Br
Брестчина
Производит · Предлагает · Приглашает

Книга вторая. Часть 10 из 10: оригинал

Книга вторая. Часть 10 из 10. С. 286-297. Польский текст издания 1847 года.

rzekał im nadanie nowych swobod. Uwiedzeni témi ponetami i obielnicami, przez tajemnych gońców przyrzekaja gotowość na rozkazy, wzywają mistrza zakonu aby podeslal nieco wojska pod okopy, iżby zdawali się zmuszeni nie zaś dobrowolnie odstępować i anogli usprawiedliwić się przed królem uczciwą wymówką (1). Ilenryk upewniony, Ze się te miasta poddadzą, część wojska pod Gdańsk wysłał, sam położył się obozem pod Toruniem. "Fymezasem Torunianie do króla posyłają z doniesieniem, iż są w obawie czy mństrz zakonu nie przybywa dla dobywania ich miasta, błagają o wcześne posiłki ku odsieczy wiernych sobie mieszkańców. Władysław niedomyślając się zdrady, posłom łaskawie odpowiedział: że wkrólce z wojskiem sam nadciągnie, byleby mieli w pogotowiu łodzie dla przeprawy. Jakoż natychmiast zebrawszy 10,000 zbrojnych, pociągnął z nimi do Gniewkowa miasta o trzy mile od Torunia odległego, aby swoim zuajdująeym się w niebezpieczeństwie z blizka mógł dopomagać. Tegoż dnia Ilenryk Plauen wielki mistrz zakonu pod Toruniem obóz zatoczył, mieszczanie znowu posłów do króla wyprawują, że nieprzyjaciel już miasto ich dobywa, że polędze jego długo wytrwać nie zdołają, że najryehléjszéj pomocy potrzebujae, błagaja o przysłanie wojskowych posiłków przed zacho-219 dem słońca. Było to właśnie przed południem, król odpowiedział że nie przed zachodem, ale we trzy rodziny wojsko polskie śród murów swoich mieć bedą, byleby dostarczyli statków do przeprawy przez Wisłę.:-Pósłowie tym pośpiechem króla Władysława i odpowiedzią strwoZeni, skwapliwie od króla odeszli, mieszczanie zaś nieczekając zachodu słońca, wielkiego mistrza w mnry swoje przyjęli. Zamek toruński był w ręku załogi krółewskićj, Henryk opasał go ścisłóm oblężeniem, lecz żołnierze polscy nietylko dzielnie bronili się, ale nadto częstemi do miasla wycieczkaini krzyżaków nużyli i bliższe budowle podpalali220. "Król Władysław zbrzydziwszy to zdradziectwo Prusaków, ponieważ już zima zbliżała się i słońce większą część znaku niebieskiego strzelea przeszło, rozpuściwszy wojsko z Gniewkowa do Inowrocławia powrócił; pamiętny zaś (2), aby nie wykroczył omieszhaniem tego, co podczas griinwaldzkićj bitwy Bogu ślubował, jeśli zwycięztwa doslapi, przez Strzelne i Kwieciszów konno do Trzemeszna przybył, stamtąd pieszo trzy mile szedł do grobu ś. męczennika Wojciecha, który w Gnieźnie, w głównym kościele widzieć można; z Gniczna przybył konno do Powiedzisk, skąd aż do. Poznania pieszo poszedł i najświętszy sakrament, przypadkiem znaleziony, z wielką pobożnością w. klasztorze karmelitów czczony i wielkićmi, cudami słynący, z niewymówną ku Bogu wdzięcznością uszanował. Trzy dni tam zabawiwszy221, tąż drogą: do Inowrocławia wrócił prowadząc z sobą rycerstwo wielkopolskie, które chociaż wzdrygało się wyprawy śród srogićj zimy, usłuchało jednak rozkazu królewskiego i licznie a zbrojnie w Inowrocławiu stanęło. Król bez najmniejszćj zwłoki wyprawił je pod chorągwiami, ua pustoszenie i palenie Pomorza leżącego za Wisłą. Polacy do 1éj ziemi wtargnąwszy Nowe-miasto (2) chociaż, Abronne, szturmem biorą, łupią i podpalają, głębićj potem, zapuściwszy się, całą część Pomorza, która się od króla oderwała, wzdłuż „WSZerz, straszliwie plądrują, wsi i miasta zlupione pożarem, niszczą, i, oheiaZeni | rozmailą zdobyczą do Inowrocławia; do. kr óla wracają..

