naszego, znajdujących się w lśsach kraju naszego dla swoich potrzeb, okrutnie napadlszy zabili, innych zaś śmiertelnie zraniónych porozpędzali i niezawodnie podobnieżby trupem. połeżyli, gdyby śpieszną ucieczką życia nie unieśli. Przeto najmilszy bracie, jeżeli podczas niniejszego rozejmu, ktokolwiek s płonnych domysłów, odważyłby się przeciw nam powstać, chcidjcie razem z nami, według' obietnicy przemówić w obronie naszćj, przez wzgląd na sprawiedliwość i $e wynurzamy się przed tobą s taką szczerością i zaufaniem; _ prosimy także, abyś wszelkim ich wrażeniom i oszczerstwom, jeśliby odważyli się z niemi przeciwko nam wystąpić; wiary i posługubra podezas łowów niedawno. przed: Bojém narodzepiem, w nasz ^ i | oświeconego bratg naszegp „Aleksandra książęcią litewskiego obecń ści schwytanego, tudzież dwie klatki Żywych Źwierząt; Jeddę'£ Hm, drują.2łosiem' przez Meroina Gandeska. wiernie nami eniłegd «derdlpaamina ną622£0,: okarinieją niniejszego listw.: Don pw; (ftp opie, 28 „grudnia 1416. roku, Za rozkaganierą: króla jj. m, Zbigniew scholàsiyk i kanonik sandomierski, protonotarjusz. 64
To pismo ułożone 'w spośób "nddzwytzs): zawily "ydae:óstało z wielkiemi błędami; staraliśmy się je w tłumaczeniu z domysłu 'sprostować, wszakże nie, pochlebiamy sobie aby poprawy nasze wszędzie były dostateczne, należałóby wynaleźć wierniejszy odpis. | Z,

290 (место знака в тексте не установлено) Nakielski Mieciorża, str, 393 przytacza kronikarza miechowe skiego, podług którego, założenie kościoła w Miednikach pod wez waniem śś. męczenników Aleksandra, Ewancjusza i Teodula lub 'Teodora nastąpiło w r, 1413. podkomorzego krakowskiego. =

291 (место знака в тексте не установлено) Dnia 2 moja.

292 Michał Wiszniewski w Historji literatury polsk.t. 5 str.
341 do 349, ogłosił z rękopismu spółczesny paszkwil na to wesele królewskie, Jestto szkolna diatriba, w której wiele żółei, ale ' ani
iskierki. dowcipu. - Bezimienńy mówi: że gdy lew owdowiał, wów-,
czas rada leśna z obawy, aby gdy zejdzie bezpotomnie ze świata,
„poddane mu źwierzęta nie dostały się pod obce panowanie, nalegać poczęła o ponowienie ślubów; po długim oporze lew zezwolił nakoniec wyprawić poselstwo do Orła i prostó o danie mu w mał.
żeństwo córki. Skoro posłowie w zamku Orła stanęli i list, który ta w. zupełności jest umieszczony, wręczyli, óraz łaskawą otrzy- - mali odpowiedź, wezwano ich na wspaniałą ucztę. — Wtém z głęb- -szych pokojów:,, Dziewica zbrojna potęgą miezrównanych wdzię- -ków, otoezona mnogim orszakiem służebnic, jak jutrzenka zaran: 'ma wychodzi, i krokiem pełnym wstydu zbliżywszy się do Orła przy boku jego usiada. Złote warkocze, raczej anielskiéj niż ludz- 'kićj istocie właściwe, od' głowy do stóp ją okrywajac, spływają. po obiedwóch stronach a odbite, ź żywym i migotnym blaskiem ćmią
oczy patrzących. Żadne pióro opisać nie zdoła tych skarbów, któ-:
remi ją szczodre przyrodzenie osypało.. Uszezesliwieni posłowie
tym widokiem, śpieszą do swoich kniei, ale śród drogi, doszła
ich wieść o zawartém przez Iwa stadle „z jakąś cuchnącą maciorą,
czestemi połogami styraną, i do płodu niezdolną. Rażeni najdot-: kliwszym śmutkiem, toną we łzach, z głębi serca wyrywają się cięż- 'kie westchnienia, głośnóem łkaniem i ogromnem wyciem narzekają. "na zgubne skutki nieszczęśliwego wypadku. "Fak pląsy ich i śpiewy zamieniły się w Zalobe, bo gdy na poselstwie ' bawią, lew spokojność zbrzydziwszy i długićm oczekiwaniem znadzony, albo szaJeństwem opętany. lub innym niewiadomym skłoniony powodem,
