Br
Брестчина
Производит · Предлагает · Приглашает

II. Акты и Грамоты Нунція Кардинала Литты

Официальный сборник 1849 года: акты нунциев Аркетти и Литты, папские буллы и соглашение России со Святым Престолом 1847 года.

Латинскій текстъ.

Laurentius ex Marchionibus Litta, Patritius Mediolanensis, Dei et Apostolicae Sedis Gratia Archiepiscopus Thebarum, Sanctissimi Domini nostri Domini Pii, Divina providentia Papae VI, Praelatus domesticus et solio Pontificio assistens, ejusdemque et Sanctae Sedis Apostolicae apud Invictissimum et Potentissimum Paulum 1-m totius Rossiae Imperatorem Orator, et ad infrascripta cum Facultatibus necessariis et opportunis Delegatus Apostolicus.

Dilectis Nobis in Christo Illustrissimo et Reverendissimo Domino Stanislao Siestrzencevicz de Bohusz, Archiepiscopo Mohiloviensi, nec non Illustrissimis et Reverendissimis Dominis Episcopis Latini Ritus — et Universis ac Singulis Christi fidelibus in Imperio Rossiaco degentibus, Salutem in Domino Sempiternam.

Apostolica et pastorali sollicitudine spiritualibus Christi fidelium necessitatibus prospiciens Sanctissimus Dominus noster Pius Papa Sextus, cum primum animadvertit magnum atque invictum totius Rossiae Imperium victoriis et triumphis latius fuisse propagatum, numerumque Catholicorum, qui in antiquis ejus limitibus jam antea comprehendebantur, indies magnopere augeri, nihil magis atque ferventius optavit, quam ut crescente Catholico grege in vastissimo hoc Imperio, animabus Christi Sanguine redemptis necessaria atque opportuna salutis aeternae afferentur subsidia, Ecclesiae et Dioeceses constituerentur, eisque idonei ac digni praeficerentur Pastores. — Haec autem omnia ut fierent juxta morem et instituta Catholicae Ecclesiae, jam sibi proposuerat Summus Pontifex ad Imperialem hanc Aulam mittere Oratorem, qui Apostolico ejus nomine et auctoritate praedicta perficeret, quemadmodum ejusdem authoritate et nomine jam pridem ab anno 1783 pro Archiepiscopatu Mohiloviensi erigendo egerat Venerabilis Frater Ioannes Andreas Archiepiscopus Chalcedonensis. Misericors Deus, in cujus manu sunt omnium corda Regnantium, et a quo est omne datum optimum et omne donum perfectum, effecit, ut Augustissimus et potentissimus totius Russiae Imperator Paulus primus statim ac majorum suorum Imperiale Solium conscenderat et gloriosissimi Principatus faustissima auspicatus fuerat initia, propositam Sanctae Sedis Missionem gratam et acceptam haberet, atque ita cor Sanctitatis suae uberi consolationis dulcedine recrearet. — Cum itaque honorificum simulque gravissimum munus Oratoris Apostolici ad hanc Imperialem Aulam ab ipsa Sanctitate Sua, singulari ejus animi benignitate, Nobis fuerit collatum, qui prius illo Apostolici Nuncii fungebamur Varsoviae, iter extemplo suscepimus Moscuam versus, in qua praeclara Civitate praeter caetera muneris nostri officia praecipuum illud fuit, ut in solemni Auspicatissimae Inaugurationis et Coronationis celebritate gaudium et vota Sanctissimi Domini nostri erga Augustissimum Imperatorem Augustissimamque Imperatricem pro eorum perpetua incolumitate, felicitate et gloria, simulque pro amplissimi hujus Imperii augmento et prosperitate testaremur. Hac Nobis grata nimis ac perpetuo memoranda occasione literas quoque, quibus demandatum Nobis munus comprobabatur, remisimus et, postquam Augustissimo Imperatori Augustissimaeque Imperatici ejus conjugi et toti eorum Imperiali Familiae Summi Pontificis Nomine debita praestitimus officia, ipsius Sanctitatis Suae voluntatem adimplere in omnibus satagentes, ad gravissima Catholicorum negotia statim pertractanda properavimus. Illud prae omnibus Nobis injunctum fuerat, ut Ecclesiarum ac Dioecesium status ac limites imprimis disponerentur, prout optimo animarum regimini et spiritualis gubernii exercitio magis congruere et opportunum fore dignosceretur. Constitutis enim Dioecesibus et Episcopali qualibet Sede suo provisa Pastore, magis commodum esset gradum hinc facere ad firmum stabilemque spiritualium rerum ordinem inveniendum. Ab ejusmodi proposito nequaquam egredientes et habentes prae oculis, quod nonnullarum antea existentium Dioecesium regimen, vel earum nimis ampla extensione, vel ob difficultatem spiritualis jurisdictionis libere commodeque exercendae in illis partibus, quae sub alieno saeculari dominio transierunt, vel demum ob postremas gravissimas perturbationes ac bella haud feliciter procedebat, perpensis spiritualibus necessitatibus tot millium animarum, ac requisitis auditisque omnibus interesse habentibus, ad publicum spirituale bonum et ad felix animarum regimen expedire arbitrati sumus, quod Ecclesiastica in hoc vastissimo Imperio ordinaretur hierarchia, Dioecesibus novi limites assignarentur, et ille conservaretur ac de novo etiam constitueretur Ecclesiarum ac Episcoporum numerus, qui aptus ac necessarius esset ad rite ac salubriter tot Catholicorum centena millia regenda et moderanda. Administrantibus Nobis haec atque alia Sanctitatis Suae consilia, desideria et vota perficere, id etiam praestitit manus Altissimi, ut eximiam Augustissimi Imperatoris voluntatem, tam paternam pro subjectis sibi populis, atque praesertim qui Catholicam Religionem profitentur, benignitatem et sollicitudinem ipsiusque singularem erga Summum Pontificem Pium Sextum benevolentiam et amicitiam experiremur. His itaque Omnipotentis Dei muneribus Ejusque adjutorio confisi ad injuncta Sanctitatis suae mandata exequenda progredimur.

Русскій текстъ.

Лаврентій изъ Маркизовъ Литта, Патрицій Миланскій, Божіею и Апостолическаго Престола милостію Архіепископъ Ѳивскій, Святѣйшаго Государя нашего, Провидѣніемъ Божіимъ Папы Пія VI, Домовый Прелатъ и Первосвященническому Престолу Присутствующій, его же (Папы) и Святаго Апостолическаго Престола при Непобѣдимѣйшемъ и Державнѣйшемъ Павлѣ I Императорѣ Всероссійскомъ Посолъ и для нижеписаннаго нужною и подобающею властію уполномоченный Апостолическій Делегатъ.

