Ludwik Tadeusz Kościuszko

Ludwik odziedziczył interesy majątkowe po ojcu w niedobrym stanie. Nareszcie cała gmatwanina majątkowa znalazła rozwiązanie w sprzedaży całej ojcowizny. Pod d. 18 marca 1729 r. odbyły się akta prawne, mocą których Ludwik, „będąc pilnie a gwałtownie potrzebnym na własną moją potrzebę sumy pieniędzy 23.000 złp.", sprzedał dobra Siechnowicze stryjowi Faustynowi Benedyktowi 1.

Na cóż to potrzebował tak „gwałtownie" 23 tysięcy złotych? Odpowiedzieć mogę tylko domysłem, że na proces o Mereczowszczyznę (poprawniej: Maraczowszczyznę, bo z Mereczem, miejscem zgonu Władysława IV, niema ona nic spólnego 2). Folwark ten, stanowiący część klucza Kossowskiego, znajdował się od roku 1698 w zastawnem posiadaniu Krzysztofa Glewskiego. Ludwik Kościuszko uzyskał już w r. 1733 „rezygnacyę sumy, na Mereczowszczyznie będącej" — niewątpliwie przez zakupienie praw i pretensyj 3.

Bo nie jest on zrujnowanym chudopachołkiem; owszem, zyskuje poważne stanowisko w województwie swojem. Posiada tytuł miecznika brzeskiego; występuje na sejmikach od d. 22 marca 1733 roku 4.

Авторские примечания

1. Akt sprzedaży i intromisyi z 18 marca 1729 r.
2. O nazwie Mereczowszczyzna/Maraczowszczyzna.
3. O procesie o Mereczowszczyznę.
4. Sejmik antekonwokacyjny 22 marca 1733 r.