Пограничье Литвы и Короны в планах короля Сигизмунда Августа. Разворот 53, с. 97, вклейка VI
Юзеф Марошек о подляских владениях Сигизмунда Августа между Неманом и Наревом: Кнышинская резиденция, тыкоцинская крепость с арсеналом и сокровищницей, хозяйство староств, люди королевской службы и судьба королевского замысла после 1572 года. Белосток, 2000.
С. 97, вклейка VI
Оригинал (по-польски)
Tablica VI. Fragmenty naczyń znalezionych w piecach dworca królewskiego w Knyszynie podczas wykopalisk w 1984 r.
cja tykocińska stanowiła dar wdzięczności dla zakonników za wierną służbę w roli kapelanów na dworze Gasztołda. Fundator bowiem chętnie przebywał w towarzystwie zakonników i po sprowadzeniu ich do Tykocina, zabrał kilku w podróż do Kijowa w 1480 r., gdzie nawracali prawosławnych Rusinów. Gasztołd rozpoczął budowę nowego murowanego kościoła i klasztoru. Jednak po wybudowaniu prezbiterium i części konwentu zmarł w 1483 r., pozostwiając dzieło nie wykończone wprawdzie, ale z murowaną i dobrze zaopatrzoną zakrystią w naczynia liturgiczne i w szaty z drogocennymi hafiami oraz księgi chórowe?55,
Szesnastowieczna Kronika bernardyńska spisana przez Jana z Komorowa tak opisuje powstanie fundacji tykocińskiej: Locus in Tycoczin XXI-us in ordine suscepłua est a venerando patre Mariano sub Вас secunda electione, quem magnificus dominus Martinus Gastholth, pallatinus Troczensis contulit cum omnibus attinenciis area, edificio ligneo, ornamentis preciosis, calicibus, missalibus Kbris, choralibus et praedicabilibus... Hic Gastoldus in tantum fratres diligebat, quod absque eis viz esse poterat, unde, Фит capitaneus a serenissimo rege Cazimiro in Kyow constitueretur, continue fratres de Vylna circa morabantur, quibus in omnibus necessariis eorum magnifice providebat, её econtra reducendo eos cum largis, elemonisinis in claustrum remittebat. Qui fratres ibidem inter acismaticos Ruthenos commorantes, multos nobiles её plebeos ad obedienciam Romani poniificis ut schismaticos ezemplo bono et doctrina reducebant, que civitas a Vilna distał centumet XX-u miliaribus. Qui dominus magnificus non solum monasterio Thicoczinensi, sed et pluribus nostris locis in paramentis ecclesiasticis eciam in polonicis её elemosinis magnis una сит sorore sua, Alerandra nomine, benefactrice precipua, que postmodum tercium ordinem ingressa est, manus adiutrices largiter apperuerat necessitatibus fratrum subveniendo?5.
Z tego cennego pierwotnego wyposażenia klasztornego do naszych czasów dotrwały dwa przedmioty. Pierwszym z nich jest Pasja Chrystusa, pewnie z belki tęczowej, najstarszego bernardyńskiego kościoła na Kępie (dzieło wg nieudokumentowanej tradycji przypisywane Witowi Stwoszowi)?57, Może krzyż ten ofiarował klasztorowi Maciej z Krajny zwany Lis, zmarły ok. 1550 r. nadworny lekarz monarchów: Bony, Zygmunta I i Żygmunta Augusta, o którym Kroniczka bernardynów tykocińskich pisała, że:
255 Klasztory bernardyńskie w Polsce w jej granicach historycznych, pod red. H. E. Wyczawskiego, Kalwaria Zebrzydowska 1985, s. 392.
256 Jan z Komorowa, Memoriale Ordinis Fratrum Minorum, wyd. X. Liske, А. Lorkiewicz, „Monumenta Poloniae Historica”, t. V, Lwów 1888, s. 224-225.
257 Dziś przechowywane w refektarzu dawnego klasztoru bernardyńskiego.
Перевод на русский (машинный)
Вклейка VI. Фрагменты сосудов, найденные в печах королевской резиденции в Кнышине при раскопках 1984 года.
Тыкочинская церковь была подарком для монахов за верную службу в качестве капелланов при королевском дворе Гастольда. Основатель с удовольствием находился в сопровождении монахов и после их прибытия в Тыкоцин, взял нескольких в поездку в Киев в 1480 году, где они обращали православных русинов. Гастольд начал строительство новой каменной церкви и монастыря. Однако после строительства части он умер в конвенте.
,,,,);. -: < Qui fratres ibidem inter acismaticios Ruthenos commorantius, multos nobiles plebois ad obedienciam Romani ponificis ut schismaticios seempllo bono et doctrina reductiabant, que civitas a Vilna distulumet XX-u miliariricus solinis Подвеска? 5.
Из этого ценного первоначального монастырского снаряжения до наших дней дошли два предмета. Первый из них Страсть Христова, вероятно, из радужного луча, старейшей бернардинской церкви на Кемпе (работа по недокументированной традиции приписывалась Вито Ствошу)?57, Может быть, этот крест подарил монастырь Матвей Крайний по имени Лис, умерший около 1550 года.
255 Бернардинские монастыри в Польше в ее исторических границах, под ред. Х. Е. Вычавского, Кальвария Зебжидовская 1985, стр. 392.
256 Ян из Коморова, Memoriale Ordinis Fratrum Minorum, X. Liske, A. Lorkiewicz, «Monumenta Poloniae Historica», том V, Львов 1888, стр. 224-225.
257 Сегодня хранится в трапезной бывшего бернардинского монастыря.