Род Гедимина, разворот 13, печатные с. 16-17 | Книги по истории Брестчины
Br
Брестчина
Производит · Предлагает · Приглашает
Брестчина: люди, места, экономика и наследие
Путеводитель по западному региону Беларуси

Род Гедимина. Разворот 13, печатные с. 16-17

Скан разворота издания 1886 года, транскрипция оригинала и перевод на русский язык.

Ród Gedimina, 1886: разворот 13 из 91

Левая страница (печатная с. 16)

Оригинал (по-польски)

16 RÓD I SYNOWIE 'GEDIMINA.

ski d Grodzieński, 2 braćmi swymi 2 Bożej łaski książętami Jerzym Bełzkim, Fedorem Ratneńskim, Wasilem Pińskim, Fedoram Włodzimierskim, Jerzym Słuckim i Szymonem Stepańskim wydają Benedyktowi poręczenie, że: król przypuści go do swej łaski i zachowa przy dzierżeniu Halicza *). Niewątpliwie ten sam „książe Jerzy razem z Witowdem, Konradem (Towtiwiłem) i Koributem napadał w 1388 r. na zamek Wiznę,: zostający w. zastawie u Krzyżaków *). Jako zakładnik Witowda Zsiąże Jerzy Bełeki bawił 1390—1392 u Krzyżaków 3), a w 1892 r. kmaż Jurij Narimuntowicz Belgii znajdował się przy Witowdzie, gdy ten obejmował rządy Litwy +). -Na tem urywają się znane o nim szczegóły; musiał umrzeć bezpotomnie pod koniec XIV-go wieku.

Patrycy Narimontowicz).

Patrycy Narimontowicz wspomniany w latach 1383—1397 w dziejach wielkiego Nowogrodu, żadnych więcej śladów po sobie nie pozostawił,

Rodowód książąt Litewskich daje mu trzech synów: Aleksandra, Jurja i Fedora).

Jerzy i Fedor Patrykiejewicze ”), przenieśli się do Mos-

?) 1387 in crastino S. Laurencii martyri (11' Sierpnia) „Nos Alevander alias Witoldus etc. uma: cum fratribus mostris dilectis cadem gracia ducibus videliceż Georgio alias Debek (?) (W Tnventarium: u Gołębiowskiego „Georgio Belzensis*), Fedario de Ratkin (u Gołębiowskiego i w Inventarium „Kohatinensis*), „Wassiłio de Pinsko ete.* (Prohaska, Codex epistolaris Vitoldi. Cracovise; 1882 (Monum. medii acvi historica. Tomus VI.) str. 13; Rykaczewski, Inventarium privilegiorum ete. queacunque in archivo regni in aroe Craco. ylensi eontinentur ete, Paris 1862 str. 250; Gołębiowski, Panowanie Władysława Jagiclly. Warszawa 1846, str. 501).

% Voigt, Codex diplomaticus Prussicus. TV. Kónigeberg 1868, str, 66.

*) Lindenblatt's Jahrbiicher hersusgegeben v. Voigt u. Schubert. Kónigsberg, 1828 str. 73, 86.

*) Kronika Bychowca 88.

?) Synowie Gedymina I. 37—39.

% Kronika Woskresenska (Połn.: sobr. Russ: lietop. 'VH:) 254.

?) Synowie Gedymina I. 43—65,

«

Перевод на русский

16 РОД И СЫНОВЬЯ ГЕДИМИНА.

лыжи д Гродно, 2 их брата 2 по милости Божией, князья Юрий Белзский, Федор Ратненский, Василь Пиньский, Федора Влодзимерский, Юрий Слуцкий и Семён Степанский, дайте Бенедикту гарантию того, что: король примет его в свою благосклонность и сохранит во владении Галичем*). Несомненно, тот же «князь Георгий вместе с Витовтом, Конрадом (Товтивилом) и Корибутом напал в 1388 году на замок Визна, находившийся в залоге у Тевтонских рыцарей*). В качестве заложника Витова Зсенже Юрий Белеки оставался у Тевтонских рыцарей с 1390 по 13923 годы), а в 1892 г., товарищ Юрий Наримунтович Бельгия находилась недалеко от Витова, когда последний принял власть над Литвой +) - На этом известные сведения о нем заканчиваются, он, должно быть, умер бездетным в конце 14 века.

