Ольгерд и Кейстут. Разворот 177

Оригинал (по-польски)

by

pienia jóst także relacya Długosza 0 uchwale rady ko- ronnej, gdy król podał do jej wiadomości propozycye czeskie. Poważne zgromadzenie , w którem górowało du- chowieństwo, oświadczyło się wprawdzie przeciw przyję* ciu korony, z powodu zaciętej herezyi Czechów i że ona prawnie należała do Zygmunta cesarza niemiec , jednakowóż jeżeli zjedzie delegacya panów czeskich , natenczas niechaj król stanowczo tronu nie odmawia, przeciwnie posłów w nadziei, a tem samem Zygmunta w niepokoju utrzymuje, , by tak paraliżować zgubne tegoż zamachy na Polskę*). Rada ta odbyła się w Ręczycy z końcem lipca roku 14205. 0 tym sam czasie w Czechach zaszły wielkie zmiany. Wojsko krzyżowe, które zgromadziło się ze WSZYS- tkich krajów Europy, by wytępić Husytów, pobite wszę- dzie przez nich po próżnem usiłowaniu zdobycia dolnej Temczasem Pragi, nakoniec złorzecząc Zygmuntowi rozeszło się. Tenże

Żygmunt Łu- /, . 5 . . dmburski widząc się ograniczonym na małą cząstkę wiernych, wzniósł

daje się w

„ Pradze koro-

dzo koro- się w niedoli swej do wielkiego kroku, a tym była ko- ronacya jego na króla Czech. Na dniu 28 lipca odbyła się ta uroczystość w katedrze pragskiej na Hradczynie, posępnie, bez udziału miasta Pragi, alę z całym cere= monisłem wiekami uświęconym. Arcybiskup pragski Kon: rad, który natenczas wiernym był jeszcze kościołowi, dał mu namaszczenie. W oczach kościoła, mocarstw i przeważającej większości ludu, pomimo herezyi do naro- dowych tradycyj lgnącego, był więc odtąd Zygmunt a nie kto inny prawym królem Czech.

8) dem Lib. ffmus pag. 450 a. 1420. % Długosz mówi w dzień św. Jakuba, a przeto 25 lipca

(roku 4420).

Перевод на русский

Письмо Юста также содержит отчет Длугоша о постановлении коронного совета, когда король донес до его сведения чешские предложения. Серьезное собрание, в котором преобладало духовенство, хотя и выразило свой протест против принятия короны из-за ожесточенной ереси чехов и того, что она юридически принадлежала Зигмунду, императору Германии, однако, если съедет делегация чешских панов, тогда король не должен решительно отказываться от трона, напротив, пусть держит послов в надежде, а тем самым Зигмунда в тревоге, чтобы таким образом парализовать губительные попытки последнего против Польши. Этот совет состоялся в Ренчицы в конце июля 1420 года. В это же время в Чехии произошли большие изменения.

Крестовое войско, которое собралось со ВСЕХ стран Европы, чтобы истребить гуситов, везде было ими побито после тщетной попытки захватить нижнюю часть Праги, в конце концов, проклиная Сигизмунда, разошлось. Тот же Сигизмунд Лю- /, . 5 . . мбурский, видя себя ограниченным небольшой частью верных, решился в своей беде на великий шаг, а именно — на коронацию его королём Чехии. 28 июля состоялось это торжество в пражском кафедральном соборе на Градчанах, мрачно, без участия города Праги, но с всей церемонией, освящённой веками. Пражский архиепископ Конрад, который тогда ещё был верен церкви, дал ему помазание.

В глазах церкви, держав и подавляющего большинства народа, несмотря на ереси к национальным традициям, к которой он тяготел, с тех пор Зигмунд, а не кто-либо другой, был законным королем Чехии. 8) дем Либ. ffmus pag. 450 a. 1420. % Длугош говорит в день святого Якова, а значит, 25 июля (года 4420).

