Ольгерд и Кейстут. Разворот 149

Оригинал (по-польски)

298

stronę przyciągnąć, ogłasza on. Jerzego Lichwenowicza hospodarem, smoleńsnim. Jerzy objął ofiarowaną sobie „go- dność.i okazał się godnym położonego w nim zaufania, Broni. dziel- U prząlnął się bowiem, szybko z bojarami trzymającymi „2

nie miasto

• lowski Litwa, bo jednych wziął w okowy, drugim skonfiskował

SE" dobra, przytem miasto postawił w stanie tak obronnym, że, gdy w. jesieni. nadciągnęło litewskie wojsko, by je do poddania: zmusić, po trzechniedzielnem oblężeniu ustąpiło

nie dopiąwszy celu. "Tu kończy się najdawniejsza relacya o tych „zdarze« „Po asktoć niach 32). Poźniejsze uzupełniają ją tem, że Kazimierz kró- pa aj wię leWiO ruszył sam pod Smoleńsk , przywrócił gród do po* " słuszeństwa a Andrzeja Sakowicza na województwo, Jerzy zaś obawiając się gniewu jego zbiegł do. Moskwy). Tam go zaś po niejakim czasie tęsknota porwała za ojczyzną: i zaczął przez pośrednictwo Jana Gasztołda, z którym był w bliskich stosunkach, gdyż dzieci jego do chrztu trzy- mał; starać się 0 przebaczenie . u wielkiego xięcia 5%). ' "Wielki xiążę ,*'a' raczej (gdyż. natenczas miał 16 do 17 lat) rada przyboczna jego, która podówczas rządziła i gdzie Gasztołd dominował, przychyliła się do prośby. W tem „duszy, postanowieniu i polityka miała wielki udział. Od: śmierci |

dw. xięca Witołda zaczęto na Litwie uznawać ważność związków,

Kazimierza,

| wacmy, nawet, ścisłego przymierza z Nowogrodem i Pskowem, i

52) Kronika litewska wydanie Daniłowicza str. 66—69.

58) Kronika- litewska wydanie Narbutta str. 54, ale się myli, mówiąc, że Jerzy ze Smoleńska zbiegł do Nowogrodu, bo łe- piej informowane ' kroniki nowogrodzkie twierdzą, że najpierw

_ udał się, do Moskwy, izbeże na Moskwu (Połnoje: sobranije tom Ill Str. 113) i to„zgadza się z dalszemi datami. 58) Kronika litewska wydanie Narbutta jak wyżej.

Перевод на русский

298 он объявляет о привлечении стороны. Ержи Лихвенович назначен хозяином Смоленска. Ержи принял дарованное ему «достоинство» и оказался достойным доверия, оказанного ему. Брони. дел- Он быстро пристал к боярам, удерживавшим «2 не город

• литовский Литва, потому что одних взял в оковы, а другим конфисковал имущество; кроме того, город поставил в такую оборону, что, когда осенью наступило литовское войско, чтобы заставить его сдаться, после трехнедельной осады оно отступило, не достигнув цели.

"Здесь заканчивается самая древняя хроника о тех «событиях» (по источникам 32). Последующие дополняют её тем, что Казимир король сам отправился под Смоленск, восстановил город в подчинении, а Анджея Саковича назначил воеводой; а Ержи, опасаясь его гнева, сбежал в Москву.

Там его через некоторое время охватила тоска по родине: и он начал через посредство Яна Гаштольда, с которым был в близких отношениях, так как держал его детей на крещении, стараться о прощении у великого князя. «Великий князь», а точнее (так как тогда ему было 16–17 лет) его ближний совет, который тогда правил и где господствовал Гаштольд, прислушался к просьбе. В этом «душе, решении и политике» имела большую долю. С момента смерти князя Витовта начали на Литве признавать важность союзов Казимира, включая даже строгий союз с Новгородом и Псковом. 52) Литовская хроника, издание Даниловича, стр. 66–69. 58) Литовская хроника, издание Нарбутта, стр.