Gdy się tu wojna toczy, Zygmuut król rzymski i. węgierski; aby zakonowi pruskiemu wywiązał się za wzięte 40,000 czerw. złotych, wyprawił Ścibora wojewodę siedmiogrodzkiego z żołnierzem zaciężnym pod dwunaslu chorągwiami, na pustoszenie ziemi krakowskiej, ten przeszedłszy Warpaly i znalazlszy kraj ogołocony z obrońców, wszystko około Sądecza zniszczył, w Slarym samo miaslo a w Nowym przedmieścia spalił, i gdy nieprzyjaciel nieco zdobyczy zachwycił, na Muszyn w śpiesznym odwrocie, drogą górzystą i trudną odszedł. Nie znieśli téj krzywdy królestwa, Spytek Jarosławski, Jan Szczekocki i drugi Jan z Chmiclnika, którzy naprędce zebrawszy wojsko i przeszedłszy góry, pod Bardiowem nieprzyjaciela dościgną wszy, niespodzianie nań natarli, s począłku wahało się zwycięztwo, nawet strona polska dla przemagajacéj liczby przeciwników, już usiępować i mieć się do odwrotu poczynała, leez dzielność i bieglosé wodzów, porządek w szykach przywróciły. Wojewoda Ścibor z braZ tem swoim biskupem erlauskim (1) wielką część wojska straciwszy, pokonany, z obozu wyzuty, zaledwo ucieczką ocalić się zdołał. Polacy znakomite zwycięztwo otrzymawszy, sądecką zdobycz odzyshawszy, z jeńcami i łupem nieprzyjacielskim do domów wrócili.

W innej stronie, lecz w tymże niemal czasie Hermann mistrz inflancki z wielkićm wojskiem wkroczył do Prus s pomocą zakonowi, jeszcze niezdolnemu odeprzeć polskićj potęgi (2. Uwiadomiony bowiem o spustoszeniu Pomorza trwożył się, aby Polacy przebywszy Wisłę, stanowezéj klęski Prusom nie zadali, zwłaszcza w tym czasie, kiedy rzeki, jeziora i bagna lodem okryte, najłatwiejszy przystep najazdom nieprzyjacielskim do Prus otwierały, przyspieszywszy więc pochód a wlém dowiedziawszy się: że Polacy po spłądrowaniu Pomorza wojsko rozpuścili, całe siły swoje pod Gołub wyprawił i s tego miejsca ziemię dobrzyńską napaśdź rozkazał, sam do Malborga, do Henryka mistrza zakonu pruskiego odjechał. Tymczasem starostowie królewscy sirzegący z załogami ziemi dobrzyńskiej, uwiadomieni, iż nieprzyjaciel znajduje się w blizkości, żołnierzy z zamków wyprowadzają, i zebrawszy nader szczupłe wojsko, dowództwo nad nićm Dobiesławowi Puchale poruczają, który zważywszy szczupłość sił swoich, postrzegł iż należało mu rzucić się do podstępu. Umieścił w niedalekim lesie przed Golubiem zasadzkę, jednę zaś chorągiew jazdy posłał dla wywabienia z murów nieprzyjaciela, ten ujrzawszy Że Polacy we własnych jego oczach rabowali i palili bliższe budowle, tknięty oburzeniem, ze wściekłością zbrojnie z bramy wypada, naciera i tak daleko pędzi, aż dopóki na zasadzkę nie wpadł, wówczas dopiero zoczywszy świeże i liczniejsze hufce polskie, w popłochu wstecz pierzchà. Wnet Polacy w pogoni mnóstwo wrogów wytepiaja; mieszczanie widząc swoich uciekających, w obawie aby razem s krzyżakami do miasta i Polacy nie wpadli, mektórych wpuściwszy, przed największą częścią wojska bramy zatrzasneli. Tu dopićro rzeź straszliwa, wielu rzucając się w rowy lecą na widoczne niebezpieczeństwo, inni gromadnie broń składają, tak że liczba jeńców prawie wyrównywała królewskiemu wojsku, z wielkićm wszystkich zdumieniem, że tak małą garstką, przemagające krzyżackie siły Polacy znieśli i zabrali; jeńców naprzód popędzono do Rypina, potćm do Brześcia gdzie się natenczas król Władysław znajdował; krzyżaków i zdradzieckich Ku ronów w więzieniach osadził, innych związawszy rycerską przysięgą uwolnił.

