Narcyz
Abstrakcyjna rzeźba — metafora mitu o Narcyzie jako autokontemplacji i zamknięcia
Rzeźba „Narcyz” stanowi abstrakcyjno-symboliczne ucieleśnienie obrazu mitologicznego, w którym forma i pustka współdziałają jako równorzędne elementy kompozycji. Biały kamień został opracowany tak, aby jego powierzchnia łączyła gładko wypolerowane partie z chropowatymi fakturami, tworząc grę światła i cienia. Masa plastyczna zdaje się zwijać do wewnątrz, tworząc zamkniętą formę, co można interpretować jako symbol autokontemplacji i zamknięcia. Wewnętrzne prześwity i miękkie krzywizny budzą skojarzenia ze strukturami organicznymi — kwiatem, muszlą lub ludzkim ciałem. Monumentalność, a zarazem kameralność rzeźby tworzą wrażenie filozoficznej głębi: nie jest to dosłowny portret mitologicznego bohatera, lecz plastyczna metafora stanu zanurzenia w sobie, odzwierciedlająca istotę narcystycznego spojrzenia skierowanego do wewnątrz