gdyż starców, którzy często w dzieciństwo wpadają, lada fraszka: złudzić 'może, począł 'błąkać 'sig po wszystkich puszczach. ' Owoż "przy szałasie pewnego pastérza zachodzi mu drogę cuchnąca maciova i' powitawszy kłamie, że ryjakiem niesłychane skarby odkryła;
a ponieważ zgrzybiali i wiekiem nadwątleni, gdy z namiętnościami
Dzinsg. T, I. |
.- rozbrat wziąść muszą, zwykle się łakomstwu oddają, podobnież i lew uwierzywszy klamstwu, tę, której wstrętną postacią brzydził się niewymownie, najuprzejmićj pozdrawia. Następnie wprowadza bezimienny rozmówę, w której lew maciorę namawia, aby znalezione dostatki do skarbu królewskiego wniosła, za co wielkie nadania i zaszczyty otrzyma; ale napróżno, chytra maciora ani obietnic, ani prosb nie słucha i pod jednym tylko „warunkiem przyzwala skarby oddać, jeżeli ją lew zaślubi; oświadcza przytém, że nie należy mu zrażać się jej powierzchownością, że skoro ża-: łobę zrzuci, ujrzy twarz równającą się obliczu Diany, że nie powiana go wstrzymywać nierówność rodu, bo nie tak małżonką jak służebnicą jego być pragnie, że powrotu pasłów czekać. próżno, bo córka Orła niegodna jego łoża; dała,się uwieść sokołowi, i teraz wtrącona przez ojca do więzienia, pokutuje za swoję płochosć. To
Pd
wszystko wić doskonale, bo posiada, przekazaną sobie przez rodziców swoich sztukę wieszezbiarska, a to do tego stopnia, że I ' zdarzenia przyszłe i wypadki wojen i wszelkie zgoła tajemnice przenika; tą drogą odkryła skarby, wnet mające zostać jego własnościąg bo opatrzuosc ubliżając jej innych darów, Wzbogaciła ją głębokim rozumem. Jeden z najbliższych dostojników królewskich,
nawet krwią z nim złączony, kwitnącego wieku, częstych swatów do "niej przysyłał, chcąc ją pojąć w małżeństwo, czegoby pewnie s taką natarczywością nie czynił, jeśliby tych wszystkich zalet w niej nie znał i nie był przeświadczony o wielkich jej bogactwach; lecz dla młodego wieku, skłonić się do prosb jego nie chciała, bo małfeńskie pożycie tylko w równości lat szezesliwém być może. Lew tych słów wysłuchawszy, biedził się ca począć,. żal mu było stracić tak nadzwyczajnych korzyści, a więc powierza tajemnicę swoję jednemu wytuczonemu arcykapłanowi, który właśnie czyhał na to, azali się czém nie obłowi na polu namiętności królewskich; arcykapłan natychmiast zamiar pochwala, najskwapliwszy pospiech doradza, kłamie, że ledwo opędzić się może od natłoku dziewosłębów; i że.terąz właśnie Ryś czyni usilne zabiegi, aby.jej rękę otrzymal. Lew tylu 'fortelami uwikłany, nietylko. chytrością maciory,' ale. i zdradą arcykapłana, który dopuścił się tej niegodziwości przez przyjaźń, a podobno nawet przez pamięć miłości, jaka ich dawmićj z sobą kojarzyła, Sluby zawiera, z największą hańbą sławnego nie - gdys imienia. Tak ten, którego postronne kraje wielbiły; okrył się niezmytą hańbą. Z napomknień autora paszk wilu, dorozumiewać się można: Ze Jagiełło za zdaniem rady koronnej, zamyslał. e. poślubieniu księżniczki. jednego ze znamienitszych domów panu- | jących (córki Orła); (Voigt t 7 str. 303 z Liudenblatta utrzymuje: £e miał poślubić córkę w. książęcia moskiewskiego, Długosz.ks. 11. str, 374 mówi o wysłaniu Piotra Niedzwiedzkiego do Brabancji, dla starania się o Annę synowicę Karola