Ольгерд и Кейстут. Разворот 173
Скан разворота, транскрипция польского оригинала и перевод на русский язык.
Левая страница
Оригинал (по-польски)
46
tam Witołd z wojskiem posiłkowem Krzyżaków i band zaciężnych obcych, które stały natenczas na ich żołdzie. Bójka była krwawą. Korybut - Dymitr o małoco niewzięty
w niewolę, utracił w zamieszce chorągiew swoją '”). Po tej klęsce nastąpiła chwila zawodu krwawego, któ- rego doznaje zawsze słaby postawiony między dwoma mo- Żnymi przeciwnikami, gdy ci do zgody przystępują. Król Władysław zdał w tym roku na Witołda nietylko rządy Litwy, ale i zwierzchność nad braćmi i bratankami, udziel- nymi panami na Wołyniu, Podolu, Kijowszczyznie i Sie- wierzu. Uprzątnienie ich było wyłącznym celem nie tyl- ko rady koronnej w Polsce, która kierowała królem, ale i Witołda zgłodniałego władzy i łupu?*). Pierwszy Kory- Traci na tom but padł onego ofiarą. W zarozumiałości ślepej nie tylko womość. odmówił Witołdowi hołdu, ale ruszył przeciw niemu; spotkał się z wojskiem w. xięcia pod Dokudowem w po- wiecie Lidy. Pobity na głowę cofnąć się musiał do No: wogródka litewskiego ze swoją kniahinią i dziećmi, gdzie
'9, (© tem zajściu kroniki litewskie i polskie milczą. Prze- chowała się tylko wiadomość w kronikach pruskich, mianowicie:
a) Kronika takzwana Lindenblatta. Anno 4392 der Kompthur von Rangeith, der Voith von Samland (starosta Żmudzi), mit den Gesten gezogin mit Wytowt von die Lida und hertin das lant , unde Karbuth der Goning gwam kume (i, e, kam kaum) davon, das ker nicht gefangen wast, im ward seyn bannyę abgeslagin unde ge- nommen.
b) Kronika Wiganda opisując tę bitwę mówi „Crastino inva- dunt. Koribut regem» str. 556 wyd. pozn.
20) Ą gdy go nauczyła „ingeniosa egestas* porządnego go- spodarstwa, naprzód tam się udał gdzie co wziąć rozumiał, prze- to znalazł przyczynę na xiążę Dymitra Korybuta Olgierdowica. Stryjkowski, wyd. z r. 1846 t II str. 100.
Перевод на русский
46 там Витольд с войском, подкреплением крестоносцев и наемных отрядов чужестранцев, которые в то время были на их службе. Драка была кровавой. Корибут-Дмитрий чуть не попал в плен, потерял в суматохе свой стяг. После этого поражения наступил момент кровавого разочарования, которое всегда испытывает слабый, поставленный между двумя могущественными противниками, когда они приходят к согласию. Король Владислав в этом году передал Витольду не только управление Литвой, но и верховенство над братьями и племянниками, удельными князьями Волыни, Подолья, Киевщины и Севера. Устранение их было исключительной целью не только коронного совета в Польше, который направлял короля, но и голодного до власти и добычи Витольда. Первый Корибут стал жертвой этого. В слепой высокомерности не только мудрость.
отказал Витольду в подвластии, но двинулся против него; встретился с войском князя под Докудовым в Лидском повете. Пораженный в голову, он был вынужден отступить в Новый Литовский городок со своей княгиней и детьми, где. (© о этом происшествии литовские и польские хроники молчат. Сохранилось только сообщение в прусских хрониках, а именно: a) так называемая хроника Линденблатта. Anno 4392 der Kompthur von Rangeith, der Voith von Samland (староста Жмудзи), mit den Gesten gezogin mit Wytowt von die Lida und hertin das lant, unde Karbuth der Goning gwam kume (т.е. едва пришел) davon, что его не поймали, ему был сломан и взят банн. b) Хроника Виганда, описывая эту битву, говорит: „Crastino invadunt. Koribut regem“ стр. 556 изд. Позн.
20) А когда она научила его «ingeniosa egestas* порядочного хозяйства, сначала он отправился туда, где понимал, что можно взять, поэтому нашел повод на князя Дмитрия Корибута Ольгердовича. Стрыйковский, изд. с польск. 1846 т. II стр. 100.