Любезнымъ намъ во Христѣ Преосвященнѣйшему и Преподобнѣйшему Владыкѣ Станиславу Сестренцевичу-Богушу, Архіепископу Могилевскому, и Преосвященнымъ Преподобнѣйшимъ Владыкамъ Епископамъ Латинскаго исповѣданія и всѣмъ и каждому вѣрнымъ о Христѣ, въ Россійской Имперіи обитающимъ, вѣчнаго о Господѣ спасенія желаемъ.

Апостолическимъ и Пастырскимъ попеченіемъ споспѣшествуя духовнымъ нуждамъ вѣрныхъ о Христѣ, Святѣйшій Государь нашъ Папа Пій VI, усматривая, что великая и непобѣдимая Всероссійская Имперія еще болѣе распространилась въ слѣдствіе побѣдъ своихъ и тріумфовъ, и что число Католиковъ, уже и прежде обитавшихъ въ ея предѣлахъ со дня на день значительно умножается, возъимѣлъ пламеннѣйшее желаніе чтобы, при возрастаніи Католической паствы въ обширнѣйшей сей Имперіи, душамъ, искупленнымъ кровію Христа, поданы были для вѣчнаго спасенія пособія необходимыя; чтобы были учреждены церкви и Епархіи, и въ нихъ поставлены способные и достойные Пастыри. Для выполненія же всего того по обычаямъ и учрежденіямъ Католической Церкви, Верховный Первосвященникъ предположилъ отправить къ Императорскому Двору сему Посла, который, его именемъ и властію, совершилъ бы вышесказанное подобно тому какъ его же именемъ и властію уже прежде, въ 1783 году, дѣйствовалъ при учрежденіи Могилевскаго Архіепископства преподобнѣйшій братъ Іоаннъ Андрей, Архіепископъ Халкедонскій. По внушенію милосердаго Бога, въ рукѣ Котораго сердца всѣхъ Царствующихъ, и отъ Кого низисходятъ всѣ лучшія блага и совершеннѣйшіе дары, Августѣйшій и Державнѣйшій Императоръ Всероссійскій Павелъ I-й, немедленно по восшествіи Своемъ на Прародительскій Престолъ, начавъ благополучно славнѣйшее царствованіе свое, милостиво соизволилъ на предположенное посольство Святѣйшаго Престола, и такимъ образомъ преисполнилъ сладостнаго утѣшенія сердце Его Святѣйшества. Въ слѣдствіе сего, коль скоро почетный и вмѣстѣ съ тѣмъ величайшей важности санъ Апостолическаго Посла при семъ Императорскомъ Дворѣ самимъ Его Святѣйшествомъ, по особенному его благорасположенію, возложенъ на насъ, отправлявшихъ прежде должность Апостолическаго Нунція въ Варшавѣ, мы предприняли немедленно путь въ Москву, чтобы въ сей славной столицѣ кромѣ прочихъ обязанностей нашего сана, засвидѣтельствовать радость при торжественной церемоніи Благополучнѣйшаго Восшествія на Престолъ и Коронованія и изъявить Августѣйшему Императору и Августѣйшей Императрицѣ желаніе Святѣйшаго Государя Нашего о неизмѣнномъ ихъ благополучіи, счастіи и славѣ, и вмѣстѣ о приращеніи и процвѣтаніи сей обширнѣйшей Имперіи. При семъ чрезвычайно для насъ пріятномъ и навсегда достопамятномъ случаѣ, вручили мы вѣрительныя наши грамоты, и по оказаніи подобающихъ почестей отъ имени Верховнаго Первосвященника Августѣйшему Императору, Августѣйшей Императрицѣ Супругѣ Его и всей Ихъ Императорской Фамиліи, для исполненія во всемъ воли Его Святѣйшества, поспѣшили мы немедленно приступить къ важнѣйшимъ дѣламъ Католиковъ. Прежде всего возложено было на насъ опредѣлить устройство и границы церквей и Епархій, какъ сіе признано будетъ удобнѣйшимъ для наилучшаго назиданія паствъ и для надлежащаго духовнаго управленія. Ибо по учрежденіи Епархій и по избраніи на каждое Епископство Пастыря, удобнѣе будетъ потомъ установить твердый и прочный порядокъ духовныхъ дѣлъ. Не упуская изъ виду сего предположенія и убѣждаясь, что управленіе нѣкоторыхъ прежде существовавшихъ Епархій было не весьма успѣшно, то по причинѣ ихъ чрезмѣрной обширности, то по причинѣ затрудненія въ свободномъ и удобномъ оправленіи Духовной расправы въ тѣхъ странахъ, которыя перешли подъ чуждое свѣтское владычество, или наконецъ по причинѣ послѣднихъ жестокихъ смятеній и войнъ, сообразивъ духовныя потребности стольких тысячъ душъ, и распросивъ и выслушавъ всѣхъ, кого надлежало, сочли мы нужнымъ для споспѣшествованія общественному Духовному благоденствію и благополучному управленію паствами, установить въ сей обширнѣйшей Имперіи Духовную Іерархію, назначить Епархіямъ новые предѣлы, и сохранить или даже вновь учредить такое число церквей и Епископствъ, которое для надлежащаго и спасительнаго управленія и наставленія стольких сотенъ тысячъ Католиковъ было бы удобно и необходимо. Стараясь такимъ образомъ привести въ исполненіе всѣ сіи и другія намѣренія и желанія Его Святѣйшества, по благости Всевышняго испытали мы также благодатную волю Августѣйшаго Императора, столь отеческую относительно подвластныхъ Ему народовъ, въ особенности же исповѣдующихъ Католическую вѣру, великодушіе и заботливость и особенное Его расположеніе и дружбу къ Верховному Первосвященнику Пію VI. Въ упованіи на сіи дары Всемогущаго Бога и на Его помощь, приступаемъ къ выполненію предписаній Его Святѣйшества.

1. О Могилевской Митрополіи

Латинскій текстъ.

