Ольгерд и Кейстут. Разворот 199

Оригинал (по-польски)

98

cy W Szląsku , gorliwy katolik i stronnik cesarza, najechał

Rogowany z Gliwice W porozumieniu z naczelnikiem załogi Bernardem

Gliwicy uda

je się raz je- szcze do

Czech,

Roth , rozpędził synagogę husycką, zabrał wszystkie za- pasy i miasto spalił. O mało że sam Zygmunt w powro- cie 2 Krakowa nie dostał się w niewolę. Ale pozbawiony wszystkiego zeszedł na tułacza i można dać wiarę Dłu- goszowi, że go odtąd w Polsce lekceważono30%). Wrócił do Czech, i gdy nowa krucyata ruszyła na Husytów, za- ciągnał się pod chorągwie naczelnego ich wodza i udział miał w bitwie pod Domażlicami (T:uss) w obwodzie pil- znieńskim), „gdzie wojsko krzyżowe na głowę pobite zosta- ło (15 sierpnia roku 1451).

O działaniach Zygmunta Korybuta w ostatnich czte- rech latach , które poprzedziły zgon jego, urywkowe tyl- ko i bardzo niedokładne dochowały się daty. Wiemy z relacyi Długosza, że gdy z kohcem czerwca roku 1432 deputacya Husytów stawiła się u króla Władysława, ofia- rując sojusz i pomoc przeciw krzyżakom, wniosła przy- tem prośbę, by Zygmunta Korybuta do łaski swej przy= jał. Król, który nie wahał się wejść w przymierze z Hu- sytłami i z nimi pospołu odbył w roku następnym. wy- prawę na ziemie pruskie , niewątpliwie przychylił się do tak skromnego życzenia. Wszak rok temu synowca SWO: jego jako naczelnika Husytów przyjmował w Krakowie. Obecnie szukał przymierzeńców nietylko przeciw krzyża-

80) Długosz Lib. 1 pag. 575—9 Jeżeli to nie było fałszy: wą pogłoską o której mistrz krzyżaków donosi prokuratorowi swojemu do Rzymu, Zygmunt - Korybut po zajęciu Gliwic rezy- dował w Dobrzyniu, a drugi sekciarz husycki Puchała w Byd- goszczy, *dieselben zweene (mówi list) gar schrekliche und grosse Ketzer seyn» (Obacz Switrigail von Kotzebue Ś. 65).

Перевод на русский

98 В Силезии, ревностный католик и сторонник императора, наехал Рогованый из Гливице. В согласии с начальником гарнизона Бернардом Гливицы он снова отправился в Чехию, Рот, разогнал гуситскую синагогу, забрал все запасы и сжёг город. Чуть было сам Сигизмунд по возвращении из Кракова не попал в плен. Но лишённый всего, он стал скитальцем, и можно верить Длугосю, что с этого времени в Польше им пренебрегали. Он вернулся в Чехию, и когда новый крестовый поход был направлен против гуситов, он вступил под знамёна их главного вождя и участвовал в битве при Домажлицах (Тусс) в Пльзеньской области, «где войско крестового похода было полностью разгромлено» (15 августа 1451 года). О действиях Сигизмунда Корибута в последние четыре года его жизни, которые предшествовали его смерти, дошли только отрывочные и очень неточные данные о датах.

Мы знаем из рассказа Длугоша, что когда в конце июня 1432 года делегация гуситов явилась к королю Владиславу, предлагая союз и помощь против крестоносцев, она также внесла просьбу, чтобы Зыгмунт Корибут был принят к его милости. Король, который не колеблясь вступил в союз с гуситами и вместе с ними в следующем году совершил поход в прусские земли, несомненно, благосклонно отнёсся к такому скромному желанию. В конце концов, год назад он принимал в Кракове своего племянника как начальника гуситов. В настоящее время он искал союзников не только против креста. 80) Длугош Книга. 1 страница.

575—9 Если это не была ложная слух: о которой мастер крестоносцев сообщает своему прокурору в Риме, Зыгмунт - Корыбут после занятия Гливице проживал в Добжине, а второй гуситский сектант Пухаła в Быдгоще, *dieselben zweene (говорит письмо) ganz schrekliche und grosse Ketzer seyn» (См. Switrigail von Kotzebue Ś. 65).

