Ольгерд и Кейстут. Разворот 127
Скан разворота, транскрипция польского оригинала и перевод на русский язык.
Левая страница
Оригинал (по-польски)
Umarł bez- potomny.
Ż54
wiali'%). Mniej dziwić się można, że lekkomyślny Stryj- kowski wyłącznie Witołda o to obwinia '*).
Witołd w roku 1396 na intencyą zmarłych dwoch swoich krewniaków Alexandra Wiganda i Kazimierza Ko- rygiełły zapisał kościołowi św. Stanisława w Wilnie trzy wsie i dziesięcinę z czwartej '”).
Q potomstwie Korygiełły nie ma w dziejach śladu, a rodowód xiążąt litewskich, sporządzony w wieku szesna- stym podaje, że umarł bezdzietnym '*).
15) Tandem christianissimum principem Casimirum dictum Cori- gello fratrem germanum domini regis interfecerunt interfectique capuł a corpore scindentes et amputantes et detruncantes cum eodem capite ludibria et multas subsannaciones fecerunt in vilipendium regis. Ob. Voigt jak wyżej. Dobitniej zaś opiewa zaskarzenie, wniesione do soboru w Konstancyi w tym przedmiocie: Eodem principe per e08 captivato et ad eorundem fratrum tentoria adducto ibique dicii [ra- tres eum decapitari fecerunt, et de hoc non contenli caput ejus ab- scissum fecerunt deportari in una lancea. Lites itd. jak wyżej tom III str. 160.
16) A gdy go do Witołda przywiedziono, kazał go zarazem ściąć, acz mu był brat stryjeczny, a głowę jego na drzewcu no- sió» str. 89 wyd. z roku 1846). Co niejako Stryjkowskiego tłuma- czy, jest wersya Długosza , która w sprzeczności z relacyami spółczesnemi twierdzi, że Witołd miał zdobywać niższy tak zwa- ny krzywy zamek (ponit Vitovdus stativa sua prope castrum curvum), gdzie przewodził Korygiełło.
17) Daniłowicza Skarbiec Litwy tom l str. 304—5 dok. 658 z roku 1396.
18) Połnoje sobranije ruskich lelopisiej tom VII str. 256.
Перевод на русский
Умер бездетным. Ż54 wiali'%). Менее удивительно, что легкомысленный Стрижковский винит в этом исключительно Витольда '*). В 1396 году Витольд на намерение умерших двух своих родственников Александра Виганда и Казимира Коригеллы завещал церкви св. Станислава в Вильнюсе три деревни и десятину с четвертой '”). О потомстве Коригеллы нет следов в истории, а родословная литовских князей, составленная в XVI веке, сообщает, что он умер бездетным '*). 15) Наконец, христианского князя Казимира по имени Коригелла, родного брата господина короля, убили, и после смерти из тела головы срезали, ампутировали и отрубили, с той же головой устроили насмешки и множество оскорблений в унижение короля. Об. Фойгт как выше.
Более ярко воспроизводит обвинение, поданное на соборе в Констанце по этому вопросу: Eodem principe per e08 captivato et ad eorundem fratrum tentoria adducto ibique dicii [ratres eum decapitari fecerunt, et de hoc non contenli caput ejus abscissum fecerunt deportari in una lancea. Lites itd. как выше том III стр. 160. 16) А когда его привели к Витольду, тот приказал немедленно его обезглавить, хотя он был его двоюродным братом, а голову его несли на древке стр. 89 изд. 1846 года. Это в некоторой степени объясняет Стыховского; версия Длугоша, противоречащая современным свидетельствам, утверждает, что Витольд должен был захватывать нижний так называемый кривой замок (ponit Vitovdus stativa sua prope castrum curvum), где командовал Коригильо. 17) Даниловича Скарбница Литвы том I стр. 304-305 док. 658 1396 года. 18) Полное собрание русских летописей том VII стр. 256.