1. De Metropoli Mohileviensi.

Ad majorem fidei Catholicae exaltationem et gloriam Praedecessor noster, Archiepiscopus Chalcedonensis, ex speciali Sanctae Sedis auctoritate, Mohileviensem Ecclesiam sub titulo Beatae Mariae uirginis ad honorem et dignitatem Archiepiscopalem et Metropoliticam evexerat pridem anno a Nativitate Domini 1783, insigni eamdem ornaverat Capitulo et Venerabilem Fratrem Stanislaum Episcopum tunc Mallensem in Partibus infidelium, qui per plures annos curam jam et regimen summa cum laude gesserat Catholicorum in variis Rossiaci Imperii regionibus existentium, in ejusdem Metropoliticae Ecclesiae primum Archiepiscopum promoverat, dando et concedendo ipsi facultatem, ut supra Catholicos Latini Ritus locorum ac regnorum omnium, quae sub amplissimo totius Rossiae suberant Imperio, ordinariam auctoritatem et jurisdictionem exerceret. Volens insuper Sanctitas Sua novam illam Mohileviensem Archiepiscopalem Cathedram omni honore et decore in perpetuum insignire, praelaudato Archiepiscopo suisque successoribus canonice instituendis et in Sanctae Sedis communione permanentibus concessit, ut Pallii et Crucis usum aliorum Archiepiscoporum more habere possent, aliisque omnibus juribus, praerogativis atque insigniis, quae de jure Archiepiscopo competunt fruerentur. — Cum itaque inter alias Catholicorum Latinorum Cathedrales Ecclesias quae nuper invictissimo huic Imperio accesserunt, Mohiloviensis Ecclesia valde decenter constructa et pulcherimae, ut accepimus, formae una in Russia Ecclesia sit, quae Metropolitico nomine, jure ac dignitate praefulgeat; cumque ea prima Cathedralis Ecclesia sit, quae a Sancta Sede in hoc Imperio fuerit fundata atque erecta; ipsaque Mohiloviensis Sedes fere in medio earum Provinciarum et regionum sit collocata, ubi Catholicus grex longe lateque diffunditur; ejusque Dioecesis ita magna atque ampla sit, ut major in toto hoc Imperio non reperiatur; his omnibus attentis, nec non perspecto personalium Venerabilis Fratris Stanislai Siestrzencewicz, qui adhuc tam laudabiliter dictae Mohiloviensi Archiepiscopali Ecclesiae praeest, meritorum ac virtutum cumulo, Summus Pontifex quam maxime convenire arbitratus est, ut haec Mohiloviensis Ecclesia super alias Cathedrales omnes Imperii hujus praecipuum quo ad honorem, jura et praerogativas sibi vindicet locum. Quare collatis consiliis cum Venerabilibus Fratribus Archiepiscopis, et Episcopis in hoc interesse habentibus, de speciali Nobis a Sancta Sede communicata facultate Vilnensem, Luceoriensem et Samogitiensem Ecclesias, Metropolitico jure Archiepiscopali Ecclesiae Gnesnensi subjectas, atque Ecclesiam Camenecensem pari Metropolitico jure subjectam Archiepiscopali Ecclesiae Leopoliensi, et modo pro majori earum respectivarum Dioecesium parte singulas in hoc Imperio consistentes, quoad ipsas Dioecesium partes cum omnibus et quibuscumque territoriis et terminis, earumque singularum Clerum et Populum universum cum suis Ecclesiis, domibus, beneficiis et officiis Ecclesiasticis, nec non Hospitalibus, Collegiis et locis religiosis quibuscumque a praefatarum Gnesnensis et Leopoliensis Ecclesiarum Metropolitica subjectione, dicta Apostolica, qua muniti sumus facultate, tenore praesentium dividimus et separamus, et ab eorum Archiepiscoporum pro tempore jurisdictione perpetuo eximimus et liberamus; et ad magis magisque Ecclesiae Mohiloviensis decorem atque honorem augendum, confirmantes in primis Metropoliticum jus eidem Ecclesiae et Sedi hactenus adnexum super Catholicos omnes, qui sub hoc Imperio ab ipsius Cathedrae fundatione suberant, eadem jura Metropolitica ac praerogativas per praesentes extendimus atque ampliamus ad supradictas Diaecesium Vilnensis, Luceoriensis, Samogitiensis et Camenecensis partes, quae modo in hoc Imperio comprehendantur, nec non super caeteros Catholicos Latini ritus, Ecclesias et loca omnia quae in Guberniis Lithuaniensi, Volhyniensi, Podoliensi et Minscensi reperiuntur, vel in posterum poterunt inveniri; salva tamen in omnibus Apostolicae Sedis super Ecclesias omnes auctoritate, et illa quae Ordinariis singulis pro respectiva qualibet Dioecesi competit de jure et juxta Apostolicas Constitutiones atque declarationes. Quare in Suffraganeos pro tempore existentis Archiepiscopi Mohiloviensis eos omnes et singulos Episcopos, quorum Cathedrales Ecclesiae in Rossiaco hoc dominio consistunt et consistent in posterum subjicimus atque supponimus, prout latius atque distinctius per subsequentes nostros Actus quoad Dioeceses singulas statuetur atque explicabitur. Etiam, cum summus Pontifex universae Ecclesiae Pastor sit atque caput, ex quo totum Corpus per nexus et conjunctiones subministratum et constructum crescit in augmentum Dei, tamen ad conservandam unitatem ordinis et disciplinae diversi Antistitum gradus ad coelestis Hierarchiae similitudinem sunt instituti; et ut eadem haec Ecclesiastica hierarchia etiam in his regionibus existat, Episcopi omnes Latini ritus in hoc Imperio eidem Archiepiscopo Mohiloviensi jure Metropolitico subesse debebunt, ita ut Archiepiscopi pro tempore Mohilovienses canonice, ut supra, instituendi et in Sanctae Sedis communione permanentes in omnibus supradictis Dioecesibus Metropoliticum sibi vindicent jus, et eisdem praelaudatos suos Suffraganeos pro tempore, a Sancta Sede canonice institutos, et praeviis literis Apostolicis, servata forma Pontificalis Romani consecrandi, Provinciales Synodos evocandi, et cum eis Ecclesiastica negotia terminandi, juxta Statuta Sacrorum Canonum et Apostolicas Constitutiones, aliaque omnia, quae ad Metropoliticum munus pertinent gerendi, faciendi et exercendi concedimus facultatem; et vicissim Praesules quoslibet ad omnia et singula erga Archiepiscopos Mohilovienses teneri mandamus ac declaramus, quae dictis Archiepiscopis Gnesnensi et Leopoliensi nec non caeteris aliis Metropolitanis, juxta sacros Canones et Apostolicas Constitutiones, de jure vel consvetudine spectare ac pertinere solent ac debent. Praeterea, ut eo commodius ac facilius, quo fieri potest, regimen Spirituale Diaecesium in Rossia firmetur ac statuatur, eidem Archiepiscopatui Mohiloviensi praeter alias, quae hucusque habuit Ecclesias et loca, totum illum Regionis tractum, qui in Gubernio Kioviensi comprehenditur, et hactenus Cathedrali Ecclesiae ejusdem nominis aliisque Dioecesano jure obtinebatur, nec non etiam Ecclesias illas, quae in Alba Russia reperiuntur, quaeque ad Dioecesim Vilnensem spectabant, tribuimus atque assignamus. Non obstantibus constitutionibus et ordinationibus Apostolicis relate ad Ecclesias quascumque supradictas sub quibuscumque tenoribus ac formis et cum clausulis etiam irritantibus concessis ac confirmatis: haec omnia et singula Apostolica, qua muniti sumus speciali facultate expresse per praesentes derogantes. Cum demum Archidioecesis Mohiloviensis in adeo longinquis vastissimisque regionibus protendatur, ut Nos animarum saluti plurimum prospici posse arbitremur, si praeter alios duos, qui in illis partibus reperiuntur Episcopos, Suffraganeatum quoque Mohiloviensem fundaremus, Apostolica hinc, quae Nobis hac de re concessa est facultate, Praeposituram Archicathedralis Mohiloviensis ad Majorem Dei honorem et cultum in Suffraganeatum perpetuo erigimus ac constituimus. Quare Praepositum pro tempore Capituli Metropolitaneae Ecclesiae Mohiloviensis in Sanctae Sedis communione permanentem, et ad Suffraganeatum ejusmodi Apostolica Auctoritate institutum, Suffraganeum Mohiloviensem dici ac nuncupari volumus atque mandamus, eumque in dicta Civitate ad Suffraganei Episcopi et Praepositi munera rite diligenterque obeunda, residentiam suam habere juxta canonicas Sanctiones et Capituli illius statuta teneri ac debere declaramus. Hujus autem Nostrae immo vero Apostolicae dispositionis Actus plura exemplaria confici iussimus, quorum unum ad Sanctissimum Dominum Nostrum Pium PP VI, remisimus, caetera vero in Archivis Ecclesiae Metropolitanae Mohiloviensis et aliarum Ecclesiarum Cathedralium Latini ritus hujus Imperii asservari mandavimus.

