Br
Брестчина
Производит · Предлагает · Приглашает

История Короны Польской, т. I. Лист 66, с. 62

Хроника Бернарда Ваповского о Польше и Литве от смерти Ольгерда до Мельнского мира 1422 года: усобица Ягайло и Кейстута, брак с Ядвигой и крещение Литвы, княжение Витовта, Грюнвальд и войны с Орденом, Констанцский собор и гуситы. Польский перевод Миколая Малиновского, Вильно, 1847.

История Короны Польской, т. I, 1847: лист 66 из 496

С. 62

Оригинал (по-польски)

Ś.W alentyna62 ochrzczony został z wielu litewskimi książętami; albowiem ci którzy greckim obrządkiem wprzódy napojeni byli, żadnym sposobem przekonać

Примечания

62 Wspomnieliśmy wyżej, że mamy wytknąć błąd Diugosza co do dnia chrztu Jagiełły. Anonym, który właśnie żył w tym czasie pisze: Anno Domini MCCCLXXXVI in erastino S, Valentini die Jovis XIIII mensis Februarii, praedictus. Dominus Jagello cum fratre uterino Wigalth, per Dominum Bodzaniam Archiepiscopum in ecelesia Cracoviensi sunt baptisati (str. 154) U Długasza czytany:,,Die Jovis, quatuordecima | Februarii, alasj festo S. Valentini, Dux Magnus Lithuaniae Jagyello primum, deinde fratres sui Lithuaniae Duces, boiari et nobiles in fide Catholica et eius articulis ad liquidum edocti, fidem sanctam orthodoxam gentile errore abiecto, profitentur et suscipiunt, (ks. 10. str. 104) Katona "sprawiedliwie uważa (t. ll. str. 171.), że w roku 1386. w którym Wielkanoe obchodzono dnia 22 kwietnia, druga niedziela miesiąca lutego przypadła w dniu 11, a więc we czwartek był dzicń 15. nie 14. lutego. Święto doroczne męczeńnika Wałentyna, kościoł obchodzi dnia 14 lutego; Anonym mówiąc, że chrzest odbył się we „czwartek nazajutrz po ś. Walentym, nie popełnił żadnej omyłki, wyrazy zaś: XAIII mensis Hebruarii, musiał dodać niebaczny przepisywacz, skąd je i Długosz mógł powtórzyć. 'la sprzeczność chronologiczna, była powodem, że Katona wpadł na, niemogący się skądinąd utrzymać, domysł, iż Jagiełło ochrzczony został nie w 1386, ale w 1387 roku, w którym właśnie dzień 14 lutego we czwartek przypadał, tym końcem przytacza bullę Urbana VI. (obr. 1378. kwiet. 8. zmarł. 1389 paźdz. 15.) do Władysława Jagiełły w roku 1387. kwietnia 17 wydaną, i mniema, że ojciec ś. niezwlekałby tak długo wynurzenia radości swojej, jeśliby istotnie król połski nawrócił się był w początku 1386 roku. Lecz Katona nie postrzegł, że papież odpisywał Jagielle na poselstwo, który w imieniu krolewskićm u stolicy apostolskiej sprawował biskup poznański Dobrogost Nowodworski zwany Wydrzyoko, Ze nawet wyraźnie mówi: „Ześmy do ciebie najmilszy synu wcześnićj nie pisali, nie po- (продолжение на с. 63)

Перевод на русский

Святой Валентин62 крестился вместе со многими литовскими князьями; ибо тех, кто раньше проникся греческим обрядом, не удалось убедить

Примечания

62 Выше мы упоминали, что должны были указать на ошибку Дюгоша относительно дня крещения Ягайло. Аноним, живший в то время, пишет: Anno Domini MCCCLXXXVI inerastino S, Valentini die Jovis XIIIIII mensis Februarii, praedictus. Dominus Jagello cum fratre uterino Wigalth, per Dominum Bodzaniam Archiepiscopum in ecelesia Cracoviensi sunt baptisati (стр. 154) Из Długasz читайте:,,Die Jovis, quatuordecima | Februarii, alasj festo S. Valentini, Dux Magnus Latviae Jagyello primum, deinde fratres sui Lietue Duces, boiari et nobiles in fide Catholica et eius articulis ad Liquidum edocti, fidem Sanctam Ordoxam Gentile errore Abiecto, Profitentur et Suscipiunt, (книга 10. стр. 104) Катон "справедливо" полагает (т. л. стр. 171.), что в 1386 г., когда Пасха праздновалась 22 апреля, второе воскресенье февраля приходилось на 11-е, поэтому четверг был 15-го, а не 14-го. Церковь празднует ежегодный праздник великомученика Валентина 14 февраля; слова: приводит буллу Урбана VI (рев. 1378, 8 апреля, умер 1389, 15 октября) Владиславу Ягайло в 1387 году, 17 апреля, и полагает, что покойный отец не стал бы так долго ждать, чтобы выразить свою радость, если бы польский король действительно обратил в начале 1386 года Ягайло в посольство, которое от имени короля было отправлено к Апостольской См. епископа Познани Доброгоста Новодворского по прозвищу Выдржёко, который даже ясно говорит: «Мы не писали тебе ни раньше, мой дорогой сын, ни после — (продолжение на с. 63)