Род Гедимина, разворот 22, печатные с. 34-35 | Книги по истории Брестчины
Br
Брестчина
Производит · Предлагает · Приглашает
Брестчина: люди, места, экономика и наследие
Путеводитель по западному региону Беларуси

Род Гедимина. Разворот 22, печатные с. 34-35

Скан разворота издания 1886 года, транскрипция оригинала и перевод на русский язык.

Ród Gedimina, 1886: разворот 22 из 91

Левая страница (печатная с. 34)

Оригинал (по-польски)

34 © RÓD I SYNOWIE GEDIMINA.

Wyzuty z Wilna, Jewnut udał się do Moskwy gdzie 25 Września 1345 r. uroczyście przyjął chrzest pod imieniem Iwana; powróciwszy następnie na Litwę prawdopodobnie osiadł w Zasławiu, który mu bracia za dzielnicę wyznaczyli, i żył jeszcze w 1366 r.1). Pozostawił dwóch synów.

Szymon Jewnutiewicz?).

Kniaź Szymon Jewnutiewicz dostał się w 1390 r. do, niewoli Krzyżackiej?) i odtąd więcej o nim nie słychać.

Jest on całkiem różną osobistością od kniaziów: Semena Swisłockiego, który w 1849 r. posłował do Tatarów), i Semena Jamontowicza, który w 1411 r. podpisał traktat z zakonem '*). Ostatni należał do rodu kniaziów Jamuntowiczów, czysto Litewskiego pochodzenia, jako to wskazują imiona pogańskie, w istnienie których p. Stadnicki wierzyć nie chce).

'W drugiej połowie XIV-go wieku żył kniaź Jamunt Tułuntowicz z Klecka. Jemu, wspólnie z Wasilem Borejkowiczem, Witowd powierzył w 1396 r. zarząd księstwa Smoleńskiego *). Kniaś Jamunt podpisał w 1398 r. traktat z zakonem *) i zginął w następnym roku w bitwie nad rzeką Worsklą?). Syn jego kniaż Semen (Sieńko) Jamuntowicz podpisał w 1401 r. akt unii), a w 1411 r. traktat Toruński u). Drugim

1) Synowie Gedymina I. 78—79.

*) Tamże 80—81.

3) Latopisiec Daniłowicza str. 45. Kronika Bychowca str. 31.

+) Patrz wyżej str. 20.

5) Patrz niżej.

9) Synowie Gedymina I. str. 81 przypis 148.

7) „Kniasiu Jamontu* (Kronika Bychowca 35, Latopis. Daniłowicza 48 i 218, Połn. sobr. Russ. lietop. IV. 101).

9) „Jamundus de Kleczke* (Patrz niżej str. 36).

9) „Kniaź Jamont Tułuntowicz* (Patrz niżej str. 86—37 przypis 4).

15) „Semen Jamunti" (Prochaska Codex: epistolaris Vitoldi str. 78).

1!) Na tym traktacie podpisy: „Johamnis et Semoviti fratrum, ducum Mazoviae,i Simeonis alias Iigwen, Sigismundi germani fratris ducs Witowdi, Syenconis filii Jamunth Litwanie ducum* (Raczyński, Codex diplomaticus Lithuaniae str. 132).

Перевод на русский

34 © РОД И СЫНОВЬЯ ГЕДИМИНА.

Выселенный из Вильнюса, Явнут отправился в Москву, где 25 сентября 1345 г. был торжественно крещен под именем Ивана; затем, вернувшись в Литву, он, вероятно, поселился в Заславе, который его братья назначили своим округом, и в 13661 году он был еще жив). Он оставил после себя двух сыновей.

Семён Явнутевич?).

Князь Семён Явнутевич был взят в плен тевтонскими рыцарями в 1390 году, и с тех пор о нем больше никто не слышал.

Это совсем другой человек, чем князья: Семен Свислоцкий, который в 1849 году был посланником к татарам), и Семен Ямонтович, который в 1411 году подписал договор с приказом '*). Последний принадлежал к роду князей Ямунтовичей чисто литовского происхождения, на что указывают языческие имена, в существование которых г-н Стадницкий не хочет верить).

«Во второй половине XIV века жил князь Ямунт Тулунтович из Клека. В 1396 году Витовт поручил ему вместе с Василием Борейковичем управление Смоленским герцогством*). Князь Ямунт подписал договор с орденом в 1398*) и погиб в следующем году в битве на реке Ворскле?). Его сын, князь Семен (Сенько) Ямунтович, подписал Акт унии в 1401 году, а в 1411 году Торуньский мирный договор. Второй

1) Сыны Гедимина I. 78-79.

*) Там же. 80-81.

3) Латописец Данилович, стр. 45. Быховецкая хроника, стр. 31.

+) См. выше, стр. 20.

5) См. ниже.

9) Сыны Гедимина I. стр. 81, прим. 148.

7) «Князь Ямонт* (Хроника Быховец 35, Латопис. Даниловича 48 и 218, Полн. собр. русск. лж. IV. 101).

9) «Jamundus de Kleczke*» (см. ниже стр. 36).

9) «Князь Ямонт Тулунтович* (см. ниже, стр. 86-37, сноска 4).

15) «Семен Джамунти» (Прочасский кодекс: epistolaris Vitoldi стр. 78).

1!) Подписи под этим договором: «Johamnis et Semoviti fratrum, ducum Mazoviae,i Simeonis alias Iigwen, Sigismundi germani fratris ducs Witowdi, Syenconis filii Jamunth Latvia ducum* (Рачинский, Codex дипломатический Литовский стр. 132).