Datum Petropoli die vigesima septima Iulii juxta vetus Calendarium, septima vero Augusti juxta Gregorianum, anni 1798. Laurentius Archiepiscopus Thebarum, Illmi Dni Nostri Pii PP VI ad Augustissimum totius Rossiae Imperatorem orator et delegatus Apostolicus (L. S.).

Antonius Lochmann de Multz Notarius Apostolicus.

Русскій текстъ.

Для вящшаго возвеличенія и славы Католической вѣры, Предшественникъ нашъ, Архіепископъ Халкедонскій, въ силу особенно данной ему отъ Святѣйшаго Престола власти, еще въ 1783 году по Р. Х. возвысилъ Могилевскую церковь, во имя Пресвятыя Дѣвы Маріи, на степень Архіепископской и Митрополитской церкви, украсилъ ее отличнымъ Капитуломъ, и первымъ ея Архіепископомъ поставилъ бывшаго тогда Епископомъ Малленскимъ въ странахъ невѣрныхъ, преподобнаго Брата Станислава, который въ продолженіе многихъ лѣтъ достохвально пекся и управлялъ Католиками проживавшими въ разныхъ странахъ Россійской Имперіи, — предоставивъ ему власть отправлять Епископскую расправу надъ Католиками Римскаго Исповѣданія всѣхъ мѣстъ и странъ, въ обширнѣйшей Всероссійской Имперіи состоящихъ. Его Святѣйшество, желая сверхъ того ознаменовать навсегда всѣми почестями и отличіемъ новую Могилевскую Архіепископскую Каѳедру, дозволилъ упомянутому Архіепископу и его Преемникамъ канонически назначаемымъ и пребывающимъ въ общеніи Святаго Престола, употреблять по примѣру другихъ Архіепископовъ, Палліумъ и Крестъ, и пользоваться всѣми правами, преимуществами и отличіями, которыя по праву присвоены Архіепископу. Такъ какъ изъ всѣхъ Римско-Католическихъ Каѳедральныхъ церквей, недавно присоединенныхъ къ сей непобѣдимой Имперіи, Могилевская очень хорошо построенная и изящнѣйшая, какъ мы освѣдомились, по своей наружности, есть единственная во всей Россіи церковь, которая можетъ знаменоваться именемъ, правами и достоинствомъ Митрополитской церкви; и такъ какъ она есть первая Каѳедральная церковь, которая была основана и учреждена въ сей Имперіи Святѣйшимъ Престоломъ; и самый Могилевскій Престолъ состоитъ почти въ средоточіи тѣхъ провинцій и областей, въ которыхъ Католическая Паства распространяется на всѣ стороны; и Епархія онаго такъ велика и обширна, больше которой во всей Имперіи не существуетъ: то принимая все сіе въ уваженіе и зная личныя достоинства и добродѣтели Преподобнаго Брата Станислава Сестренцевича, который доселѣ столь похвально управляетъ упомянутою Могилевскою Архіепископскою церковью, Верховный Первосвященникъ счелъ наиболѣе справедливымъ, чтобъ сей Могилевской церкви преимущественно предъ всѣми другими сей Имперіи Каѳедральными церквами предоставлено было первое мѣсто относительно почестей, правъ и преимуществъ: почему по совѣщаніи съ преподобными Братьями, Архіепископами и Епископами, принимающими въ томъ участіе, на основаніи особеннаго даннаго намъ полномочія отъ Святѣйшаго Престола, церкви Виленскую, Луцкую и Самогитскую, подчиненныя Митрополитскому праву Архіепископской Гнѣзненской церкви, и церковь Каменецкую, такому же Митрополитскому праву Архіепископской Львовской церкви подчиненную, а нынѣ, большею частію, вошедшія въ составъ Имперіи, равно и весь Клиръ и Народъ каждой изъ сихъ Епархій въ совокупности съ принадлежащими имъ церквами, домами, бенефиціями и церковными Богоугодными и учебными заведеніями и всякими духовными учрежденіями отъ сказанныхъ Гнѣзненской и Львовской Митрополій, на основаніи даннаго намъ, какъ выше упомянуто, Апостолическаго уполномочія, въ силу настоящей Грамоты отдѣляемъ и разлучаемъ, и навсегда изъ вѣдомства назначаемыхъ въ оныя Архіепископовъ изъемлемъ и освобождаемъ; и для вящшаго увеличенія блеска и славы Могилевской церкви, подтвердивъ предварительно за сею церковію и Престоломъ Митрополитское право, доселѣ ей принадлежавшее надъ всѣми Католиками, проживавшими въ сей Имперіи съ самаго основанія оной Каѳедры, силою настоящей Грамоты, распространяемъ дѣйствіе сихъ же правъ Митрополитскихъ и преимуществъ на вышесказанныя части Епархій Виленской, Луцкой, Самогитской и Каменецкой, въ сей Имперіи нынѣ состоящія, и на прочихъ Католиковъ Римскаго Исповѣданія, а также на всѣ церкви и учрежденія въ губерніяхъ Литовской, Волынской, Подольской и Минской нынѣ состоящія или въ послѣдствіи могущія состоять, съ сохраненіемъ однако во всемъ власти Апостолическаго