Henryk Plauen wielki mistrz zakonu, temi jedną po drugićj klęskami skołatany, w obawie, aby Polaey ciężkióm spusłoszeniem nie nawiedzili okolie toruńskich i ziemi dobrzyńskićj, posłów do króla Władysława wyprawił z żądaniem rozejmu. Dla ukła dów z Henrykiem, kazał król udać się Piotrowi Sza frańcowi do "Torunia, lecz gdy przymierze zawarlém być nie mogło, umówiono zjazd w. mistrza s królem na dzień niepokalanego poczęcia IN. P. Marji w Raciążu. Władysław rozpuściwszy wojsko piérwszy lam stanął, tylko ze swoimi dworzanami i senałorami; wkrótce zdążył i w. mistrz pruski w najświetniejszym orszaku; albowiem z Henrykiem przybył Eberhard „biskup wiireburgski i wielu innych dostojnych mężów; łaskawie i gościnnie król ich przyjął i do stołu swojego, zastawionego z wielkim w potrawach przepychem, zaprosił. "Tam gdy w rozmowie, między innemii to wielki mistrz wirącił, iz po lak okropnóm złamaniu i nadwerężeniu sił zakonu, o mało król Malborga i: całych Prus "niéopanowat, że zwycięŻyć umiał, ale skorzystać ze zwycięztwa nie potra-. fil, bo jeśliby.po téj zgubnéj bitwie pod Grünwaldem, w którćj prawie cale wojsko krzyżackie wylępione zostało, wysłał był choć kilka ehorągwi, przy trwodze jaka wówczas na zamku panowała, niewatpliwie byłby Malborga dostał przez dobrowolne poddanie; późnićj znowu, jeśliby oblężenie przynajmnićj o dwa tygodnie przeciągnął, jużbyśmy dłużćj wytrwać nie zdołali, tak straszny dociskał nas niedostatek wszystkiego i tak wiele nam ludzi codziennie z biegunki marło; król głęboko westchnawszy odpowiedzial: ze to było zrządzenie Boże, którego wola wszysthicm włada. Po uczcie, nazajutrz umawiano się o pokój, wszakże gdy strony zgodzić się nie mogły i mistrz nie nie sprawiwszy do Torunia wrócił, przez Piotra Szafrańca jednomiesięczny rozejm krzyżakom udzielony222.

REM

Władysław Jagiełło z Brześcia przez Przedecz, Łęczycę i Łowicz do Wiskitek przybył, gdzie przez

Ziemowita książęcia mazowicekiego gościnnie przyJety, zabawił cztery dni polując na tury i inną źwierzynę. Stamiad udał się naprzód do Jedlnéj, potém do wschodnićj części królestwa. | HET

Sławny to był rok dla Polaków, uświetniony tylu chwalebnémi zwycięztwami. W nim (eż papież Aleksander tego imienia piąty życie zakończył223. Jan XXIII. stolicę Piotra Bariony osiągnął.

Примечания

219 (место знака в тексте не установлено) (f) Voigt t. 7 str. 123 przytacza w notach T_4 listy dowódzców krzyżackich pisane w tćj mierze w pićrwszćj połowie
października.