Правая страница
Оригинал (по-польски)
255
VII.
SKIRGIEŁŁO - [WAN OLGIERDOWICZ.
Skirgiełło był nietylko rodzonym, ale w całem zna- czeniu tego słowa bratem zwierzchnika a potem króla swojego. Przez lat pietnaście, co był czynnym , czy sto- Jąc na pierwszem stanowisku jako wielkorządca Litwy, czy na pomniejszem jako xiążę trocki i połocki, pośre- dnik, negotyator, swat, wojownik, zawsze z zaparciem siebie poświęcał się jego służbie, ją tylko miał na oku.
Mało miał szczęścia w przedsięwzięciach swoich, ża- dnego do ludzi, a spotkał się z Witołdem, któremu się najdłużej ze wszystkich xiążąt opierał, ale który nako- niec go zgruchotał: inaczej gdyby tylko od woli jego i poświęcenia zależało, kto wie czy unia Litwy z Polską już ze schyłkiem wieku XIV nie była dokonaną.
Już pierwsze wystąpienie było niefortunne. W roku 1380 Jagiełło poróżniony z bratem swym Andrzejem, xięstwo połóckie, które tenże dzierzył, nadał Skirgiel- le'). Ale zaledwie tenże ukazał się w Połocku, mie- szczanie wsadzili go na konia i wśród obelg i urągań wyprowadzili za miasto”). Xiążę próbował za pomocą
!) Kniaź welikij Jahajło dał był Płotesk bratu swojemu Skiri- hajło i oni jego ne priniali. Kronika litewska wydanie Daniłowi- cza str. 32, Przed tem rokiem znajduje się tylko jedna wzmian- ka o Skirgielle w kronice inflanekiej Wartbergera „eodem tem- pore (in e. a. 1578) Syrogaile filius regis Algarden fuit cum viris artmalis ante castrum Dynaborch„ (Scriptores rerum prussicarum ex a. 1834 tom Il pag. 103—4.)
*) Obącz pierwszy ustęp tego dzieła: Andrzej połocki,
kw żywot - ó c w ię- ca ensęliaik
Występ nie= fortunny w Połocku,
Перевод на русский
255 VII. Скиргайло - [ВАН ОЛЬГЕРДОВИЧ. Скиргайло был не только родным, но и во всем смысле этого слова братом своего начальника, а затем и короля. На протяжении пятнадцати лет, будучи активным, будь то занимая первое место как великий правитель Литвы или меньшую должность как князь Трокский и Полоцкий, посредник, переговорщик, сват, воин, он всегда с самоотвержением посвящал себя его службе, только это было у него в поле зрения. У него было мало удачи в своих начинаниях, ни в людях, и он столкнулся с Витовтом, которому из всех князей дольше всего сопротивлялся, но который в конце концов его сломал; иначе, если бы всё зависело только от его воли и самоотверженности, кто знает, если бы союз Литвы с Польшей уже к концу XIV века не был бы свершен. Уже первое выступление было неудачным.
В 1380 году Ягайло, поссорившись со своим братом Анджеем, даровал ему Полоцкое княжество, которое тот держал, Скиргайло. Но едва только тот появился в Полоцке, горожане посадили его на коня и, сопровождая оскорблениями и насмешками, вывели за город. Князь пытался с помощью ... !) Великий князь Ягайло передал Плотеск своему брату Скирияхло, но его не приняли. Литовская летопись, издание Даниловича, стр. 32. До этого года в летописи Инфлянтской Вартбергера встречается только одна ссылка на Скиргайло: «в то же время (in e. a. 1578) Сирогаиле, сын короля Алгардена, был с артмальскими людьми перед замком Динаборх» (Scriptores rerum prussicarum ex a. 1834 том II стр. 103–104.) *) См. первый абзац этого произведения: Андрей Полоцкий, kw żywot ó c w ięca ensęliaik Бесплодный выход в Полоцке.