IV. cesarza), ze którys s książąt mazowieckich (kcwią z nim złączony) zamyślał dla pieniędzy ożenić się a Elzhietq Granowską, że Aleksandra, siostra Jagiełły, mogła właśnie dla tego krzątać się czynnie tém małżeństwem, aby je od własnego domu. odwrócić. Pomówiony tu o zdradę arcykapłan, jest, Jan Rzeszowski pierwszy lwowski arcybiskup. Ktoby był Rys ubiegający się o rękę przyszłej królowej odgadnąć trudno. Pod każdym względem było to. małżeństwo nieprzystojne i narodowi nie miłe. Elżbieta bowiem jedyna córka Ottona: wojewody sandomierskiego, i ostatnia dziedziozka możnego rodu Pileckich, w pićrwszćj młodości gwałtownie byłą porwaną przez Jana z Niedźwiedzia Morawionina chciwego jej dostatków; wkrótce tego gwałtownika zabił Wisla Czambor z Wissenburga Szlazak, Elżbietę uwióżł: i nieślubną u siebie trzymał, aż dopóki krewny jej Spytek z Melsztyna, dla zatarcia hańby, która na nićj, cięży= ' Yo, nie wydał ja za Wincentego Granowskiego kasztelana nakielskiego. Poddanka, skażonej sławy, nie młoda, charowita, znajdu-. jąca się s królem w zakazanym przez kościół stopniu powinowae-. - | twa duchownego, gdyż jej rodżiciełka była matką chrzestną Jagiełły,
wszystko zdawało się oddałać ją od zaszczytu dzielenia ręki królew=. skiej; jakoż gdy naród dowiedział: się otém bezprzykładnem mał- | żeństwie, oburzenie. doszło. do wysokiego stopnia, chociaż król postarał się zawczasu o zjednanie sobie pewnej liczby stronników. W kodexie dyplomat. Litwy. Raczyńskiego, znajduje. się na str. 385: spółczesne pismo niemieckie, zapéwne ułamek listu. jakiegoś krzyżaka do w: mistrza w którém czytamy: „Na korenscji królowej znaj-. dowali się następni panowie wielkopolsey: Maciej z. Wąsosza kaliski, Jakób Koniecpolski sieradzki, Sędziwoj Ostrorog poznański, Janusz Kościelecki inowrocławski wojewodowie i pan Piotr Szafraniec podkomorzy (krakowski), starosta łęczycki, nikt zaś więcej z Wielkopolanów, a i ci, sami od siebie, nie zaś od ziem swoich przybyli. Gdy: stanęli: na zamku i znaleźli znaczną część panów krakowskich. sandomierskich i łęczyckich, wyrzucali im, że mimo zobowiązanie się swoje, pozwolili koronę przenieść z Gniezna, gdzie według prawa chowaną być była powinna, na to panowie krakowscy odpowiedzieli: że i Kraków i Gniezno są własnością królewską, że wolno mu trzymać koronę gdzie się. podoba. "Te słowa dały powód 'do £wawych sprzeczek; gdy potém wojewodowie wielkopolscy, których wyźćj wypisałem przyszli do króla, wezwał ich do
swojej sypialnéj komnaty i upominał: aby pamiętając że ich panami porobił i tylu dobrodziejstwami osypał; nie odrzucali jego. prosby, aby obecnymi będąc na koronacji, małżonkę jego uznali za
królową i tak się względem nidj zachowali, jak względem dawniejszych
pań swoich; gdy zaś odrzekli, £e nie śmieją tego' w imieniu ziem swoAeh uczynić, żądał aby przynajmniej uczynili we własnem, w czem bronić ich obiecywał od wszelkich zarzutów, a gdy i na to odezwali się: Mslościwy króle, to być nie może, wówczas uniesiony | wielkim gniewem zawołał: kiedyscie ostatni raz byli u' nas w Korczynie, prosiłem was.puścić mię z. żoną do mego dziedzicznego państwa, a córkę moją (Jadwigę ur. 8 kwietnia 1408) wziąść na tron, wydać ją za mąż za kogo chcecie, abyście mieli króla, i j teraz 0 toż. samo proszę. Ci zaś przekładali: nie możemy nic intrego odpowiedzieć, tylko błagać abyście nam i nadal psnem mie łościwym