Swietłana, portret córki
„Swietłana, portret córki” — kameralne dzieło, w którym liryczny portret połączony jest z symbolicznym tłem. To obraz czystości i uduchowionej kobiecości
Obraz „Swietłana, portret córki” utrzymany jest w subtelnej, lirycznej manierze, w której portret łączy się z obrazowym, niemal symbolicznym widzeniem. Młoda kobieta ukazana została w profilu, o płynnym zarysie sylwetki i łagodnych rysach twarzy. Jasna paleta, przechodząca od złocisto-beżowych tonów do delikatnych błękitów, buduje wrażenie uduchowienia i harmonii.
Tło jest umowne i dekoracyjne — zarysy natury i okna jakby rozpuszczają się w świetle, podkreślając wewnętrzne skupienie i spokój bohaterki. Artysta sięga po gatunek intymny — wizerunek córki staje się uosobieniem piękna, czystości i czułości.