220 Porówü. Dług: ks. 11 str. 302.
| u5(2):Przed' udaniem się na tę pobożną pielgrzymkę, w której podług Długosza (ks. 11 str. 302) przybył do Poznania dnia 24 listopada, król ogłosił w Inowrocławiu następną odezwę: „Władysław z Bożej łaski król polski, najwyższy książe litewski, dzicdzie "Rusi 1 t. d. Wszem w obec i każdemu z osobna, książętom, hrabiom, bafonom, rycerzom, szlachetnym ochotnikom, zgoła wszystkim w Tucholi, lub gdziekolwiek na załogach będącym wojennym"mężom, którzy krzyżakom pruskim i ich zakonowi na pomoc;przybyli, pozdrowienie i czystćj sprawiedliwości uznanie. Oświeceni, Wielmożni, urodzeni i sławetni mężowie! Nie możemy „dostatecznie wydziwić. się, iz posiadając tyle zalet prawości i cnowy: pełni: iwłaściwego, światła, nieroztrząsnąwszy sprawy naszej, której przy; pomocy: Bozkiéj upaść nie damy, pospieszyliscie przeciwko nam krzyżaków bronić. Zakon pruski mając z nami i królestwem naszém polskiem wieczyste przymierza, papiezkiemi', cesarskiemi, naszémi i poprzedników naszych, tudzież własnemi zapisami stwierdzone, zuchwale, na całość swoję niepomny, na uezciwe imie niebaczny, ziemie nasze dobrzyńską, nakielską oraz inne po nieprzyjacielsku najechał i pożarami w perzynę obrócił, nadio sprawiwszy niewymowne klęski i szkody, pewne zamki w tych okolicach, z wielkim nakładem i ciężką pracą wzniesione i zbudowane s pogardą i zniewagą królewskiego naszego majestatu w gruzy zamienił, Na wielekrotne zaś nasze odezwy o te i inne domicrzone nam krzywdy, nigdy nam odpowiedzieć nie chciał, a ile razy też krzywdy nasze chcieliśmy doprowadzić do waszej, lub innych książąt i panów chrześcijańskich wiadomości, zawsze drogi posłom naszym przecinał, starając się ich o więzienie albo śmierć przyprawić. Z tych to przyczyn sprawiedliwość nasza przed wami i innymi chrześcijańskimi książętami została ukrytą i niewiadomą, bo zaiste jeśliby do uszu waszych doszła, podobno nie otrzymalby od was najmniejszej pomocy, aniby jego pieniądze, złoto i sróbro skłonić was mogły do poniesienia mu obrony, gdyż nad wszełkie jego namowy i nagrody, więcej ważyłaby u was sprawiedliwość, przy której zaprawdę ostoimy się przy Bozkiém błogogosławieństwie. Wszakże abyście dowodniéj przekonali sig, że krzyżacy najmniejszej przyczyny nie mieli do rozpoczęcia z nami wojny, chciejcie dwóch rycerzy wojska waszego, przed którymibyśmy czystość i niewinność sprawy naszej przełożyli, do nas pod glejtem chrześcijańskim przysłać, lub też my dwóch swoich rycerzy, dla wyjaśnienia sprawiedliwości naszej, do was wyprawimy, bylebyście im zupełną wolność i możność przejazdu i powrotu zaręczyli, Dan w Inowrocławiu w niedzielę najbliższą przed ś. Marémem;(9 listopada) 1410. Zadamy odpowiedzi na powyższe nasze pismo. Za sprawą Dunina protonotarjusza. (Edw. Raczyńskiego kodex dyplom. lit. str. 119).

221 28 listopada, Dług. ks. 11 str. 302,.. (2); Neumarekt,
EMO Właśnie w tym roku 1410 brat Ścibora z mniejszych Sciborzye (Sobonics) bakałarz dekretaliow, został potwierdzony na biskupa erlauskiego na dniu 13 sierpnia. Ob. Katona t, 12 str, 26.
Es