Оригинал (по-польски)

85

Gwałtowna sekta Taborytów, która żadnego nie chcia- ła króla, przyjęła to z obojętnością., Ale stronnictwo umiar. kowanych czyli Utrakwistów, którym pomimo mnogich zabiegów Zygmunt nie uczynił najmniejszej koncesyj, uczuli cios, który im teraz zadał, a przekonani, że jeżeli sobie zwierzchnika nie obiorą, zgnieceni zostaną przewagą Ta- borytów, postanowili w miesiącu sierpniu roku 4420 wysłać drugie już teraz uroczyste poselstwo do króla Władysława z ofiarą korony. Dla wyjaśnienia poźniejszych wypadków nie można dosyć powtórzyć, że postanowie- nie to wyszło ze stolicy Pragi (właściwie niższej części onej, takzwanej Altstadi, bo wyższa część z zamkiem i katedrą była jeszcze w rękach króla), której organa były rada i zwierzchność miejska, niższe duchowieństwo w wielkiej liczbie, sławna wszechnica i kilkadziesiąt mo. łnych panów z licznymi klientami. Partya Taborytów, do której prócz niższych warstw ludności w stolicy liczyły się wszystkie inne miasta, gdzie ludność słowiańska przes ważała, i mniejsi posiadacze ziemscy, nie miała w tem | udziału. Jeden tylko wódz ich Żiszka, czy z wrodzonego pociągu do Polaków, czy. też że w obec wzrastającego wchwalstwa Taborytów czuł potrzebę położenia temu ta- my, położył pieczęć swoją do listów kredencyonalnych posłom wręczonych 'o).

Smutnym był pochód tych posłów przez Polskę. In- terdykt kościelny ciężył na Czechach. Gdzie więc zatrzy:

mi,

') Obacz Historyęę Czech Palackiego. List wierzytelny nie dochował się w oryginale. O przystąpieniu Żiszki do onegoż świad- dzy potocznie poźniejsza relącya. Długosz zaś twierdzi, że: Żiszka przeciwnym był temu poselstwu. (Lib. 44mus Pag. 453), "Toż imo Eneas Silvius jemu spółczesny w historyi Czech,

Drugie po- selstwo do króla Jagi eł- y.

Перевод на русский

85 Бурная секта Таборитов, которая никого не хотела королем, приняла это с равнодушием. Но партия умеренных, то есть Утраквистов, которым несмотря на многочисленные усилия Зигмунт не сделал ни малейшей уступки, почувствовала удар, который им теперь был нанесен, и, убежденные, что если они не выберут себе руководителя, будут раздавлены превосходством Таборитов, решили в августе 4420 года отправить второй уже торжественный посольство к королю Владиславу с предложением короны. Для объяснения последующих событий нельзя достаточно повторить, что это решение исходило из столицы Праги (точнее, из нижней её части, так называемой Альтштадт, потому что верхняя часть с замком и кафедральным собором всё ещё была в руках короля), органы которой составляли городская рада и старшинство, низшее духовенство в большом количестве, знаменитая академия и несколько десятков м.

разных господ с многочисленными клиентами. Партия Тоборитов, к которой, помимо низших слоев населения в столице, относились все другие города, где преобладало славянское население, и меньшие землевладельцы, не принимала в этом участия. Только один их вождь Жишка, либо из врождённого пристрастия к полякам, либо потому, что в условиях растущего возвеличивания Тоборитов чувствовал необходимость положить этому предел, положил свою печать на кредитные письма, врученные послам. Печальным был поход этих послов по Польше. Церковная интердикта лежала на чехах. Где же они останавливались, ') См. «Историю Чехии» Палацкого. Кредитное письмо не сохранилось в оригинале. О вступлении Жишки в указанное событие повествует позднейший рассказ. Длугуш же утверждает, что: Жишка был против этого посольства. (Lib. 44mus Pag.

453), Так же, по мнению Энея Сильвия, современника его в истории Чехии, Второе посольство к королю Ягайло.