O vielkim xiędzu Olgirdzie i o xiedzv Kiestuciv

Po smierci xiędza vielkiego Iedimina xiądz Olgird a xiądz vielki Kiestuciey bili miedzi sobą w milosci i w vielkiey lasce, a xiądz vielki Iewnucis miedzi iemi bil w bolszim xiąstwie na Vilnie. I nie polubil się xiędzv Olgirdu Iewnuci, i zmovili miedzi sobą bracia iako bi go ssadzić z Vilnia i iednemu bi miedzi iemi siesdz na Vilnie. [л. 294] I zmoviwssi się miedzi sobą vczinily rok, ktorego dnia iechać na Vilno i zasiesdz zamek pot bratem swim, xiądzem vielkim Ięwnuciem. Iakosz vielki xiądz Olgird z Vitebska richlo ^Ш przispieszil, i xiądz Kiestuciey wiechal w zamek, i xiądz vielki Iawnuci s strachv vibieżal z zamku z Vilna i vciekl miedzi gori, i tam poziębli mu nogi.

I vchphaciwssi go prziviedli do brata i posadzili za stroża. Tedi xiądz vielki Kiestuciey rzekl bratu swemu, vielkiemv xiędzu Olgirdu: «Tobie godzi się bić, bracie, xiędzem vielkim na Vilnie, ty miedzi nami starszi brat, s tobą za iedno żivą i chczą cią osadzić na vielkim xiąstwie na Vilnie», a Iewnuciv dal Zeslaw. A zmovą miedzi sobą vczinili xiądz vielki Kiestuci a xiądz vielki Olgird, żebi wszitci bracia poslussny bili vielkiego xiędza Olgirda, a czi czo dostaną sobie, zamkow abo włosci, to napoli dzielić, a bić iem do smierci w vielkiey milosci, i przisiągą sobie na tim dali — nie mislić zlego miedzi niemi nikomv ni na kogo. Iakosz bili w tey spraviedlivosci asz do żivota swego. V vielkiego xiędza Olgirda sinow bilo dwanascie, a v xiędza Kiestucia siedm sinow bilo, a miedzi sobą lvbilii sinow swich xiądz vielki Olgird xiędza vielkiego Iagaila, a xiądz vielki Kiestuci xiędza vielkiego vitolta. I zmovili miedzi sobą: «Po nassim żivocie ci będą na Vielkim xiąsthwie [л. 295] Litewskim panovać» A xiądz vielki Vitolt takiesz w vielkiei miłosci bili z Iagailem miedzi sobą. Potim xiądz vielki Olgird vmrze, a xiądz vielki Kiestuci nie chczącz slubu brata swego przestąpić, xiędza vielkiego Olgirda, posadził bratanicza swego na Vilnie xiądzem vielkim litewskim Iagaila Olgirdovicza. Niektori tesz bil przet tim v xiędza vielkiego Olgirda parobek nievolni, chlop, zvali go Voydilem. Pirvei bil piekarzem v vielkiego xiędza Olgirda, potim dal sobie posciel slać i vodą sobie nosić, potym podobał się iemv i dal mv Lidą dzierżec, i wviodl go w dobre dni. A potim, po żivocie xiędza vielkiego Olgirda, xiądz vielki Iagailo poviodl Voydiia barzo visoko, i da ząn siostrą swoyą, kniążną Maryą, ktora bila za xiędzem Dauidem vielkim. Iagailo xiędzv vielkiemv Kiestuciv, stryv swemv, ve wszitkim vielką żałosć vczinil, isz bratanka iego, a swą siostrą za parobka dal. I bil tel Voydilo w vielkiey moci v xiędza vielkiego Iagaila, i pocznie ten Voydilo z niemci seymi i listi się zapisovać i stać przeciw vielkiego xiędza Kiestucia. Niektori tesz ifflantski kontor bil, ktorego zvali Augustinem. Ten kontor xiędzu vielkiemu Kiestuciv poviedzial, moviąć: «Ti tego nie viesz, isz vielki xiądz Iagailo posila k nam czasto Voidila i iusz się zapisał z nami iako ma zbavić ciebie z zamkow i iemu bi się dostało z iego zona i siostra iego xiędza vielkiego Iagaila». I xiądz vielki Kiestuci [л. 296] viedzial, isz xiądz vielki Vitolt dobrze s nim żivie, s xiądzem vielkim Iagaiłem. I pocznie Kiestuci żalovać się sinu swemu Vitoltu, rzekącz: «Ti s nim dobrze miąszkasz, a Iagailo iusz się, zapisał z niemci na nasz». I xiądz vielki Vitolt rzecze oyczv swemv, vielkie[mu] xię[dziv] Kiestuciv: «Vierz ^ШШtemu, oycze, że tego miedzi nami nie masz, bo Iagailo żivie se mną dobrze». Potim vielki xiądz Iagailo Poloczk bratu swemu Skirgailv dal, i poloczanie przyącz go nie chcieli, i począli xiądz vielki Iagailo slać voysko litewskie z bratem swim Skirgailem ku Poloczku, i ostąpil zamek Poloczk. I niemiecki mistrz posle na pomocz ku Poloczku dostavać zamku, a xiądz vielki Kiestuci pocznie za się żalovać s płaczem sinu swemv, xię[dziv] viel[kiemv] Vitoltu, na Iagaila, rzekąc: «Siostra twoyą dal za parobka Voydilo, czo z niemci zapisał nasz voievać, a to mnie z Niemiec poviedąno. A drugie — s kim mi voiuiem? Z niemci. I oni im Poloczka dostavayą. A mnie iaviono, isz im stać na nasz z niemci». A xiądz vielki Vitolt xię[dziv] Kiestuciv rzecze: «Ieszcze ia temu nie dovierząm».