Synowie Aleksandra Jana

Z synów jego najstarszy Augustyn przeniósł się w Trockie i tam urzędował jako sędzia grodzki; zapisał 2000 tynfów na kaplicę siechnowicką 1, gdzie też złożone zostały prochy jego. Franciszek, ożeniony z Teresą Grabowską, osiedlił się w powiecie wołkowyskim i tytułował się stolnikiem 2. Najdługowieczniejszym i najbardziej poważanym był Faustyn Benedykt, ożeniony z Wiktoryą Grabowską: skarbnik i podstoli brzeski, potem chorąży kijowski (patent 1742). Córce Róży dawał w posagu 15.000 złp. oraz wyprawę wartości 5.000 3 — więc posiadał znaczną fortunę.

Osadzony przez ojca na Siechnowiczach Ambroży, pomimo spowinowacenia się przez żonę Barbarę z Glewskimi, nie przymnożył majątku. Oddawał się przeważnie życiu publicznemu: bywał podczaszym owruckim, wójtem kobryńskim i horodeckim, sędzią grodzkim, wreszcie pisarzem ziemskim brzeskim. Brał udział w walce stronnictw po stronie Sapiehów i żartko występował na sejmikach: raz ciął w głowę Ludwika Pocieja, wówczas porucznika husarskiego, późniejszego wojewodę wileńskiego i hetmana litewskiego 4.

Z pięciorga dzieci przeżyli go tylko syn, Ludwik Tadeusz, i córka Joanna. Sam Ambroży umarł w tym samym 1721 roku, lub najpóźniej w połowie 1722; wdowa po nim, Barbara z Glewskich, była już d. 24 czerwca 1723 r. małżonką 2-do voto Marcina Kościuszki, krajczego województwa brzeskiego 5.

Авторские примечания

1. Zapis Augustyna na kaplicę.
2. Pamiętniki Matuszewica, 16 lutego 1721 r.
3. Intercyza Róży Kościuszkówny z Łukaszem Rybińskim, 1742 r.
4. O zajściu z Ludwikiem Pociejem; charakterystyka Pocieja.
5. O powtórnem małżeństwie Barbary z Glewskich.