Правая страница (печатная с. 35)

Оригинал (по-польски)

zn) „PA 3

JEWNUT. 35

synem Jamunta musiał być kniaź Michał Jamuntowicz, którego dzielnica w 1443 r. nadaną została Babiczowi (jednemu z synów kniazia Iwana Semenowicza Druckiego - Baby ').- Kojałowicz od tych kniaziów, jak najbezzasadniej wyprowadza ród Chodkiewiczów *). Prędzej można przypuścić, że potomkiem ich był żyjący na początku XVI-go wieku kniaź Semen Jamontowicz Podberezski).

Michał Jewnutiewicz*) i kniaziowie Zasławscy:

Drugi syn Jewnuta, Michał, jest protoplastą rodu kniaziów Zasławskich. Potwierdzenie tego znajdujemy w liście kniazia Iwana Fedorowicza Zasławskiego i Mścisławskiego, pisanym w 1567 r. do króla Zygmunta ' Augusta, w którym kniaź powołuje się na swoje pokrewieństwo z królem i wspólne z nim pochodzenie od Gedimina *).

Kniaź Michał Jewnutiewice (Herzog Mikel Yawnoten son) wzmiankowany w 1383 r. w liście w. mistrza do Jagajły 9). Towarzyszył Jagajle do Polski, zkąd wyjeżdżając wydaje, 1 Marca 1386 r. w Krakowie, jako książe Zasławski (Michael Dei gracia dux Zaslaviensis), zapis, którym przyrzeka stawić się na zawołanie”). Wkrótce potem „kniaź Michajło Jewnutiewicz*, obok

*) 1443 indikta 6 „Babiczu menszomu taja delnica szto Kniaź Michajlo Jamontowice derżał*. (Metr. Lit. Ks. Zap. 3 f. 16).

*) Nomenclator_familiarum et stemmatum. Rękopism art. Chodkiewicz i Jamont.

*) Kniaź Semen Jamontowicz Podberezski występuje 1507 (Metr. Lit. Ks. Zap. 8 £. 170, 306, 412) i 1529 (Tamże Ks. 1 i 3 f 27, Ka. 12 f 388 A Es. 25 £ 44), umarł bezpotomny, a w 1041 r. o spadek jego prawują się, slostra. zmarłego, Julianna żona Michała Sienkowicza bojaryna Połockiego, z wdową po nim kniażną Fedą Bohdanówną Zasławską (Tamże Ks. Spr. Sąd. 10 £. 214).

4) Synowie Gedymina I: 81—88.

5) Druk. Daniłowicz, Skarbiec Nr. 2374.

*) Raczyński, Codex dipl. Lith. str. 6468;

%) Druk. Prochaska, Codex epistolaris Vitoldi str. 8, Rykaczewski, Inventarium str. 373. Daniłowicz, Skarbiec Nr. 516. Gołębiowski I. str. 5.

3*

Перевод на русский

зн)"ПА 3

ЕВРЕЙТ. 35

Сыном Ямунта, должно быть, был князь Михаил Ямунтович, чей округ в 1443 году был передан Бабичу (одному из сыновей князя Ивана Семеновича Друцкого - Бабы). - Коялович совершенно необоснованно выводит род Ходкевичей из этих князей *). Можно предположить, что их потомком был князь Семен Ямонтович Подберезский, живший в начале 16 века.

Михаил Явнутевич*) и князья Заславские:

Второй сын Явнута, Михаил, является прародителем княжеского рода Заславских. Подтверждение этому мы находим в письме князей Ивана Федоровича Заславского и Мстиславского, написанном в 1567 году королю Сигизмунду Августу, в котором князь ссылается на свое родство с королем и общее происхождение от Гедимина*).

Князь Михаил Явнутевице (сын Герцога Микеля Явнотена) упоминается в 1383 году в письме господина магистра Ягайле 9). Он сопровождал Ягайлу в Польшу, откуда уехал 1 марта 1386 года в Краков как князь Заславский (Michael Dei gracia dux Zaslaviensis), в записи которого обещал появиться по требованию. Вскоре после этого «князь Михайло Явнутьевич*, сосед

*) 1443 indikta 6 "Babiczu menszomu taja delnica szto князя Михаила Ямонтовице деррзала*. (Митр. лит. Кс. Зап. 3 ф. 16).

*) Nomenclator_familiarum et Stemmatum. Рукописи искусства. Ходкевич и Жамонт.

*) Князь Семен Ямонтович Подберезский встречается в 1507 г. (митр. лит. Кс. Зап. 8 £ 170, 306, 412) и 1529 г. (Там же Кс. 1 и 3 ф 27, Ка. 12 ф 388 А Эс. 25 £ 44), он умер бездетным, и в 1041 г. его наследство было оспорено, Слостра. покойная Юлианна, жена полоцкого боярина Михаила Сенковича, с его вдовой, княгиней Федой Богдановной Заславской (Там же Кс. Судебное дело. 10 ф. 214).

4) Сыновья Гедимина I: 81—88.

5) Распечатать. Данилович, Скарбец № 2374.

*) Рачинский, дипломированный специалист Кодекса. Литий. п. 6468;

%) Печать. Прочаска, Эпистолярный кодекс Витолди, с. 8, Рыкачевский, Инвентариум с. 373. Данилович, Скарбец Нр. 516. Голембовский И.п. 5.

3*