222 To zawieszenie broni brzmi następnie: „Władysław z Bo- £éj łaski król polski, najwyższy książe „htewski, dziedzie Rusi i t. d. Oznajmujemy wszem w obec niniejszóm pismem: że dniem przed świeżo upłynioną uroczystością niepokalanego poczęcia N. Marji Panny, pełnomocnicy nasi i wielmożnego, wielebnego pana Heuryka s Plauen zakonu teutońskiego ś. Marji w. mistrza, mając sobie złożony rok prawny, dla przecięcia bitwy, zatargów, niechęci, sporów i wojennych nakładów, które między nami, królcstwem i koroną naszą a pomienionym zakonem zobustron szkodliwie powstały, chrześcijańskie zawieszenie broni szczere i doskonałe, krom wszelkićj obludy i podstępu, nieodzownie i skutecznie dotrzymać się mające, tamże załatwili, wnówili, urządzili, uroczyście i prawdziwie postanowili i zawarli, na przeciąg czasu cztérech tygodni, nieprzerwanie i s kolci po sobie idących, między nami, królestwem 1 koroną polską, ziemiami, księstwami, posiadtościami, patistwami katolickiemi i syzmatyckiemi oraz wszystkiemi innemi rządom naszym podlegającemi, niemniej ze wszystkimi pomoenikami, ludem zbrojnym i poddanymi wszelkiego stanu, powoYania, godności lub dostojeństwa, a mianowicie z oświeconymi i wielmożnymi książęty, bracią naszą najmilsza: Aleksandrem inaczej Witofdem litewskim, Bogusławem słupskim, Januszem i Ziemowitem rodzonymi, mazowieckimi książętami, ich pomocnikami, ludem zbrojnym i poddanymi, ziemiami, księstwami, krajami, państwami i posiadłościami katolickiemi, syzmatyckieimi i pogaüskiemi, wszelkiego stanu, języka i godności, jakimkolwiek sposobem, i prawem;
Ar
na jakichkolwiek warunkach dzierzanémi z jednej, oraz panem Henrykiem s Plauen w. mistrzem i jego zakonem, krajami, pomocnikami i wszelkimi ludźmi im podległymi z drugićj strony, na nizéj opisanych zasadach: Wszystkie zamki i miasta które w Prusiech posiadamy, jako to: Brodnicę, Radzyń, Toruń, Nieszawę i Bytów, ludzi tam będących lub do nich należących, do niniejszego rozejmu tenże mistrz i jego zakon włączyć i utrzymać w nim powinni i tymże ludziom w ogóle i każdemu z mch zosobna po tych ziemiach, miastach i okolicach przejeżdżać, przechodzić, konno lub powozem rzeczy przesyłać, po targach kupczyć, zamki i miasta oprawiać, zasilać, wzmacniać i wszelkie prace swobodnie i bez przeszkody wykonywać, zupełną i nieścieśnioną zostawią wolność, wyjąwszy tylko jeden zamek toruński, który chociaż ze znajdującym się w nim ludem zbrojnym, tymże rozejme jest objęty i
ane
chociaż do niego wszelka żywność z miasta i innych stron przez czas zawieszenia broni może być sprowadzana i przygotowana, wszakże nie wolno będzie większemi zapasami pokarmów, napojów» strzelby, obrony, oręża, żołnierzy, warowni i uzbrojenia napełnić go i apatrzyć nad te, jakie się obecnie w nim znajdują, jakoż po
upływie rozejmu, ta tylko ilość co do wagi i liczby, jaką teraz tenże zamek posiada, ma pozostać, pod czcią, wiarą i sumieniem; dodaje się to wszakże, iż samą twierdzę toruńską z zameezkiem j młynem tamże położonym oraz s tém wszystkićm co w obwodzie zamkowym znajduje się, my i lud nasz zbrojny przez czas ro. zejmu, trzymać mamy bezpiecznie i spokojnie, Sam zaś pan mistrzy młyna Lubicz zwanego, ani przez sicbie, ani przez nikogo innego odnawiać, poprawiać i odbudowywać tymczasem w żaden sposób nie powinien. ] to jeszcze osobliwie waruje się: że żołnierze j domownicy twierdzy naszej toruńskiej, z zamku do zamku, do miasta i za miasto Toruń, tudzież do innych micjsc, gdziekolwiek zechcą, drogami i ścieżkami dawnémi, zwykłemi i używanemi chodzić, jeździć, wozić, z ludźmi obcować i potrzeby swoje załatwiaé, wszelką i nieograniczoną mieć mają wolność; a pan mistrz ani nikt z jego podwładnych żadnych nowych domów, budowli i żadnych przygotowań do dobywania zamku, czynić 1 przyrządzać w tym przeciągu czsu nie będzie miał prawa, ale te przygotowania jakie obccnie posiada, a do końca rozejmu, w tejże samój liczbie, mocy i ilości zachować powinien. Owoż wyzéj wymienione zamki 1 