jak dotąd być raezyli, we wszelkich rzeczach.słusznych życie i majątek gotowi jesteśmy za was położyć, lecz: tego po: nas nić wymagajcie; niech nam 'to mieleski waseéj: nie niesie. bo więcie Że 'to mie jest w naszcje mocy: Pamiętacie: zapewne co przed eztérma laty stało się w Jedlnej, żeśmy musieli córze waszej hołdoto miłościwy królu, zdało się nam.niepodobnem mieć za królową osobę tego stanu, z jakiego nigdy królowe w Polsce nie bywały, Sami też przyznacie, iż stąd wybuchnęłyby w kraju wielkie nie-. €gody; pokornie więc prosimy; chciejcie koronacją odłożyć przynajmnićj do czasu, dopóki dalsi 'panówie jakiescie o tdm:dd Dich: pisali nie prayjade, "Król na te słowa: odpowiedział: chcę:aby to spełniło się bez żadnego odkładu, nie zważając czy to komu bę. dzie miło czy niemiło, po tobie zaś Sędziwoju, nie spodziewałem się takiego. postępowania. "Wówczas panowie rzekli: jesteście masżym- panem i królem, czyńcie co się wam podobą, macie też wszystkie pięć koron w waszym skarbcu, wlózcie. je na głowę ezy jednę, czy dwie, czy. wszystkie pięć razem tej niewieście, mas eie prawo wziąść ją sobie za małżonkę, ale nie możecie jej uarzucić państwu za królową. To też i zrobimy, zawołał król, jakie śmy przyrzekli wszystko nam jedno. ezy 'się kto s tego cieszyć, czy smucić będzie, Po czem panowie sali precz od króla, a królowa przecięż była koronowana.ś Dowiadujemy się s tego listu o ważnym szczegółe przez naszych kronikarzów przemilczanym, a mianowicie o przysiędze stanów koronnych r, 1413 wykonanej w Jedlnie Jadwidze 1 Witoldewi, zapewne na zjeźdżie, który poprzedził umówę horodelską. Marcin Błażowski, tłumacz -Kriomera wystąpił z obroną Elżbiety Pileckiéj. (Ob. wyd. Bahom. str. 480) Utrzymuje on, że z dawnych domowych pomników przekonał się o błędzie tego twierdzenia, jakoby Elżbieta miała być uwiezioną przez owego Morawianiaa, i owszem w pićrwsśćj młodości, Otto 2:Pilcy wojewoda sandomierski,. za radą stryjecznego. brata swego. Andrzeja z Jabłonnej. wojewody krakawskiego. i. jego syna Janusza z Jabłonnej, kasztelana sandomierskiego, wydał córkę swoję za Olbrychta książęcia cieszyńskiego, po którym owdowiawszy ponowiła śluby z Wincentym Granowskim kasztelanem nakielskim. Mógł Błażowski rzeczywiście znaleźć w domu Sieniawskich jako spadkobierców Granowskich i Pileckich jakie pisma, w których to co twierdzi wyczytał, lecz nie należało mu przykładać do nich wiary, bo naprzód wojewoda krakowski Andrzej z Pilcy, czyli z Jabłonaćj, zmarły r. 1336 niemógł żyć w tej porze, kiedy Elżbieta Pilecka 'była w wieku pójścia za mąż s upłynęło bowiem lat 80 czasu, między rokiem jego. zgonu a ślubem Jagiełły z Granowską; powtóre, dzieje: szląskie
nie znają żadnego książęcia cieszyńskiego, pod imieniem Olbrycbta;
nakoniec komuż niewiadomo, jak duma i pochlebstwo zagęściły kłamstwśmi genealogje starożytnych rodzin? Długosz nie miał nejmniejszego powodu czernić małżonki Władysława, bo chocby cake jej życie było wzorem cnoty i wstydu, jej leta i urodzenie po winny były zamkuąć jej drogę do trona: Dion. Zubrzycki w Kromice Lwowa na str. 84 pod rokiem. 1417 z aktów miejskich wypisał wiadomość: że Lwów ' po raz pierwszy. wezwany. był da znajdowania się, przez deputowanych, na koronacji królowej, przy tém zdarzeniu, złożył w darze 300 cytryn, ośm kamieni wyziny, dziewięć par tebinek, sztukę adamaszku, kobierce i nieco jedwabiu. 1