Патрисий Наримонтович).

Патриций Наримонтович, упомянутый в 1383-1397 годах в истории великого Новгорода, больше не оставил после себя следов,

Род литовских князей дает ему трех сыновей: Александра, Юрия и Федора).

Юрий и Федор Патрикиевичи») переехали в Мос-?) 1387 in crastino S. Laurencii martyri (11 августа) "Nos Alevander, псевдоним Witoldus и т. д. uma: cum fratribus Mostris dilectis cadem gracia ducibus videliceż Georgio псевдоним Дебек (?) (В Tnventarium: в "Georgio Belzensis" Голембиовского*), Fedario de Ratkin (в Голембиовский и в Inventarium «Kohatinensis*), «Wassiłio de Pinsko ete.* (Prohaska, Codex epistolaris Vitoldi. Cracovise; 1882 (Monum. medii acvi Historicala. Tomus VI.) стр. 13; Rykaczewski, Inventarium privilegiorum ete. queacunque in archiveo regni in aroe Craco ylensi eontinentur ete, Париж, 1862 г., стр. 250, Панование Владислава Ягицли, 1846 г., стр. 501).

% Фойгт, Дипломатический кодекс Пруссикус. ТВ. Кенигеберг 1868, стр. 66.

*) Jahrbiicher Hersusgegeben компании Lindenblatt v. Voigt u. Шуберт. Кенигсберг, 1828, стр. 73, 86.

*) Летопись Быховца 88.?) Сыновья Гедимина И. 37-39.

% Воскресенская летопись (Северная: собр. Русь: лж. 'ВХ:) 254.?) Сыновья Гедимина I. 43—65,

«

Правая страница (печатная с. 17)

Оригинал (по-польски)

NARIMONT. 17

kwy, gdzie potomkowie ich kwitną do dziś dnia w książęcych rodzinach: Golicynych 1), Kurakinych*?) i Ghowanskich$). Aleksander Patrykiejewicz 4) pozostał w Litwie, gdzie władał najprzód Starodubem a następnie Koreem. Jeszcze w XIV-tym wieku istniał ród udzielnych kniaziów Starodubskich z rodu Rurykowiczów *); do nich musiał należeć kniaź Patrykiej Dawidowicz Starodubski wpisany, z żoną Heleną i synem Janem, do synodika Lubeckiego 9). Po zajęciu Staroduba przez Litwę, takowy nadany został kniaziowi Aleksandrowi Patrykiejewiczowi. „Książe Starodubowski* bawił w 1388 r. na dworze króla Władysława?). W 1397 r. kmiaś Aleksander Patrykiejewiez Starodubski jeździł do Moskwy na chrzciny syna wielkiego księcia *). W następnym roku podpisał (Alezander Paźrikiegen son), najprzód przedugodne warunki pokoju”), a następnie (dua Alezander de Starodup) traktat Litwy z zakonem '). W 1400 r. u jeziora Krudy, między Grodnem i Mereczem, kmiaś Aleksander Patrykiejewiez Starodubski, wykonał przysięgę na wierność królowi i koronie Polskiej!*). We dwa lata później kniaziowie Litewscy Szymon Lingweni Olgerdowicz i Aleksander Patrykiejewicz Starodubski bronili ziemi Brańskiej, przeciwko kniaziowi Bjazańskiemu Rodzisławowi Olgowiczowi, który pobity, w bitwie pod Lubuckiem wzięty został do niewoli!*). W następnym roku kniaź

1) Dołgorukow Rossijskaja rodosłownaja kniga I. 235 — 314. Petrow, Istorija rodow Russkaho dworianstwa str. 181 — 192. Golieyn. Materijały dla połnoj rodosłownoj rospisi kniaziej Golicynych. Kiew 1880.

3) Dołgorukow I. 814—819; Petrow 192—194.