Престола надъ всѣми церквами, и той, которая по закону или на основаніи Апостолическихъ Уставовъ и опредѣленій принадлежитъ каждому въ особенности Епископу въ его Епархіи. Почему всѣхъ и каждаго изъ Епископовъ, Каѳедральныя церкви которыхъ состоятъ, или въ послѣдствіи состоять будутъ въ Россійской Имперіи, назначаемъ Суффраганами Могилевскаго Архіепископа, какъ сіе подробнѣе и опредѣлительнѣе постановлено и изъяснено будетъ въ послѣдующихъ нашихъ Актахъ о каждой Епархіи отдѣльно. И хотя Верховный Первосвященникъ есть всея Церкви Пастырь и Глава, изъ которой, посредствомъ различныхъ связей и сопряженій, возрастаетъ все ея тѣло, во славу Господа, но для сохраненія единства подчиненности и порядка учреждены различныя степени между Епископами наподобіе небесной Іерархіи; то, чтобы такая же Духовная Іерархія могла существовать также и въ сихъ странахъ, всѣ Епископы Римскаго исповѣданія въ сей Имперіи должны будутъ подчиняться Митрополитскому праву Могилевскаго Архіепископа, такъ, что Могилевскіе Архіепископы, назначаемые, какъ выше сказано, на основаніи каноническихъ правилъ, и пребывающіе въ общеніи Святѣйшаго Престола, должны имѣть Митрополитское право во всѣхъ вышесказанныхъ Епархіяхъ, и имъ же даемъ мы власть упомянутыхъ своихъ Суффрагановъ, канонически назначаемыхъ Святѣйшимъ Престоломъ, по предварительномъ полученіи Апостолической грамоты, посвящать по Римско-Католическому обряду, созывать Провинціальные Синоды, и вершать съ ними Духовныя дѣла по правиламъ Святыхъ Каноновъ и Апостолическихъ Уставовъ и также вести, учреждать и исполнять все прочее, относящееся къ обязанности Митрополита; и повелѣваемъ и объявляемъ, чтобы всѣ Епископы съ своей стороны, относительно Могилевскаго Архіепископа, выполняли все, къ чему они на основаніи Святыхъ Каноновъ и Апостолическихъ Уставовъ, по праву или обычаю обязаны были относительно вышесказанныхъ Архіепископовъ Гнѣзенскаго и Львовскаго или иныхъ Митрополитовъ. Кромѣ того, для удобнѣйшаго и легчайшаго утвержденія и учрежденія въ Россіи Духовнаго управленія Епархіями, сему же Могилевскому Архіепископству подчиняемъ и назначаемъ, кромѣ другихъ, доселѣ принадлежавшихъ ему церквей и мѣстъ, Кіевскую Губернію во всемъ ея пространствѣ доселѣ Каѳедральной церкви того же наименованія и другимъ подвѣдомственную, а также церкви, состоящія въ Бѣлоруссіи и принадлежавшія къ Виленской Епархіи. Вопреки сему не могутъ имѣть силы никакія постановленія и распоряженія, изданныя относительно каждой изъ вышесказанныхъ церквей, какого бы то содержанія и формы они ни были, не исключая имъ противныхъ; всѣ оныя вмѣстѣ и каждое особо, на основаніи особо даннаго намъ Апостолическаго уполномочія, настоящею Грамотою рѣшительно отмѣняемъ. Но такъ какъ по причинѣ чрезмѣрнаго пространства Могилевской Епархіи, сочли мы нужнымъ, для вящшаго споспѣшествованія духовному спасенію паствъ, кромѣ двухъ въ оной уже состоящихъ Епископовъ, основать еще Могилевское Суффраганство, то, въ силу даннаго намъ для сего Апостолическаго полномочія, возводимъ и назначаемъ на вѣчныя времена, для большаго возвеличенія и славы Господа, Препозитуру Могилевской Архикаѳедральной Церкви въ Суффраганство, почему и повелѣваемъ, чтобъ Препозитъ Капитула Могилевской Митрополитской Церкви, пребывающій въ общеніи Святѣйшаго Престола, и возведенный Апостолическою властію въ званіе Суффрагана, именовался Суффраганомъ Могилевскимъ, и объявляемъ, что онъ долженъ, на основаніи каноническихъ правилъ и учрежденія онаго Капитула, имѣть свое мѣстопребываніе въ вышесказанномъ городѣ для надлежащаго и тщательнаго исполненія обязанностей Епископа Суффрагана и Препозита. Сего же Нашего и Апостолическаго распорядительнаго Акта повелѣли мы составить нѣсколько экземпляровъ, изъ которыхъ одинъ отправили къ Святѣйшему Государю Нашему Папѣ Пію VI, прочіе же указали хранить въ Архивахъ Могилевской Митрополитской и другихъ Каѳедральныхъ церквей Римскаго Исповѣданія, въ сей Имперіи состоящихъ.

Данъ въ Санктпетербургѣ, 27 Іюля по старому Календарю, 7 Августа по Григоріанскому 1798 года.

2. О Виленской Епархіи

Латинскій текстъ.

2. De Dioecesi Vilnensi.

Laurentius ex Marchionibus Litta etc. etc.

Universis et Singulis Christi fidelibus in Dioecesibus Vilnensi et Livoniensi degentibus, salutem in Domino sempiternam.

