История Короны Польской, т. I. Лист 71, с. 67
Хроника Бернарда Ваповского о Польше и Литве от смерти Ольгерда до Мельнского мира 1422 года: усобица Ягайло и Кейстута, брак с Ядвигой и крещение Литвы, княжение Витовта, Грюнвальд и войны с Орденом, Констанцский собор и гуситы. Польский перевод Миколая Малиновского, Вильно, 1847.
С. 67
Оригинал (по-польски)
tiaredu pociechą i radością. Wówczas też Władysław Jagiełło Litwę Źmudź i Ruś, co tylokrotnie najszcze-
Примечания
63 (продолжение примечания со с. 66) Ciuerum (11. lutego) 1387. (Ob. Rkps. pergaminowy z XVII. wieku in fol,, w którym na 153 stronicach, skopiowane są przywileje i nadania służące katedrze wileńskiej. Akt o którym mowa znajduje się na str. 2 i 3. Księga ta jest własnością kapituły wileń.) Niemoićj powszue jest swiadectwo Papieża. Urbana VI., który w roku następnym 1388. marca 11. wydając bullę na założenie biskupstwa w Wilnie, między innémi wyraził: „nuper — nobis fuit expositum qwomodo ipse rex, postquam favente Domino nostro Jesu Christo, qui lux vera.est et candor est lucis aeternae, et 5. Spiritus gratia illustratus, 4- ' biecia śdolorum servilule et coecitatis errorum detracta caligine, ad agnitionem. verae Catholicae orthodoxae fidei pervenisset, sacro baptismatis fonte renatus. (Ob, inny rkps. papierowy, podobnież własność tejże kapituły, x początku XVL wieku na str. 220.) Tę bulle przywodził do skutku Dobrogost Nowodworski biskup poznański, mąż rozległej nauki, doktor prawa kanonicznego w akademji padewskiéj, który jak widzieliśmy jeździł w poselstwie od króla do Rzymu. (Ob. Dług. Vitae Episcopor. posuanien. wyd. przez 'Tom. Tretera w Brunsb. w 4. 1604. sign. K.2.) Porówn. inną bullę u Narbutta w dod. VI. do t. 5. gdzie zamiast reguracionem czytać należy:
segenerationem, Żaden z biskupów polskich nie. odważyłby się łudzić do tego stopnia stolicy apostolskiej, aby namiestnik Chrystusowy mógł być narażonym w obec całego świata, na wierutne kłamstwo. Miał Jagiełło potężnych i zawziętych przeciwników w Zygmuncie Luxemburgskim, Leopoldzie i Wilhelmie ksiaZetach austrijackich, miał nieprzebłaganego wroga w zakonie krzy- 'żackim, czyżby ci omieszkali uwiadomić ojca ś. o tak bezczelnem oszukaństwie? Archiwum królewieckie nie dochowało najmniejszego śladu, aby Jagiełło przed chrztem w Krakowie przyjętym, był juz chrześcijaninem i owszem w znajdującym się tam wypisie z dawnej kroniki, który sam Narbwit. (t. 5..str. 371) przytoczył, czytamy:,JPoloni — ducem Austriae — de regno et uxore repellerunt et dictam Dominam, (Jadwigę) contra omnem voluntatem suam,
LU (продолжение на с. 68)
Перевод на русский
Тиареду с комфортом и радостью. Затем Владислав Ягайло также Литва, Жмудь и Малороссия, которые так часто
Примечания
63 (продолжение примечания со с. 66) Ciuerum (11 февраля) 1387. (Об. Пергаментная рукопись XVII века на л., в которой на 153 страницах скопированы привилегии и гранты для Виленского собора. Акт, о котором идет речь, находится на страницах 2 и 3. Эта книга является собственностью Виленского капитула.) Это не мое место. свидетельство Папы Римского. Урбан VI, который в следующем, 1388 году, 11 марта, издал буллу об учреждении епископства в Вильно, среди прочего, выразил: ' biecia śdolorum servilule et coecitatis errorum detracta caligine, ad agnitionem на стр. 220.) Эту буллу привел в действие Доброгост, епископ Новодворский Познаньский, человек обширных знаний, доктор канонического права Падуанской академии, который, как мы видели, отправился с миссией от короля в Рим (Ob. Dług. Vitae Episcopor. posuanien. изданный Томом Третером в Брунсбе в 4. 1604 г., знак К.2.) Сравните еще одну буллу из Нарбутта в приложении VI к т. 5. где вместо регурационем следует читать:
segenerem, Ни один из польских епископов. осмелился бы обмануть апостольский престол до такой степени, что наместник Христов мог бы быть разоблачен в полной лжи перед всем миром. У Ягайло были сильные и жестокие противники в лице Сигизмунда Люксембургского, Леопольда и Вильгельма, герцогов австрийских, у него был непримиримый враг в лице Тевтонского ордена, неужели они не успели сообщить покойному отцу? о таком наглом обмане? В архивах Кенигсберга не сохранилось ни малейшего следа того, что Ягайло уже был христианином до своего крещения в Кракове, да и вообще, в найденном там отрывке из старинной летописи, и сам Нарбвит. (т. 5..стр. 371) цитируем, читаем: JPoloni - ducem Austriae - de regno et uxore repellerunt et dictam Dominam, (Jadwiga) contra omnem voluntatem suam,
LU (продолжение на с. 68)