miasta z ich pożytkami, przyległościami t nalezytościami my i wojsko nasze mieć, dzierzéc, używać i spokojnie posiadać, pod trwaniem tegoż rozejmu, jak się rzekło, będziemy, Na przypadek, jeśliby podwładni mistrza jakiegokolwiek stann i stopnia, w którychkolwiek miastach i miejscach nam podległych, z jakimizkolwick ludźmi naszymi zatargi, krzywdy, kłótnie wszczynac, gwałty lub szkody wyrządzać, rany zadawać, lub inne zbrodnie popełniać odważyli się, to niepowinno rozejmu rozrywać lub aiweczyć, owszem ani my sami, ani przez pośrednictwo urzędników naszych mścić się nad tymi ludźmi nie mamy, ale doniesiemy o nich samemu mistrzowi i jego urzędnikom dla otrzymania sprawiedłiwości. Postanowiono też, iz wszyscy jeńcy stron obiedwóch, których okup już jest oznaczony, lub jeszcze ma się oznaczyc, (wyjąwszy książąt itych jeńców, którzy w odległych stronach przebywając i na poręce znajdując się, do domów odjechawszy, stawie się wcześnie na roku nie mogą), będą mieli złożony czas jednotygodniowy po skończeniu rozejmu, dla stawienia się przed swoimi rekojemeami, lub opłacenia umówionego okupu; jeśliby atoli ten czas był dla nich niedogodny mogą otrzymać naznaczenie innego, Powyższe zawieszenie broni chwalebnie, porządnie i nalezycie między sobą postanowione, ułożone i zawarte, razem Z radami naszemi niżej wymienionemi: wielebnym w Chrystusie ojcem ks, Jakubem biskupem płockim, wielmożnymi Sędziwojem z Ostroroga (poznańskim, Jakubem s Koniecpola sieradzkim, Maciejem z Habiszyna kujawskim wojewodami; Piotrem Szalrańcem podkomorzym krakowskim, Mikołajem sędzią poznańskim, Janem (z Latoszyna) łęczyckim, Ottonem nakielskim kasztelanami, cześnikiem Mikołajem z Oporowa, łowczym łęczyckim, Bartoszem starostą sieradzkim, Domaratem kasztelanem bieekim i Piotrem Niedzwiedzkim marszałkiem nadwornym, w ogóle, w szczegółach 1 w całości za dobre, pożądane i niewzruszone poczytując, przyjmujemy je, potwierdzamy, uprawniamy, udzielamy i brzmieniem niniejszego umacniamy, stanowiąc aby zachowało moc niezachwianéj trwałości; przyrzekając wiarą, duszą, sumieniem, czcią i słowem naszém że je statecznie i niczgwałcenie zaeliowamy, że ani mową, ani uczynkiem przeeiwko niemu działać nie będziemy, bez żadnej zdrady i postęp. A jeśliby podczas tego rozejmu, czego Boże uchowaj, samemu mistrzowi, lub jego pomocnikom wyżej wspomnianym, ziemiom, ksiestwom', krajom lub powiatom, ludziom i poddanym w posłuszeństwie jego będącym, przez nas lub przez podwładnych naszych krzywdy jakie wyrządzone były, obiecujemy i obowiąznjemy się niniejszém wynagrodzić je całkowicie 1 w zupełności dobra wiarą i bez zawodu. Jeślibyśmy zaś w czćmkolwiek wyrażone warunki, lub który z nich z osobna, czy sami przez sicbie, czy przez kogo innego, albo innych, wprost lub uboeznie, wyłącznie lub włącznie, tajemnie, jawnie lub skrycie, widocznie lub otwarcie, mową, czynem lub postępkiem, skmieniem, znakiem albo jakićmkolwiek okazaniem woli naszej, nadwerężyć postanowili, przez
ptm coby rzeczone zawieszenie broni było przerwane, niech to okryje hańbą naszę wiarę, duszę, cześć i sumienie; wówczas chcemy być miani za bezecnych, niesławnych, wiarołomnych, za wyzutych z „poczciwego imienia i wiecznym wstydem znieważonych, jako przestępcy czci wiary i sumienia; poddajemy się wyrzutom, napomnieniu i władzy każdego poddanego pruskiego, lub czymkolwiek, kto niniejszy” list mieć łub posiadać będzie, zrzekając się wszelkich objaśnień, wykładów, tłumaczeń, domiemań obcych, niezgodnych z „powyższą umową, lub którymkolwiek jej szezególem, ale zgadzamy się aby była objaśniana, tłumaczona, roztrząsana według własnego rozumienia, tudzież pojmowana zgodnie z rzeczywistóm znaczeniem wyrazów, za świadectwem niniejszego pisma do którego nasza i wymienionych rad naszych pieczęci są zawieszone. Dan w zamku naszym Nieszawie. we wtorek, nazajutrz po Nicpokalaném poczęciu N. M. P. (9 grudnia), roku 1410. Ob, Ed. Raczyńskiego kodéex, dyplom. lit. str, 120—123,

223 3 maja 1410 r.