Pro Commissa a Christo Domino auctoritate et pastorali, qua Summus Pontifex Ecclesias omnes regit sollicitudine, praecipuo studio Dioecesibus singulis hujus Imperii Rossiaci cupiens providere, oculos etiam suos ad actualem Statum convertit Ecclesiarum Livoniensis atque Vilnensis: et cum animadvertisset Cathedralem Ecclesiam Livoniensem antiquitus quadraginta et plus comprehendentem Paroecias, nec non Monasteria plura, una cum propria Cathedrali Ecclesia, et Episcopali Sede, modo ex temporum variatione et ex saepius factis ab ipsa Ecclesiarum separationibus ad septem tantum Paroecias in Curonia existentes fuisse redactam, nec amplius Cathedralem Ecclesiam et Episcopalem Sedem habere, adeo ut Episcopi postremi Livonienses in alienis Dioecesibus residere adacti fuerint; et cum Dioecesem Vilnensem econtra nimis amplam esse conspexisset (Dioecesis enim haec dilatatur in tota Lithvania, in veteri Palatinatu Minscensi et in maximo regionis tractu ultra flumen Niemen, qui modo sub Dominium Regis Borussiae transivit), ita ut vix unus Episcopus par esse valeat ad ipsam regendam ac gubernandam; idcirca Sanctitas Sua magis et convenientius Ecclesiae bono et spiritualibus animarum necessitatibus cum Dei gloria in Domino providere posse conspiciens, si paucae quae supersunt Livoniensis Episcopatus Parochiales Ecclesiae Cathedrali Vilnensi assignentur; et inter supra dictos Dioecesis Vilnensis limites nova potius Dioecesis quae sufficienti Ecclesiarum numero coalescat, erigatur. Hinc nobis dedit in mandatis quatenus loca, quae pro Ecclesiarum convenientia separanda viderentur, separaremus; Dioecesium terminos statueremus, aliaque faceremus atque exequeremus, quae necessaria forent, et temporum ac locorum circumstantiis conspiceremus in Domino salubriter expedire. — Quare vigore facultatum a Sanctitate Sua Pio VI Nobis concessarum, receptis prius quoad praefatas Dioeceses diligentibus et exactis informationibus, et omnibus videndis visis ac diligenter perspectis, cum reperissemus, quod Episcopatus Samogitiensis, cui superextantes Ecclesiae Dioecesis Livoniensis adjacent, satis amplos habet limites, per totam nempe Samogitiam, et Ecclesiarum parochialium numerum plus quam sufficientem ad Dioecesim constituendam, idcirco Samogitiensem Episcopatum in suo actuali statu relinquimus, et auctoritate Apostolica Nobis, ut supra, concessa, Livoniensem Dioecesim una cum toto ejus hodierno districtu, territoriis, Ecclesiis, Clero atque Populo quacumque ratione et possessione non obstante, partem in posterum Dioecesis Vilnensis efformare perpetuo declaramus atque statuimus; et futurae Sanctae Sedis providentiae relicta illa Vilnensis Dioecesis parte, quae sub dominium Regis Borussiae postremo transivit, Dioecesis tractum, qui in Palatinatu seu verius Gubernio Minscensi remanet, pro novo Episcopatu, ut infra, erigendo dividimus ac separamus, et futuros in posterum Dioecesis Vilnensis limites in Curonia et toto Gubernio Lithuaniae, Samogitia excepta, extendi definimus, atque mandamus. Quare Ecclesias omnes et loca, aeque ac Christi fideles, tam Ecclesiasticos quam saeculares universumque clerum et populum latini ritus in hisce Dioecesis Vilnensis novis designatis limitibus contentum et cuicumque alteri Dioecesi hucusque subjectum, ad Vilnensem in posterum Dioecesim ejusque Episcopi jurisdictionem pertinere, Auctoritate Nobis commissa decernimus ac declaramus: ipsamque Cathedralem Ecclesiam a Metropolitico jure Ecclesiae Gnesnensis, cui hucusque, uti Suffraganea subjecta remansit, pari Apostolica Auctoritate liberantes, eandem, ejusque pro tempore Antistites, una cum universo clero atque populo totius sic efformatae Dioecesis, Ecclesiae Metropolitanae Mohiloviensi et ejus Archiepiscopo, quoad idem Metropoliticum jus submittimus atque subjicimus — Praeter autem proventum annuum ab Imperatoria munificentia pro Episcoporum Vilnensium sustentatione assignatum, bona, census, aliosque cujuscunque generis fructus ab Episcopis Livoniensibus percipi et exigi solitos pro nunc et in perpetuum pro Episcopali Vilnensi mensa applicamus, ita ut Episcopi Vilnenses pro tempore existentes ejusmodi fructibus atque emolumentis in futurum cum universis et singulis privilegiis, gratiis, exemptionibus, praerogativis, concessionibus et indultis, tam spiritualibus, quam temporalibus, quae ad Episcopos Livonienses, ante ejusmodi Episcopatus suppressionem, de jure, usu, consuetudine, aut alias quomodolibet competebant, uti, potiri ac gaudere libere et licite posse ac valere concedimus et indulgemus. Demum cum sic ordinata Dioecesis multum adhuc ampla sit, et propter magnum ipsius Ecclesiarum numerum, ac locorum distantiam minime unus sufficere possit Episcopus; hinc existentes jam in ea Suffraganeatus videlicet Vilnensem, Curoniensem, Trocensem et Brestensem pro ipsius Dioecesis servitio atque utilitate, nec non pro bono Catholicarum aliarum si oporteat, Dioecesium, Apostolica auctoritate Nobis delegata pro nunc et perpetuo approbamus et confirmamus. — Non obstantibus etc. Hujus autem Nostrae imo vero Apostolicae dispositionis actus duo exemplaria confici jussimus, quorum unum ad Sanctissimum Dominum Nostrum Pium P. P. VI remisimus, et alterum in archivo Cathedralis Vilnenis asservari mandavimus. — Datum Petropoli die vigesima octava Julii juxta vetus calendarium, octava vero Augusti juxta Gregorianum — Anno 1798.

Laurentius Archiepiscopus Thebarum etc. (L. S.).

Antonius Lochmann de Multz Notarius Apostolicus.

Русскій текстъ.

Лаврентій изъ Маркизовъ Литта и проч.

Всѣмъ и каждому вѣрнымъ о Христѣ, въ Епархіяхъ Виленской и Лифляндской обитающимъ вѣчнаго о Господѣ спасенія желаемъ.