3) Dołgorukow I. 274—285. Petrow 178—175.

«) Synowie Gedymina I. 40—42.

3) Rodosłownaja kniga kniaziej i dworjan soderżaszczaja w sebie rodosłownuju knign et. kotoraja izwiestna pod nazwaniem Barchatnoj kmigi et. Moskwa 1787, IL, str. 8.

©), Miłoradowicz, Liubecz. Moskwa 1871, str. 37.

7) Przeździecki, Życie domowe Jadwigi i' Jagielly z regestrów skarbowych z lat 1388 — 1417, str. 7:.

3) Karamzin, wyd. Ejnerlinga V., str. 100 przypis 254.

9) Prochaska, Codex epistolaris Vitoldi str. 54. Daniłowicz, Skarbiec dyplomatów. Wilno 1860 —1862 Nr. 694,

16) Raczyński, Codex diplomaticus Lithuanine. str. 256.

9) Alty Zapadnoj Rossi I. Nr. 17; Prochaska, Codex epistolaris Vitoldi. str. TL; TRykaczowski, Inventarium str. 377; Daniłowicz, Skarbiec Nr. 728.

12) Połn, sobr. Russ. lietop. TV. 106, V. 232, VI. 131, VIII 75.

Ród Gedimina. 2

Перевод на русский

НАРИМОНТ. 17

kwy, где их потомки процветают и по сей день в княжеских родах: Голицины 1), Куракины*?) и Гованские$). Александр Патрикиевич 4) остался в Литве, где правил сначала Стародубом, а затем Коре. Еще в XIV веке существовал род знатных князей Стародубских из рода Рюриковичей*); в один из них, должно быть, входил князь Патрик Давидович Стародубский, который вместе со своей женой Еленой и сыном Яном был зарегистрирован в Любецком синоде 9). После того как Стародуб был оккупирован Литвой, его отдали князю Александру Патрикаевичу. "Князь Стародубовский* пребывал при дворе короля Владислава в 1388 году?). В 1397 году кмязь Александр Патрикеевич Стародубский поехал в Москву для крещения сына великого князя*). В следующем году он подписал (Алезандр Пажрикеген сын) сначала предмирные условия мира"), а затем (дуа Александр де Стародуб) договор Литвы с орденом»). В 1400 году на озере Круды, между Гродно и Меречем, князь Александр Патрикей из Стародубского принес присягу на верность королю и польской короне!*). Два года спустя литовские князья Семён Лингвени Ольгердович и Александр Патрикиевич Стародубский защищали Браньскую землю от бязанского князя Родзислава Ольговича, который был разбит и взят в плен в битве под Любуком!*). В следующем году принц

1) Долгоруков Российская родословная книга И. 235 - 314. Петров, История рода русских придворных, стр. 181 - 192. Голейн. Материалы для полудюжины царской семьи князя Голицына. Киев 1880.

3) Долгоруков И. 814—819; Петров 192—194.

3) Долгоруков И. 274—285. Петров 178—175.

«) Сыны Гедимина I. 40—42.

3) Родословная книга князя и дворян, содержащая в себе родословную рыцарь et. которая известна под названием Барчатной кмиги эт. Москва 1787, ИЛ, с. 8.

©), Милорадович, Любеч. Москва 1871, с. 37.

7) Пшедзецкий, Домашняя жизнь Ядвиги и Ягайло из казенных книг с 1388 по 1417 год, стр. 7:

3) Карамзин, изд. Эйнерлинга В., с. 100, примечание 254.

9) Прочаска, Codex epistolaris Vitoldi p. 54. Данилович, Сокровищница дипломатов. Вильнюс 1860 -1862 № 694,

16) Рачинский, Дипломатический кодекс Литвы. п. 256.

9) Алты Западной Росси И. № 17; Прочаска, Эпистолярный кодекс Витольди. стр. ТЛ; Т. Рыкачовский, Инвентариум с. 377; Данилович, Скарбец № 728.

12) Пн, Сб. Расс. ложетоп. ТВ. 106, т. 232, VI. 131, VIII 75.

Семья Гедимина. 2