54, но он ошибается, говоря, что Георгий из Смоленска сбежал в Новгород, потому что более информированные 'новгородские летописи' утверждают, что сначала _ он отправился в Москву, избеже на Москву (Полное: собрание том III стр. 113), и это соответствует дальнейшим датам. 58) Литовская летопись издание Нарбута как выше.

Оригинал (по-польски)

299

dążono do naprawy złego, które w tym kierunku lekko.

myślny ów xiążę ojczyźnie wyrządził , postępując z dwio-

ma rzeczpospolitami tak, jakby zamierzał wykorzenić w nich wszelki pociąg, wiarę i przychylność do wielkiego xięstwa. Już następcy jego Świdrygiełło i Zygmunt Kiej- stutowicz wchodzili z niemi w bliższe stosunki, a jedna z pierwszych czynności Kazimierza królewica, gdy objął rządy w* Litwie był traktat przymierza z Wielkim Nowo-

grodem?*). Teraz Nowogród był w ciągłych zatargach z”

zakonem inflanckim. Pośredniczenie Litwy pódawało więc najlepszą sposobność, aby wpływ jej w gminie ustalić, a ktoż do tego był udatniejszym jak Jerzy, które lat tyle w Nowogródzie przepędził, syn Szymona Lichwena dziel- nego grodu hetmana. | | ” | | Wrota. ojczyzny otworzyły się więc po raz drugi dla Jerzego i: w roku 1449>—453 powrócił ten raz bez prze*

Użyty jako pośrednik we W. No- wogrodzie.

szkody dó Mścisławia*5). Zostawił ślad bytności swojej w 03

hramocie, w której cerkwi i monastyrowi św. Onufrego fundywanym przez ojca nad rzeką Napota dwa sioła <da- rowuje*?, „Już w roku 4444 znajdował się z ramienia wielkiego xięcia Kazimierza w” Nówóogrodzie 58).

58) Skarbiec Litwy tom II str: 174,

*8) I koli kniaź Jurij prijechał i kniaż weliki Kasimir wernet jemu zasia otczinu jego Mstisławi (Kronika litewska wydanie, Nar- butta str, 54.)

| 57 Akli zapadnoj Roscii tom | dok. 43 datowany. z Mści- sławia.

58) Żę w roku 1444 Jerzy Lichwenowicz był w Nowogro- dzie o tem Świadczy nowogrodzka synodalna kronika cytowana przez Karamzyna ale dotąd nie wydana. (Ob. tom V tłumaczenie Buczyńskiego nota 316). Że znajdował się tam z ramienia wiel -

Перевод на русский

299 стремились исправить зло, которое в этом направлении слегка проявлялось. мыслимый тот князь принес родине вред, поступая с двумя республиками так, как будто намеревался искоренить в них всякое влечение, веру и расположение к великому княжеству. Уже его преемники Свидригайло и Сигизмунд Кейстутович входили с ними в более тесные отношения, а одно из первых действий Казимира, принявшего власть в Литве, был договор о союзе с Великим Новгородом. Теперь Новгород находился в постоянных спорах с ливонским орденом. Посредничество Литвы давало, таким образом, наилучшую возможность утвердить её влияние в общине, а кто для этого был лучше, чем Юрий, который столько лет провёл в Новгороде, сын Симона Лихвена храброго городничего гетмана. || Врата.

Так что родина снова открылась для Юрия: в 1449—1453 годах он вернулся туда без ущерба для Мстиславля. Использован как посредник в В. Новгороде. Оставил след своего пребывания в храме, в котором церковь и монастырь святого Онуфрия, основанные его отцом на реке Напота, два села «дарует». Уже в 1444 году он находился в Новгороде от имени великого князя Казимира. Сокровищница Литвы, том II, стр. 174. И когда князь Юрий приехал, и великий князь Казимир вернул ему его вотчину в Мстиславле (Литовская хроника, издание Нарбутта, стр. 54). В западной России, том I, доклад 43 датируется. Из Мстиславля. В 1444 году Юрий Лихвенович был в Новгороде, о чем свидетельствует новгородская синодальная хроника, цитируемая Карамзиным, но до сих пор не изданная (Об. том V перевод Бучинского, примечание 316).

Что он находился там от имени великого -