По данной Господомъ Іисусомъ Христомъ власти и пастырскому Своему о всѣхъ Церквахъ попеченію, Верховный Первосвященникъ, съ особою ревностію желая споспѣшествовать каждой изъ Епархій сей Россійской Имперіи, обратилъ вниманіе свое и на настоящее положеніе Церквей Лифляндской и Виленской: замѣтивъ, что Каѳедральная Лифляндская Церковь, издревле заключавшая въ себѣ до сорока и болѣе приходовъ и немалое число монастырей вмѣстѣ съ собственною Каѳедральною церковью и Епископскимъ Престоломъ, только по превратности времени и по причинѣ часто производимаго ею самою раздѣленія церквей, доведена до семи только приходовъ, находящихся въ Курляндіи, и не имѣетъ болѣе Каѳедральной церкви и Епископскаго Престола, такъ, что послѣдніе Лифляндскіе Епископы вынуждены были имѣть мѣстопребываніе въ чужихъ Епархіяхъ; и усматривая напротивъ того, что Виленская Епархія чрезвычайно обширна, (ибо сія Епархія простирается по всей Литвѣ, по бывшему Минскому Воеводству и по великому пространству за рѣкою Нѣманомъ, которое перешло подъ власть Прусскаго Короля), такъ, что одинъ Епископъ едва ли имѣетъ возможность управлять ею; сверхъ того, соображая, что можно болѣе и удобнѣе споспѣшествовать во славу Божію, благу Церкви и духовнымъ потребностямъ паствы, чрезъ присоединеніе немногихъ оставшихся въ Лифляндскомъ Епископствѣ Приходскихъ Церквей къ Виленской Каѳедральной Церкви, и учрежденіе въ вышесказанныхъ предѣлахъ Виленской Епархіи, новой Епархіи, составленной изъ достаточнаго количества церквей, — Его Святѣйшество повелѣлъ намъ раздѣлить мѣста, которыя для удобства церквей окажутся долженствующими быть раздѣленными, установить предѣлы Епархій, и сдѣлать и выполнить все, что необходимо будетъ, и что, смотря по обстоятельствамъ времени и мѣста, возможемъ благополучно о Господѣ совершить. Почему на основаніи полномочія, даннаго намъ Его Святѣйшествомъ Піемъ VI, по предварительномъ собраніи тщательныхъ и точныхъ свѣдѣній о вышесказанныхъ Епархіяхъ, и по разсмотрѣніи и тщательномъ изслѣдованіи всего, что разсмотрѣть надлежало, найдя, что Самогитское Епископство, къ которому прилегаютъ остальныя Церкви Лифляндскаго Епископства, имѣетъ довольно обширные предѣлы, а именно простирается по всей Самогитіи и въ ней Приходскихъ Церквей болѣе, нежели для составленія Епархіи нужно, оставляемъ Самогитское Епископство въ его настоящемъ состояніи, и, въ силу данной намъ, какъ выше сказано, Апостолической власти, объявляемъ и постановляемъ, что Лифляндская Епархія вмѣстѣ со всею своею нынѣшнею областію, Територіями, Церквами, Клиромъ и Народомъ должна впредь безпрепятственно составлять часть Виленской Епархіи, и предоставляя усмотрѣнію Святѣйшаго Престола озаботиться объ устройствѣ той части Виленской Епархіи, которая въ послѣднее время перешла подъ власть Прусскаго Короля, отдѣляемъ и раздѣляемъ часть Епархіи, состоящую въ Минскомъ Воеводствѣ или Губерніи для учрежденія изъ оной, какъ ниже сказано, новаго Епископства, и опредѣляемъ и повелѣваемъ распространить предѣлы Виленской Епархіи по Курляндіи и всей Литовской Губерніи, за исключеніемъ Самогитіи; почему, на основаніи данной намъ власти постановляемъ и объявляемъ, что всѣ Церкви и мѣста, равно какъ и вѣрные о Христѣ, какъ духовные, такъ и свѣтскіе, и весь Клиръ и народъ Латинскаго исповѣданія, проживающій въ сихъ вновь назначенныхъ предѣлахъ Виленской Епархіи и какой бы то ни было доселѣ Епархіи подчиненный долженъ на будущее время подлежать Виленской Епархіи и вѣдомству ея Епископа, и въ силу той же Апостолической власти, освобождая самую Каѳедральную Церковь отъ подчиненности ея, какъ Суффраганства, Гнѣзненской Церкви Митрополитскому праву сей Церкви, подчиняемъ ее и ея Епископовъ вмѣстѣ со всѣмъ Клиромъ и Народомъ сей такимъ образомъ устроенной Епархіи, Митрополитскому праву Могилевской Митрополитской Церкви и ея Архіепископу. Кромѣ же дарованнаго Императорскою милостью Виленскимъ Епископамъ жалованья, всѣ имѣнія, чинши и всякія, какого бы то ни было рода выгоды обыкновенно собиравшіяся Лифляндскими Епископами, отдаемъ отнынѣ и навсегда Епископамъ Виленскимъ такъ, что они могутъ свободно и невозбранно пользоваться на будущее время таковыми доходами и выгодами со всѣми общими и особенными какъ духовными, такъ и свѣтскими привиллегіями, милостями, изъятіями, преимуществами, уступками и индультами, которыя по праву, обычаю или другимъ какимъ либо образомъ принадлежали Лифляндскимъ Епископамъ, до упраздненія сего Епископства. Наконецъ, такъ какъ устроенная такимъ образомъ Епархія очень обширна, и какъ по большому числу ея церквей и мѣстному разстоянію отнюдь недостаточенъ одинъ Епископъ, то посему мы, на основаніи ввѣренной намъ Апостолической власти, отнынѣ, и на вѣчныя времена утверждаемъ и подтверждаемъ уже существующія въ ней Суффраганства, а именно: Виленское, Курляндское, Трокское и Брестское, для служенія и пользы сей Епархій, и для блага, если нужно будетъ, и другихъ Католическихъ Епархій. Отмѣняя и пр. Сего же нашего и Апостолическаго распорядительнаго Акта повелѣли мы составить два экземпляра, изъ которыхъ одинъ отправили къ Святѣйшему Государю нашему Папѣ Пію VI, другой же указали хранить въ Архивѣ Виленской Каѳедральной Церкви.

Данъ въ Санктпетербургѣ, 28 Іюля по старому календарю, 8 Августа по Григоріанскому 1798 года.

3. Перемѣщеніе Преосвященнѣйшаго Владыки Епископа Іоанна Коссаковскаго на Виленскую Епископскую Каѳедру

Латинскій текстъ.

3. Translatio Illmi Dni Episcopi Joannis Kossakowski ad Episcopatum Vilnensem.

Laurentius ex Marchionibus Litta etc.

Universis et singulis Christi fidelibus Dioecesis Vilnensis Salutem in Domino sempiternam.