Правая страница
Оригинал (по-польски)
47
Witołd zająwszy gród wziął go w niewolę r. 1593?5), W tem samem roku na porękę teścia swego xięcia na Rezaniu wolność otrzymał **), Utracił zaś ziemię siewier- ską, która daną została w zamian za Wołyń Teodorowi Lubartowiczowi?3),
31) Najdawniejsza kronika litewska i Długosz nie wspomina- JA nie o zajściu owem. Druga w rzędzie kronika litewska , wyd, Narbutta str. 53, kładzie wyprawę na Korybuta z podanymi do- słownie powyżej szczegółami zaraz po wyniesieniu Witołda na stolee w. xięcia. Kronika tak zwana Lindenblatta najlepszy prze- wodnik co do dat mówi o tej wyprawie pod r. 4395, temi sło- wy: „des (fingen) sie Karbuth zu Cleine Nowgart (Nowogrodek) unde santin un gefangin deme Konige von Połan*. Narbutt z nie- zprzeczonym swoim talentem dwojowania osoby i wypadki dwa razy Dymitrowi Korybutowi powstawać i pobitym być każe, raz 1 1392 pod Dokudowem, drugi raz r. 1394 pod Niedoku- lowem, koło Kaługi w okolicy, która do Litwy natenczas nie należała. Dzieje Litwy t. V str. 499 i 539, Powołuje się przytem la Stryjkowskiego niepomny, że ten kronikarz jeden i ten sam wypadek kilka razy opowiada, jak go z kolei napotyka w lato- iscach ruskich i litewskich.
*2) Oleg dux Rezanensis fidejubet Vladislao regi pro Korybuto duce, quod non erit contra eum, aut si conarelur, quod eum sistet regi anuo 1393. (Inventarium archivi regni Kromera i w paryskiem wydaniu). Stryjkowski twierdzi że Korybut był zięciem tego xię- tia na Rezaniu. Ut supra str. 10H. Z treści tego dokumentu wno- sióby można, że Korybut uzyskawszy wolność osiadł w Rezaniu. Ale według kroniki tak zwanej Lindenblatta znajdował się roku 1594 w obozie Witołda.
43) Obacz synowie Giedymina tom II. Co zaś Stryjkowski twierdzi a drudzy za nim powtarzają, że Dymitr Korybut otrzy- mał od Witołda zamek Bracław, Winnicę i Sokole, stoi w sprzecz- ości z podaniem najdawniejszej kroniki Litwy, która mówi, że
Ginie w bi. twie nad Worskla,
Перевод на русский
47 Витовт, захватив замок, взял его в плен. 1593?5), в том же году, по гарантии тестя своего князя, он был освобождён в Резане **), и потерял земли Сьевер, которые были переданы Теодору Любартовичу в обмен на Волынь?3), 31) Самые древние литовские летописи и Длугош не упоминают этот случай. Вторая подряд Литовская хроника, ред., Нарбутта с. 53, описывает экспедицию на Кори, но с деталями, изложенными дословно выше, сразу после того, как Витовт был возведён в таблицу событий. Принц. Хроника так называемого Линденблатта, лучшего путеводителя по датам, рассказывает об этой экспедиции под 1999 годом. 4395, в следующих словах: «des (fingen) sie Karbuth zu Cleine Nowgart (Nowogrodek) unde santin un gefangin deme Konige von Połan*.
Нарбютт с несомненным своим талантом удваивания лиц и случаев дважды заставлял Димитрия Корибута появляться и быть побитым, один раз в 1392 году под Докудовым, второй раз в 1394 году под Недокуловом, около Калуги в окрестностях, которые тогда не принадлежали Литве. История Литвы т. V стр. 499 и 539. При этом ссылается на Стрыйковского, не помня, что этот хронист один и тот же случай рассказывает несколько раз, как только он сталкивается с ним в русских и литовских летописях. *2) Олег, князь Рязанский, клянется Властиславу, королю, за князя Корибута, что не будет против него, или если попытаться, что остановит его перед королем в 1393 году. (Inventarium archivi regni Kromera в парижском издании). Стрыйковский утверждает, что Корибут был зятем того князя в Рязани. Как выше стр. 10H. Из содержания этого документа можно было бы заключить, что, получив свободу, Корибут осел в Рязани.
Но согласно хронике так называемого Линденблатта, он находился в 1594 году в лагере Витовта. 43) См. сыновья Гедимина том II. Что же утверждает Стрыйковский, а другие за ним повторяют, что Дмитрий Корибут получил от Витовта замок Брацлав, Винницу и Соколи, противоречит сообщению древнейшей литовской хроники, которая говорит, что Погиб в бою на реке Ворскла.