Оригинал (по-польски)

99

kom, ale przeciw własnemu bratu Świdrygielle, ówcze- I snemu wielkiemu xięciu Litwy. Chodziły też z lego po- wodu dawniej już wiadomości u krzyżaków, że w zamie- rzonej na nich wyprawie Korybut dowodzić będzie od- działem , który z Dobrzynia wkroczy do Prus*'). Gdy zaś Świdrygiełło zrzuconym został z wielkorządu Litwy, a Zygmunt Kiejstutowicz, poddany zupełnie Polsce miejsce jego zajął, Zygmunt Korybut skojarzył się ze Świdrygieł- łą za pośrednictwem krzyżaków3?) i nie zbliżył się już więcej do króla. Król umiera roku 1434. Świdrygiełło po długich przygotowaniach zapewniwszy sobie posiłki kawalerów inflanckich w roku następującym postanawia odzyskać Litwę orężem. Zygmunt Korybut przyszedł mu w pomoc z Czechami i Szlązakami, którzy mu wierni pozostali. Wyćwiezony w szluce wojennej pod. Kierun- kiem wodzów pierwszych czasu swojego jak Żiszka i Prokop wielki, otrzymuje naczelną komendę z rąk Świdrygiełły. Spotkanie z wojskiem wielkiego xięcia miało miejsce pod Wiłkomierzem nad rzeką Świętą 4 września roku 1435. Gdy Korybut zoczył rozwijające się hufce licznej i tęgiej jazdy polskiej, które pod dowództwem Jakuba z Kobylan przyszły Lilwie w pomoc, zwątpił, przepowiedział klęskę i radził krwi bratniej nie przeliwać, raczej spór za po- mocą pośredników umorzyć. Nie usłuchano jego rady, uderzono na nieprzyjaciela i porażka była zupełną. Woj- sko Świdrygiełły zniesionem zostało. Zygmunt Korybut

Potem na itwę , gdzio dowodzi „wojskiem Świdrygiełły przeciw Łyg- muntowi Kiejstutowi- czowi.

Umierg z ran odniesionych w bitwie pod Wiłkomio- rzem.

mężnie sam jeden dotrzymując placu, dostał się w nie--

——.

81) Voigt Geschichte Preussens tom VII str. 565 rok 1431.

SE, Opera Cruciferorum de Prussia (Długosz pod rokiem 1435 str. 682),

Перевод на русский

99 ком, но против собственного брата Свидригайло, того самого великого князя Литвы. Также по этой причине ранее уже были известия у крестоносцев, что в задуманной против них экспедиции Корибут будет командовать отрядом, который из Добжиня вступит в Пруссию*). Когда же Свидригайло был свергнут с великокняжеского престола Литвы, а Зыгмунт Кейстутович, полностью подчиненный Польше, занял его место, Зыгмунт Корибут соединился со Свидригайло через посредство крестоносцев3?) и больше не приближался к королю. Король умирает в 1434 году. Свидригайло после долгих приготовлений, обеспечив себе подкрепление рыцарей Ливонского ордена, в следующем году решает вернуть Литву оружием. Зыгмунт Корибут пришел ему на помощь с чехами и шлезийцами, которые остались ему верны. Выученный в военном деле под.

Направлением вождей первых времён, таких как Жишка и Прокоп Великий, получает верховное командование из рук Свидригайлы. Встреча с войском великого князя произошла под Вилкомиром на реке Святой 4 сентября 1435 года. Когда Корибут увидел разворачивающиеся отряды многочисленной и сильной польской конницы, которые под командованием Якуба из Кобильян пришли на помощь Ливви, он усомнился, предрёк поражение и советовал не проливать братскую кровь, а скорее уладить спор при посредниках. Его совета не послушались, ударили по врагу, и поражение было полным. Войско Свидригайлы было уничтожено. Зыгмунт Корибут Потом на битву, где командует «войском Свидригайлы против Зыгмунта Кейстутовича». Умер от ран, полученных в битве под Вилкомиром. Мужно один, держа позицию, попал в плен…

81) Voigt История Пруссии том VII стр. 565 год 1431. SE, Opera Cruciferorum de Prussia (Длугош под 1435 год стр. 682),