Ecclesia Cathedralis Vilnensis uti supra ordinata et disposita, quae jam ab annis quatuor ob mortem p. d. Ignatii Principis Massalski suo viduata est Pastore, ne ulterius longae vacationis incommodis sit subjecta, Catholicusque ille grex debitis spiritualibus privetur auxiliis; Sanctitas Sua, oculos suae mentis convertit ad Venerabilem Fratrem Episcopum Livoniensem Joannem Kossakowski, cum nemini convenientius quam ei, posset Dioecesis illius spirituale gubernium tribui, ex eo, quod erga ipsum Augustissimus totius Rossiae Imperator peculiarem suum favorem jam declaraverit, tum, quia Livoniensis ejus Dioecesis, uti supra, suppressa, Vilnensi remanet incorporata et unita; et tum etiam, quia per plures jam annos in regionibus illis Pontificalia atque alia Episcopalia munera, suo deficiente Pastore, gesserat cum omni illius gregis utilitate atque profectu. — Quare his omnibus attentis, nec non perspecta ejusdem Venerabilis Fratris doctrina, religionis zelo, morum integritate, aliisque virtutum meritis, quibus fide digna de eo perhibita sunt testimonia, Ipsa Sanctitas Sua commissit Nobis, quatenus eundem Venerabilem Fratrem Joannem Kossakowski ad Ecclesiam Vilnensem promoveremus, seu potius transferremus. Idcirco Pontificia haec mandata ad executionem, ut par est, demandando, dictum Venerabilem Fratrem Joannem Kossakowski Episcopum Livoniensem ad Cathedralem Ecclesiam Vilnensem in Pastorem ac Praesulem per praesentes Nostras evehimus atque transferimus, curam Ei super eamdem Ecclesiam tam in spiritualibus quam temporalibus plenarie committendo. — Omnes propterea Christi Fideles tam Ecclesiasticos quam Saeculares, universumque Clerum et populum latini ritus in ejus, uti supra, limitibus permanentem, licet alteri cuicumque Episcopo hucusque subjectum, eidem novo instituto Episcopo Vilnensi suisque canonice subrogandis successoribus pro nunc et in perpetuum subjici declaramus, ita ut praefatus Episcopus, ejusque legitimi successores per se ipsos, vel per alios Dioecesim visitare, abusus tollere, mores corrigere aliaque exercere possint ac valeant, quae de jure ac de consuetudine Episcopis pertinent, salva tamen semper in omnibus Apostolicae Sedis auctoritate, et non obstantibus etc. Dirigente Domino confidimus, quod praefata Ecclesia Vilnensis sub ejusmodi tam digno Praesule feliciter valeat gubernari. Et hac de re rogamus quoque et hortamur Venerabilem Fratrem Nostrum Archiepiscopum Mohileviensem, uti ejus Metropolitanum, quatenus ipsum favore suo prosequatur, ad hoc ut ejus fultus praesidio, in pastorali officio suo, adjuvante Deo, magis salubriter valeat prosperari. — Datum Petropoli die vigesima nona Julii juxta vetus calendarium, nona vero Augusti juxta Gregoriamum. Anni 1798.

Laurentius Archiepiscopus Thebarum (L. S.).

Antonius Lochmann de Multz Notarius Apostolicus.

Русскій текстъ.

Лаврентій изъ Маркизовъ Литта и проч.

Всѣмъ и каждому вѣрнымъ о Христѣ въ Виленской Епархіи обитающимъ вѣчнаго о Господѣ спасенія желаемъ.

Чтобы Виленская Каѳедральная Церковь, учрежденная и устроенная, какъ выше сказано, и уже четыре года по смерти Игнатія Князя Масальскаго сиротствующая, не осталась долѣе безъ Пастырскаго управленія и чтобы Католическая сія Паства не была лишена духовныхъ пособій, Его Святѣйшество обратилъ свое вниманіе на Преподобнаго Брата Лифляндскаго Епископа Іоанна Коссаковскаго, ибо нѣтъ никого, кому бы приличнѣе могло быть поручено духовное управленіе сею Епархіею, какъ потому, что къ нему изъявилъ уже свою особенную благосклонность Августѣйшій Всероссійскій Императоръ, такъ и потому, что упраздненная, какъ выше сказано, Лифляндская его Епархія присоединена къ Виленской, а равно и потому, что онъ въ продолженіе многихъ лѣтъ исполнялъ въ сихъ странахъ, за неимѣніемъ мѣстнаго Пастыря, Первосвященническія и другія Епископскія обязанности съ полнымъ успѣхомъ и пользою для сей паствы. Принимая все сіе въ уваженіе и зная образованность, усердіе къ Вѣрѣ, чистоту нравовъ и другія достоинства и добродѣтели сего Преподобнаго Брата достовѣрно засвидѣтельствованныя, Его Святѣйшество самъ поручилъ намъ, сего Преподобнаго Брата Іоанна Коссаковскаго возвести, или лучше сказать перемѣстить въ Виленскую Церковь. Посему, во исполненіе сихъ Первосвященническихъ повелѣній, настоящею грамотою назначаемъ и перемѣщаемъ вышерѣченнаго Преподобнаго Брата Іоанна Коссаковскаго, Епископа Лифляндскаго, Пастыремъ и Епископомъ Виленской Каѳедральной Церкви, возлагая на него вполнѣ попеченіе о сей Церкви въ дѣлахъ духовныхъ и свѣтскихъ. Почему и объявляемъ, что всѣ вѣрные о Христѣ, какъ Духовные, такъ и свѣтскіе, и весь Клиръ и Народъ Римскаго Исповѣданія, пребывающій въ выше означенныхъ ея предѣлахъ, хотя бы кто нибудь изъ нихъ и былъ подчиненъ доселѣ какому либо другому Епископу, должны подчиняться отнынѣ и навсегда сему вновь назначенному Виленскому Епископу и его Преемникамъ, на основаніи Каноническихъ правилъ назначаемымъ, такъ, что вышепоименованный Епископъ и его законные Преемники могутъ сами лично или чрезъ другихъ осматривать Епархію, уничтожать злоупотребленія, исправлять нравы и дѣйствовать во всемъ, что по праву и обычаю предоставлено Епископамъ, подчиняясь однако навсегда во всемъ власти Апостолическаго Престола, и отмѣняя и проч. Милостію Божіею уповаемъ, что вышесказанная Виленская Церковь счастливо будетъ управляема столь достойнымъ Епископомъ: и сего ради просимъ и увѣщаваемъ Преподобнаго Брата Нашего Могилевскаго Архіепископа, какъ его Митрополита, оказывать ему свою благосклонность, дабы онъ подкрѣпленный такою опорою и при помощи Божіей благодатнѣе могъ успѣть въ исполненіи своей Пастырской обязанности.

Данъ въ Санктпетербургѣ, 29 Іюля по старому календарю, 9 Августа по Григоріанскому 1798 года.